Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Είναι πολύ δύσκολο να χαρακτηρίσει κανείς την κυβέρνηση μίας χώρας, η οποία αποφασίζει την προσφυγή της στο ΔΝΤ, την εθελούσια εκχώρηση δηλαδή της εξουσίας που της ανατέθηκε δημοκρατικά σε ξένους «εισβολείς», χωρίς την άδεια των Πολιτών της – μέσω δημοψηφίσματος ή, έστω, με τη σύμφωνη γνώμη του Εθνικού της Κοινοβουλίου. Εν τούτοις, η τοποθέτηση των Πολιτών αυτής της χώρας απέναντι σε «τετελεσμένα γεγονότα», για τα οποία ποτέ δεν ενημερώθηκαν (προεκλογικά ή μετεκλογικά), αποτελεί μία απίστευτη αυθαιρεσία, για την οποία δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχουν υπεύθυνοι – όπως δυστυχώς δεν υπήρξαν ποτέ μέχρι σήμερα, για τα όλα όσα συνέβησαν στο παρελθόν, με τελικό αποτέλεσμα τη «συλλογική συνθηκολόγηση».

Διαπιστώνοντας, εκτός των άλλων, ακόμη ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα του ρίσκου, αυτού δηλαδή που άλλοι αποφασίζουν, ενώ άλλοι καλούνται να πληρώσουν για τις αποφάσεις, θεωρούμε ότι είναι ίσως η κατάλληλη στιγμή για να αναλύσουμε/ιεραρχήσουμε τις ευθύνες όλων όσων συνέβαλλαν στην υποδούλωση της Ελλάδας, παρά τον πλούτο και τις τεράστιες δυνατότητες της.

Τέλος, πιστεύουμε ότι οφείλουμε να λάβουμε (και να δρομολογήσουμε ενεργητικά) τις αποφάσεις μας έγκαιρα, ψύχραιμα και λογικά, αφού εμείς είμαστε αυτοί που τελικά θα πληρώσουν το «ρίσκο» - άσχετα από το βαθμό συμμετοχής μας στην «επιλογή» του.

Κατά την άποψη μας, είμαστε «μακράν» οι κύριοι υπεύθυνοι της σημερινής μας κατάστασης. Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον για τις επιλογές μας, όπως και για την αδιαφορία μας σε σχέση με την παραγωγή πλούτου στη χώρα μας – δυστυχώς, απαραίτητο «συστατικό» της παραμονής μίας κοινωνίας σε ελεύθερο καθεστώς.

Περαιτέρω, οφείλαμε να γνωρίζουμε ότι, η έννοια «Πολίτης» αποτελεί ένα αξίωμα, για το οποίο όμως πρέπει να αγωνίζεται κανείς. Η συνεχής ενημέρωση, η δια βίου μάθηση, η συμμετοχή στα κοινά και η αλληλέγγυα στάση, είναι μερικά μόνο από όλα όσα συνοδεύουν αυτό το «αξίωμα» – το υψηλότερο ίσως σε μία Πολιτεία, η οποία θέλει να «διέπεται» από δημοκρατικές διαδικασίες.

Προφανώς, κρίνοντας, ως οφείλουμε, εκ του αποτελέσματος, αμελήθηκε εντελώς η υποχρέωση μας αυτή, οδηγώντας μας μελλοντικά στην απώλεια των ελευθεριών μας, στη μείωση του βιοτικού μας επιπέδου και στην απόλυτη καταστροφή – αν θεωρήσει βέβαια κανείς ότι, η εκχώρηση της εξουσίας, του ταμείου του κράτους μας καλύτερα, σε κάποιους που δεν εκλέγουμε, είναι συνώνυμο της παραπάνω λέξης (καταστροφή).

Τέλος, χωρίς να επεκταθούμε σε περισσότερες «τεκμηριώσεις» των ευθυνών μας (θα χρειάζονταν εκατοντάδες σελίδες κειμένου), εμείς εκθρέψαμε, καλλιεργήσαμε καλύτερα το έδαφος, επάνω στο οποίο αναπτύχθηκαν εκείνα τα «ζιζάνια», τα οποία μας οδήγησαν στα δίχτυα του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας - με την αναμφίβολη πλέον συμμετοχή της γερμανικής ολοκληρωτικής «πτέρυγας».

Η «φθηνή πώληση» της Ελλάδας, οι ευθύνες απέναντι στα παιδιά μας

Ίσως οφείλουμε να επισημάνουμε εδώ το ότι, η εκάστοτε «εισβολή» του ΔΝΤ επιτυγχάνεται συνήθως (όχι πάντοτε) μέσω ολοκληρωτικά φιλελεύθερων «νεοσοσιαλιστικών» κυβερνήσεων, των οποίων συχνά ηγούνται «καλόβολοι» πρωθυπουργοί, ήρεμοι, κατά προτίμηση με αγγελικό «προσωπείο», τους οποίους σπάνια «υποπτεύονται» οι Πολίτες (όπως στο παράδειγμα της Αργεντινής - ενώ είναι άριστα εκπαιδευμένοι και από αρκετά χρόνια πριν «προγραμματισμένοι», έτσι ώστε να φέρνουν με επιτυχία εις πέρας τη «διαβολική» τους «αποστολή».

Συνεχίζοντας στο θέμα μας, έχουμε την άποψη ότι, εάν υπάρξει μία συναινετική, μία εθελούσια πρόθεση μας (μία ελεύθερη δηλαδή απόφαση των Πολιτών της χώρας μας, μετά από δημοψήφισμα), να συμμετέχουμε σαν Πολίτες στην εξόφληση του χρέους, υπό την απαραίτητη φυσικά προϋπόθεση της άμεσης απομάκρυνσης του ΔΝΤ, η κατάσταση θα αλλάξει ραγδαία – αφού είμαστε σχεδόν βέβαιοι ότι, οι δανειστές μας απεύχονται μία τέτοια ενέργεια (μάλλον προτιμούν να είμαστε στον «ορό»).

Πιστεύουμε, χωρίς όμως να μπορούμε να το τεκμηριώσουμε, αφού δεν γνωρίζουμε το πραγματικό μέγεθος της «περιουσίας» μας (υπόγειος πλούτος κλπ), ότι οι «δανειστές» μας δεν θέλουν σε καμία περίπτωση να εξοφλήσουμε το χρέος μας. Φυσικά, δεν σκεφθήκαμε την «εισφορά» σαν «μέτρο», σαν «διαταγή» δηλαδή της κυβέρνησης, αλλά σαν μία από τις διαφορετικές λύσεις ( Εθνικά Ομόλογα κλπ) προς εξέταση (προφανώς θα υπάρχουν πολλές άλλες που εμείς δεν έχουμε σκεφθεί – αλλά θα έπρεπε να αναλύσει μία κυβέρνηση με τόσους οικονομικούς συμβούλους, η οποία δεν θα επιθυμούσε βέβαια να θεωρηθεί ότι «προδίδει» τους Πολίτες της), επειδή:

(α) Είναι κρίμα, αν όχι «εθνική αυτοκτονία», το να «αγοράσει» κανείς ολόκληρη την Ελλάδα, μόλις για 110 δις €, καθιστώντας τους κατοίκους της υποτελείς, θύματα και καταδιωκόμενα «φοροδοτικά υποζύγια» (αφού ψηφίζονται νόμοι, σύμφωνα με τους οποίους ένα απλό «φορολογικό σφάλμα», χαρακτηρίζεται σαν «κακουργηματική πράξη» – ξέπλυμα μαύρου χρήματος). Τουλάχιστον αυτά τα 110 δις € θα μπορούσαμε να τα διαθέσουμε μόνοι μας (ομόλογα) – πόσο μάλλον με τις συνθήκες που συμφώνησε η κυβέρνηση μας με το ΔΝΤ (εγγύηση τη δημόσια περιουσία, με δόσεις σε τρία χρόνια - δηλαδή, 37 δις το χρόνο). Σε κάθε περίπτωση, τις λύσεις ριζικού περιορισμού ή μηδενισμού του χρέους που αναλύσαμε, δεν τις θεωρούμε απλά έντιμες, ηθικές ή «πατριωτικές», αλλά συλλογικά «ιδιοτελείς» και ωφελιμιστικές.

(β) Η ελεύθερη Οικονομία βασίζεται και στις «ανατρεπτικές» λύσεις, οι οποίες όμως δεν μπορεί να είναι «δικτατορικές», αλλά συναινετικές. Βέβαια, θεωρώντας ότι «το πάθημα θα μας έγινε πια μάθημα», όλες οι (επώδυνες προφανώς) λύσεις, προϋποθέτουν τον στενό έλεγχο των κυβερνήσεων εκ μέρους μας, καθώς επίσης την αποκατάσταση του Κράτους Δικαίου – με την παραδειγματική τιμωρία εκείνων των Πολιτικών, οι οποίοι υπεξαίρεσαν δημόσια περιουσία, διεφθάρησαν από τις πολυεθνικές και οδήγησαν την Ελλάδα, όλους εμάς δηλαδή και τα παιδιά μας, στο χείλος της χρεοκοπίας.

(γ) Οι μικρομεσαίες ελληνικές επιχειρήσεις, έτσι ή αλλιώς, θα υποφέρουν - ενώ οι μεγάλες πολυεθνικές δεν θα είχαν κανένα οικονομικό πρόβλημα να «συνδράμουν» στην εξόφληση του χρέους. Οι όποιες επενδύσεις τους άλλωστε, οι οποίες ενδεχομένως θα προσελκυσθούν από την κυβέρνηση μας, θα βασίζονται, όπως συνήθως, σε ειδικές «φοροελαφρύνσεις» – οι οποίες θα επιδεινώσουν ακόμη περισσότερο τον προϋπολογισμό μας. Όσον αφορά τις τράπεζες (όσο ακόμη παραμένουν ελληνικές) και το πρόβλημα που θα τους προκαλέσει η «εισφορά», αφενός μεν ήδη υποφέρουν (πιστωτική συρρίκνωση), αφετέρου θα μας έφθανε ακόμη και μία τράπεζα - ενώ δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν «πόλεμοι», χωρίς οδυνηρές απώλειες.

(δ) Η «εισφορά» έχει ήδη λειτουργήσει στη Γερμανία το 1952, τέσσερα χρόνια μετά τη νομισματική μεταρρύθμιση του 1948 (άρα κάποιος συνταγματικός τρόπος θα υπάρχει, αφού θα ήταν βέβαια εκούσια), ενώ θωρήθηκε σαν μία από τις βασικότερες προϋποθέσεις του «γερμανικού θαύματος» (θαύματα δεν γίνονται). Επίσης, είναι «δίκαιη» (σε αντίθεση με τους έμμεσους φόρους, οι οποίοι επιβαρύνουν κυρίως τις χαμηλότερες εισοδηματικές τάξεις – ιδίως αυτές που η κατανάλωση για είδη πρώτης ανάγκης, απαιτεί σημαντικό ποσοστό της αμοιβής τους), αφού αυτός που δεν έχει αποταμιεύσεις δεν θα συμβάλει καθόλου, τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά επίσης όχι (οφείλουμε να επισημάνουμε εδώ ότι, τόσο ο πτωχευτικός νόμος, όσο και ο διακανονισμός των χρεών, ήταν μία εξαιρετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης μας), αυτός που έχει 10.000 € θα επιβαρυνθεί με 2.000 (20%), ενώ αυτός που διαθέτει 1.000.000 € θα πληρώσει 200.000 €.

(ε) Ακόμη και το 40% της εκούσιας «εισφοράς» από τις καταθέσεις μας (τα οποία θα μπορούσαν να μας επιστραφούν αργότερα επειδή, εάν εξοφλούσαμε τους δανειστές μας, ο προϋπολογισμός μας θα επιβαρυνόταν με λιγότερους τόκους έως και 20 δις € ετήσια – 6% επιτόκιο για άνω των 320 δις € χρέος), θα μας κοστίσει λιγότερο, σε μεσοπρόθεσμο διάστημα – πόσο μάλλον εν όψει μίας πολύ πιθανής χρεοκοπίας, με την ολοκληρωτική απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας.

Για παράδειγμα, με πάνω από 10% ετήσια μείωση της αγοραστικής αξίας των καταθέσεων μας (φορολογικός πληθωρισμός και αυξημένοι άμεσοι φόροι), οι 100.000 € αποταμιεύσεις, θα αντιστοιχούν το επόμενο έτος το πολύ σε 90.000 €, το μεθεπόμενο σε 81.000, μετά σε 72.900, σε 65.610 κοκ. Επομένως, μέσα σε τέσσερα χρόνια θα χαθούν ανεπιστρεπτί το ελάχιστο 34.390 € ή το 35% περίπου – ενώ σε μία δεκαετία θα μηδενισθούν (εκτός και αν μεταναστεύουμε όλοι μας στη Γερμανία, όπου οι καταθέσεις μας θα χάνουν μόλις 1%, όταν τις καταναλώνουμε, ενώ τα εισοδήματα μας θα αυξάνονται – αντί, όπως εδώ, να μειώνονται συνεχώς).

Ταυτόχρονα, θα περιορίζεται η αξία των ακινήτων μας ραγδαία (η Τουρκία, επί εποχής ΔΝΤ, υποχρεώθηκε σε τέσσερις υποτιμήσεις, σε μηνιαίους μισθούς 200 €, σε μαζικές απολύσεις, σε τεράστια πτώση της αγοράς ακινήτων κλπ), όπως επίσης και η απόδοση τους (ενοίκια). Δυστυχώς, για τους περισσότερους από εμάς, είναι δύσκολη η κατανόηση της έννοιας των «διαφυγόντων εσόδων» - από μειωμένα ενοίκια, υφέσεις, υποτιμήσεις, περιορισμό αγοραστικών αξιών κλπ.

Εν τούτοις, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε το τεράστιο μέγεθος τους, εάν θέλουμε οι αποφάσεις μας να στηρίζονται σε ρεαλιστικά κριτήρια και όχι στη διασπορά ψευδών ελπίδων, εκ μέρους των «ιθυνόντων». Με ύφεση της τάξης του -4%, με φορολογικό πληθωρισμό άνω του 7% και με επιτόκια μεγαλύτερα του 5%, η θανατική καταδίκη μίας χώρας είναι κάτι παραπάνω από βέβαιη – όπως επίσης η εξαθλίωση των Πολιτών της, σε συνδυασμό με την εξόντωση της μεσαίας τάξης και τον «ενταφιασμό» της κοινωνικής συνοχής.

Συνεχίζοντας, ο παρακάτω Πίνακας Ι αναδεικνύει τα αποτελέσματα μίας πιθανής εισφοράς μας - εάν βέβαια το δημόσιο, σταματούσε να παράγει ετήσια ελλείμματα, μειώνοντας τις υπέρογκες δαπάνες του και χωρίς αύξηση της φορολόγησης:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Εισφορά 40% επί καταθέσεων 200 δις €, από την «εξοικονόμηση» πληθωρισμού, φόρων και τόκων (σε δις €)

Έτος	Εισφορά	Εξοικονόμηση*	Εξοικονόμηση τόκων**
2011	80,00	20,00	4,80
2012		18,00	4,80
2013		16,20	4,80
2014		14,60	4,80
Όφελος		68,80	19,20

* Εξοικονόμηση αγοραστικής αξίας, από πληθωρισμό και άμεσους φόρους, ύψους 10% ετησίως. Θεωρούμε εδώ ότι οι επί πλέον φόροι πληρώνονται από τις καταθέσεις αφού, εάν πληρώνονται από τα μηνιαία εισοδήματα μας, το ποσόν αυτό δεν αυξάνει τις καταθέσεις – οπότε το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

** Επί δανείου 80 δις €, με 6% επιτόκιο (ακολουθούν λοιπές προϋποθέσεις)

Από τον Πίνακα Ι φαίνεται καθαρά ότι, μέσα σε τέσσερα μόλις χρόνια, το κράτος θα μπορούσε θεωρητικά να μας επιστρέψει τουλάχιστον τα 19,20 δις € της «εισφοράς» μας – ενώ, εάν συνυπολογίσουμε την αγοραστική αξία των χρημάτων μας, ύψους 68,80 δις €, η οποία δεν θα χανόταν, θα ήμασταν ωφελημένοι κατά συνολικά 8 δις € (88 δις μείον τα 80 δις της εισφοράς). Εάν σε αυτά υπολογίσουμε και την ωφέλεια μας από την πιθανή διαγραφή του 40% των δημοσίων χρεών από τους τοκογλύφους-πιστωτές μας (περί τα 100 δις €), το παραπάνω αποτέλεσμα είναι εξασφαλισμένο.

Πόσο μάλλον εάν η κυβέρνηση μας, αντί να «αναλώνεται» άσκοπα, ενεργούσε «ορθολογικά», επιταχύνοντας τη δημιουργία ενός αποτελεσματικού πλαισίου λειτουργίας των επιχειρήσεων, τη θεσμοθέτηση του διπλογραφικού λογιστικού συστήματος στο δημόσιο (επίσης στα κόμματα) και την κατάρτιση Εθνικού Ισολογισμού – στον οποίο να φαίνεται όχι μόνο το παθητικό της χώρας, αλλά και το Ενεργητικό, όχι δηλαδή μόνο οι υποχρεώσεις της, αλλά και τα συνολικά περιουσιακά της στοιχεία. Προφανώς, ένα από τα αποτελέσματα μίας τέτοιας μεθοδικής «καταγραφής», θα ήταν η αξιολόγηση μας από τις διεθνείς εταιρείες να είναι ουσιαστική - γεγονός που θα μείωνε αναμφίβολα τα επιτόκια δανεισμού τόσο της Ελλάδας (κατά τουλάχιστον 4%), όσο και των επιχειρήσεων της.

(στ) Οι λύσεις είναι σε άμεση συνάρτηση με το σωστό χρόνο εφαρμογής τους. Πολύ πιο γρήγορα ίσως από ότι φανταζόμαστε, θα χάσουμε πολύ περισσότερα, από αυτά που «συναινετικά» (όχι έντιμα από ηθικής πλευράς, αλλά από ωφελιμιστικής) και έγκαιρα θα δίναμε μόνοι μας. Ήδη φαίνεται ότι ο ΟΣΕ θα υποχρεωθεί σε εκχώρηση της ακίνητης περιουσίας του, έναντι των οφειλών του στο κράτος (!) – κάτι που αποκτά μόνο νόημα, εάν αποτελεί το «προ-στάδιο» της εκχώρησης της στους ξένους δανειστές μας. Όσο και αν είμαστε εναντίον των «επαγγελματιών» συνδικαλιστών, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, αυτοί κατάφεραν τελικά και έσωσαν τη μεγαλύτερη δημόσια επιχείρηση της Βραζιλίας από τα «νύχια» του Καρτέλ.

(ζ) Η Ελλάδα δεν πρόκειται να βγει από τα «μνημόνια» για πάρα πολλά χρόνια (όσο και αν προσπαθούν δυστυχώς να μας πείσουν για το αντίθετο κάποια «αλλοτριωμένα» ΜΜΕ), εάν δεν πάψει αμέσως να δανείζεται από το ΔΝΤ. Αδυνατούμε ειλικρινά να κατανοήσουμε τους «πανηγυρισμούς» για την εκταμίευση των δόσεων του ΔΝΤ (5,5 δις το Μάιο - 2,57 δις € τώρα), γνωρίζοντας ότι πληρώνουμε τοκογλυφικά επιτόκια πάνω από 5% (5% συν έξοδα), ότι απλά εξοφλούνται οι ξένοι ιδιοκτήτες των ομολόγων μας (ενώ μας ανακοινώνεται εσφαλμένα ότι οδηγούνται στην πληρωμή μισθών και συντάξεων), ότι σύντομα θα πρέπει να τα επιστρέψουμε και ότι σε καμία περίπτωση δεν θα καταφέρουμε να εξοφλήσουμε το ΔΝΤ – εκτός βέβαια εάν γυρίσει δεκαετίες πίσω η χώρα μας και εξαθλιωθούν οι Πολίτες της.

(η) Έχουμε φυσικά τη δυνατότητα να λειτουργήσει πλεονασματικά το κράτος μας στο απώτερο μέλλον, αλλά πολύ περιορισμένες πλέον πιθανότητες αποπληρωμής του σημερινού μας χρέους - πόσο μάλλον όταν «ενοικιαστεί» ερήμην μας, για 99 χρόνια, η δημόσια περιουσία μας (η κυβέρνηση μας δεν μπορεί να επιτρέψει την κατάσχεση των περιουσιακών μας στοιχείων, εάν δεν εξασφαλίσει τη συμφωνία των 3/5 του Κοινοβουλίου - παρά το ότι δυστυχώς συναίνεσε σε κάτι τέτοιο, σύμφωνα με τον ΔΣΑ). Για παράδειγμα, θα επιτρεπόταν να ενοικιασθεί η Ακρόπολη και οι υπόλοιποι αρχαιολογικοί χώροι, οι οποίοι προσφέρουν έσοδα, όπως επίσης άλλες ελληνικές «πλουτοπαραγωγικές πηγές» - τουριστικές και μη.

(θ) Η χώρα μας δεν πρέπει να υποχρεωθεί σε μία «ελεγχόμενη» χρεοκοπία και σε υποχρεωτική έξοδο της από την Ευρωζώνη. Ο μοναδικός ίσως λόγος σήμερα που πρέπει να μείνουμε στην Ευρωζώνη, είναι η αποφυγή ενός εμφύλιου πολέμου (ΔΥ εναντίον ΙΔ κλπ), ενός «συμβατικού» ή «τρομοκρατικού» (η απειλή μας έγινε «εμφανής», τόσο με την επίσκεψη του πρωθυπουργού της γείτονας χώρας το μήνα της εισβολής του ΔΝΤ, όσο και με τη βομβιστική ενέργεια στο υπουργείο προστασίας του Πολίτη), αλλά και μίας καταστροφικής Χρεοκοπίας.

Ολοκληρώνοντας, δεν υπάρχει προφανώς «συλλογική ευθύνη (θα ήταν μία «ολοκληρωτική» σκέψη), αλλά πρόκειται για ένα υπαρκτό πρόβλημα όλων μας, το οποίο μόνο συλλογικά μπορεί να επιλυθεί ριζικά. Ταυτόχρονα, θα επιτυγχανόταν μία δικαιότερη αναδιανομή εισοδημάτων (οι πλέον εύποροι Πολίτες μάλλον κέρδισαν περισσότερα από τη διαφθορά και τη διαπλοκή της Πολιτικής), οπότε δεν είναι άδικη η μεγαλύτερη επιβάρυνση τους - η οποία θα επιτάχυνε την έξοδο μας από την ύφεση και θα διευκόλυνε τα μέγιστα μία καινούργια αρχή, στηριγμένη σε υγιείς, «παραγωγικές» βάσεις.

Έτσι μόνο θα διατηρήσουμε ανέπαφη την εθνική μας κυριαρχία, γα την οποία οι πρόγονοί μας πλήρωσαν πολύ περισσότερα – θυσιάζοντας τις ζωές τους, ενώ εμείς απλά καλούμαστε να θυσιάσουμε ένα μέρος της περιουσίας μας. Διαφορετικά, θα αναγκασθούν τα παιδιά μας, τα οποία θα μεγαλώσουν άνεργα και υποδουλωμένα, να πληρώσουν πολύ περισσότερα για την απελευθέρωση της πατρίδας τους – για τον τόπο δηλαδή που θα ζήσουν τα ίδια, θα δημιουργήσουν και θα μεγαλώσουν τα δικά τους παιδιά. Τέλος, είμαστε σίγουροι ότι, τόσο ο πρωθυπουργός, όσο και η κυβέρνηση μας, γνωρίζουν ακριβώς τι είναι συμφέρον για την Ελλάδα και τους Πολίτες της - οπότε οφείλουμε να μην αμφιβάλουμε για την καλύτερη δυνατή (και τη χωρίς τυχόν λάθη πλέον) εκπλήρωση των καθηκόντων τους, τα οποία «απορρέουν» από το «λειτούργημα» τους

Ο ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η Ελλάδα είναι αντιμέτωπη με το τέρας πραγματικά του στασιμοπληθωρισμού, ενώ τα ΔΝΤ-μέτρα «εξυγίανσης» της Οικονομίας της είναι πολύ πιθανόν να την καταστήσουν «ετερόφωτο προτεκτοράτο» της Γερμανίας ή των Η.Π.Α. Ευρισκόμενη από πολύ ενωρίς στο μάτι του κυκλώνα, δεν φαίνεται να έχει τη δυνατότητα να ξεφύγει από το «μοιραίο» - τουλάχιστον όχι για εκείνο το χρονικό διάστημα, όπου δεν δραστηριοποιούνται οι Έλληνες Πολίτες. Πόσο μάλλον όταν «εγκατασταθεί μόνιμα» ο φορολογικός πληθωρισμός (5,5% τον Ιούλιο), ο οποίος θα αποδυναμώσει εντελώς τόσο τις Ελληνικές επιχειρήσεις, όσο και τα νοικοκυριά.



Το μέλλον της Ελλάδας λοιπόν, μέσα από τα απίστευτα «μέτρα» που έχουν ληφθεί, είναι «εν πολλοίς» προδιαγεγραμμένο: όπως φαίνεται από τον σημερινό τρόπο που επιλέχθηκε ερήμην των Πολιτών της χώρας, η Ελλάδα καταδικάζεται, χωρίς κανένα αντικειμενικό λόγο, στην «ελεγχόμενη πτώχευση» – δια της μεθόδου της αυτοκτονίας. Πριν ακόμη οδηγηθεί στη χρεοκοπία (όπως έχουνε τονίσει χωρίς κανένα λόγο, αφού τόσο το δημόσιο χρέος, όσο και τα ελλείμματα της είναι ακόμη διαχειρίσιμα μεγέθη – ενώ έχει το χαμηλότερο σχεδόν συνολικό χρέος ολόκληρης της αναπτυγμένης δύσης, φαίνεται ότι θα προηγηθεί η «απόσυρση» της από την παγκόσμια οικονομία.

Η επιχειρούμενη «απόσυρση» της Ελλάδας από τις διεθνείς αγορές, φαίνεται εν πρώτοις ότι έχει τους εξής στόχους:

(α) να αποφευχθούν οι συνέπειες «τύπου» Lehman Brothers - τις οποίες εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε, «συνεπικουρούμενοι» από την ανύπαρκτη ηγεσία της Ευρωζώνης, καθώς επίσης από τις οικονομικές συγκυρίες

(β) να μην εισπράξουν τα τεράστια ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) οι κερδοσκόποι – ποσά που αδυνατεί να εξοφλήσει το «σύστημα»,

(γ) να πραγματοποιηθεί η μεταφορά περιουσιακών στοιχείων από τους ιδιώτες, στο δημόσιο - αφού ο ιδιωτικός τομέας της χώρας μας είναι παγκοσμίως ο περισσότερο υγιής.


(δ) να ανοίξει πλήρως η αγορά της (κλειστά επαγγέλματα, ενέργεια κλπ), έτσι ώστε να αλωθεί από τις πολυεθνικές επιχειρήσεις (τράπεζες κλπ) - αφού προηγουμένως τοποθετηθούν οι διάφορες κοινωνικές ομάδες εχθρικά απέναντι (ΔΕΗ, ιδιοκτήτες φορτηγών, Δημόσιοι υπάλληλοι κλπ), με στόχο να αμβλυνθούν οι πάσης φύσεως αντιδράσεις των Πολιτών της, καθώς επίσης,



(ε) σε τελική ανάλυση, να λειτουργήσουν «πειραματικά» τόσο το ΔΝΤ, όσο και η Γερμανία, έτσι ώστε να ερευνηθούν οι τρόποι «αποικιοποίησης» μίας χώρας, καθώς επίσης οι δυνατότητες μίας ελεγχόμενης κρατικής πτώχευσης.



Εάν τυχόν επιτύχει το όλο εγχείρημα, γεγονός που προϋποθέτει τη συνεργασία της «τρόικας» (εννοούμε βέβαια της ενδοκυβερνητικής - όχι δηλαδή της απατηλής εικόνας που προβάλλεται προς τα έξω), τότε πιθανολογούμε ότι θα ανοίξει ο δρόμος της οικονομικής κατάκτησης πολλών άλλων αδύναμων δυτικών χωρών, από τις περισσότερο ισχυρές - με στόχο τη «δαρβίνεια» επιβίωση τους, εν όψει μίας άκρως ανταγωνιστικής παγκοσμιοποίησης.



Εν τούτοις, όλες οι καταστάσεις είναι ανατρέψιμες, ενώ δεν είναι λίγες εκείνες οι κυβερνήσεις που τελικά διορθώνουν τα λάθη τους και υπηρετούν «συνετά» τους Πολίτες της χώρας τους, όταν συνειδητοποιούν το μέγεθος των ευθυνών τους. Ακόμη λοιπόν και εάν κατ’ αρχήν «συνθηκολογούν» με τις άπληστες αγορές ή με κάποιες ισχυρές, επεκτατικές δυνάμεις, στο τέλος αντιστέκονται - τοποθετούμενες αποφασιστικά υπέρ της εθνικής κυριαρχίας και του κοινού συμφέροντος των Πολιτών τους.

Ποιός είναι ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΙΑΣΩΣΗΣ;

Εξετάζοντας προσεκτικά το πρόγραμμα αυτό, γίνεται αντιληπτό ότι ο στόχος είναι η όσο το δυνατόν γρηγορότερη μείωση του πρωτογενούς ελλείμματος (δηλαδή αυτού που δεν περιλαμβάνει το έλλειμμα από υποχρεώσεις που προκύπτουν από την καταβολή τόκων για τα δάνεια της χώρας). Οι τόσο μεγάλες περικοπές, πράγματι, θα έχουν ως αποτέλεσμα τη δραματική μείωση του πρωτογενούς ελλείμματος από το 8,6% του ΑΕΠ το 2009 στο 1% το 2011 και θα απομείνει μόνο το έλλειμμα από τους τόκους στο κρατικό χρέος.

Όμως, αυτή η πολιτική θα επηρεάσει ουσιαστικά την οικονομική δραστηριότητα και την αγορά εργασίας। Οι εκθέσεις του ΔΝΤ επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο με το να προβλέψουν μία συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 4% το 2010 και μία περαιτέρω συρρίκνωση της οικονομικής δραστηριότητας κατά 2,6% το 2011Το 2012 προβλέπεται πως η οικονομία θα ανακάμψει αλλά πως αυτή η ανάκαμψη θα είναι εξαιρετικά αδύναμη με ποσοστό αύξησης του ΑΕΠ μόλις στο 1,1% (από το σημείο στο οποίο θα έχει βουλιάξει μέχρι τότε)

Μετά το 2012 το ΔΝΤ προβλέπει ότι η οικονομία θα αναπτυχθεί σε πραγματικούς όρους με ετήσιους ρυθμούς της τάξης του 0,94%. Με βάση αυτό το σενάριο ανάπτυξης του ΔΝΤ η Ελλάδα ούτε το 2015 δε θα έχει πλησιάσει του ρυθμούς ανάπτυξης του πραγματικού ΑΕΠ που είχε το 2008.

Το κυριότερο, όμως, είναι πως είναι πολύ πιθανό το ΔΝΤ να υποτιμά την πραγματική επιρροή που θα έχει στην οικονομία το δημοσιονομικό πρόγραμμα που υιοθέτησε η Ελλάδα Για παράδειγμα, φαίνεται απίθανο η ελληνική οικονομία να αναπτυχθεί με ρυθμό 1,1% το 2012 όταν την ίδια χρονιά θα λάβει χώρα μία επιπρόσθετη δημοσιονομική μείωση ελλειμμάτων της τάξης του 2,4% του ΑΕΠ

Παρόλα αυτά δε χρειάζεται κανείς να αμφισβητήσει τα σενάρια ανάπτυξης για να δει τα αρνητικό αποτέλεσμα στην αγορά εργασίας। Ακόμη και με το σχετικά αισιόδοξο σενάριο του ΔΝΤ, η αγορά εργασίας θα μειωθεί κατά 6% και δεν θα έχει αναρρώσει μέχρι το 2015 Η ανεργία προβλέπεται να αυξηθεί από 9,4% το 2009 στο 14% το 2013/2014.

Είναι, επίσης, πολύ σημαντικό πως η αρχική κατάρρευση και στη συνέχεια το πάγωμα της οικονομικής δραστηριότητας θα δυσχεράνουν το δημοσιονομικό πρόγραμμα। Από τη μία πλευρά, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι τόκοι των δανείων το ονομαστικό χρέος θα συνεχίσει να αυξάνεται και από την άλλη πλευρά το ΑΕΠ θα κινηθεί χαμηλότερα και θα μείνει χαμηλότερα। Ο συνδυασμός ενός αυξανόμενου αριθμητή (ονομαστικό χρέος) και ενός αρχικά μειούμενου και στη συνέχεια σταθερού παρανομαστή (ΑΕΠ), θα οδηγήσει, σύμφωνα με το ΔΝΤ σε αύξηση του κρατικού χρέους στο 145% του ΑΕΠ μέχρι το 2014 όταν το 2009 ήταν 115% του ΑΕΠ.

Δυστυχώς το σημαντικότερο είναι πως η εικόνα δε βελτιώνεται ούτε μετά το 2014 καθώς ακόμη και αν λάβουμε υπόψη μας το σενάριο του ΔΝΤ, το 2020 το χρέος θα είναι ακόμη στο 120% του ΑΕΠ, πολύ επάνω απ’ ότι πριν την κρίση και από το 99% του ΑΕΠ που ήταν το 2008 Και προκειμένου να συμβεί αυτό το ΔΝΤ θέτει ως απαραίτητο στόχο την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος της τάξης του 6%, με την πρόβλεψη ότι αυτό θα απογειωθεί στο 3,1% μέχρι το τέλος του προγράμματος στήριξης το 2013 και στη συνέχεια θα απογειωθεί ξανά στο 5,9% στα επόμενα χρόνια। Ωστόσο, το ΔΝΤ δεν εξηγεί ποια μέτρα θα πρέπει να ληφθούν τότε ώστε να υπάρξει αυτή η επιπρόσθετη αύξηση στο πρωτογενές έλλειμμα

Τί θα γίνει, όμως, στην ρεαλιστικότερη περίπτωση που το πρωτογενές έλλειμμα δεν απογειωθεί στο 6% του ΑΕΠ όπως το ΔΝΤ αυθαίρετα υποθέτει αλλά παραμείνει στο (και πάλι εντυπωσιακό) 3%; Σε αυτήν την περίπτωση, το 2020 το χρέος θα βρίσκεται πάνω από το 140% του ΑΕΠ.
Αρκετά νωρίτερα, το 2014, η Ελλάδα θα πρέπει να βρει τα χρήματα για να ξεπληρώσει τα 110 δις του δανείου από το πακέτο στήριξης, ποσό που αντιστοιχεί περίπου στο 40% του ΑΕΠ. Επιπροσθέτως, η Ελλάδα θα πρέπει να αποπληρώσει το χρέος που λήγει στο υπόλοιπο της δεκαετίας. Με το χρέος να απογειώνεται στο 145% του ΑΕΠ είναι πιθανόν οι χρηματοπιστωτικές αγορές να συνεχίζουν να απαιτούν υψηλά επιτόκια προκειμένου να δανείσουν στην Ελλάδα γεγονός που είναι πιθανόν να οδηγήσει στην χρεωκοπία της χώρας. (Μία γεύση αυτής της κατάστασης έχουμε λάβει ήδη καθώς, παρά τα μέτρα και τα εύσημα, τα επιτόκια παραμένουν στα ύψη.)
Αυτή η ψήφος της ‘μη εμπιστοσύνης’ δεν πρέπει να προκαλέσει έκπληξη καθώς θα συνάδει με την απόλυτα φυσιολογική αντίδραση των αγορών στην πραγματική οικονομική κατάσταση της Ελλάδας.”
Η έρευνα κλείνει, μεταξύ άλλων, με το ακόλουθο συμπέρασμα:

‘Ποιος είναι ο πραγματικός στόχος της Ελληνικής Διάσωσης: αλλαγή ιδιοκτησίας του Ελληνικού χρέους ώστε να Σωθούν οι Ευρωπαϊκές Τράπεζες και οι Πιστωτές της Ελλάδας

Τόσο το ΔΝΤ όσο και η ΕΕ είναι σίγουρο ότι έχουν πραγματοποιήσει τους υπολογισμούς που κάναμε σε αυτήν την έρευνα και αναγνωρίζουν ότι είναι απίθανο το πακέτο σωτηρίας τους να αφήσει την Ελλάδα σε ένα σταθερό οικονομικό δρόμο. Υπό αυτήν την έννοια το πακέτο δε βαδίζει στα πλαίσια ενός τυπικού προγράμματος του ΔΝΤ το οποίο υποτίθεται ότι πρέπει να είναι δημοσιονομικά αξιόπιστο και έτσι να αποκαταστήσει την πρόσβαση της χώρας στις χρηματοπιστωτικές αγορές।

Στην περίπτωση της Ελλάδα το ΔΝΤ και η ΕΕ γνωρίζουν πως το πρόγραμμα τους, παρά τα σκληρά μέτρα, δε θα αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των αγορών στην Ελλάδα। Αυτό ίσως εξηγεί την αύξηση του από τα 40 δις στα 110 στην τελική του έκδοση, ώστε η Ελλάδα να παραμείνει εκτός αγορών για τα επόμενα δύο με τρία χρόνια.

Αυτό εγείρει το καίριο ζήτημα που πηγάζει από το αποκαλούμενο πακέτο σωτηρίας: αν η εμπιστοσύνη των χρηματοπιστωτικών αγορών στην Ελλάδα δεν αποκατασταθεί και την ίδια ώρα η ελληνική οικονομία ωθείται στην ύφεση, σε διψήφια ανεργία και αύξηση της φτώχιας, ποιο είναι το νόημα του; Ποιος ή τί ακριβώς σώζεται;

Τελικά, ο σκοπός του πακέτου είναι να αποπληρωθούν τράπεζες και επενδυτικά σχήματα που έχουν στα χέρια τους ελληνικό χρέος. Οι τράπεζες, οι ασφαλιστικές και τα συνταξιοδοτικά ταμεία είναι οι πραγματικοί αποδέκτες του πακέτου στήριξης και όχι η Ελλάδα.
Και η υπάρχει μία ευρωπαϊκή διάσταση σε όλο αυτό το θέμα καθώς το 80% του ελληνικού κρατικού χρέους δεν επιβαρύνει το ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα αλλά τους ισολογισμούς Γερμανικών, Γαλλικών και Βρετανικών τραπεζών. Η Ευρώπη και το ΔΝΤ δεν παρέχουν φρέσκια ρευστότητα στην Ελλάδα αλλά, πάνω από όλα, δημιουργούν μία ασπίδα προστασίας του ευρωπαϊκού χρηματιστηριακού συστήματος από τα 200 δις απωλειών που μπορούν να προκύψουν από το ενδεχόμενο μίας ελληνικής πτώχευσης। Περιέργως, περίπου το 25% του ελληνικού χρέους βρίσκεται στο Βρετανικό (και το Ιρλανδικό) χρηματιστηριακό σύστημα.

Οι προφανείς ευνοημένοι του πακέτου που παρέχεται από τα κράτη της Ευρωζώνης δεν είναι οι Έλληνες εργαζόμενοι και οι πολίτες που θα υποφέρουν από τις σκληρές περικοπές και από την ύφεση αλλά τα χρηματιστηριακά κέντρα όπως το City του Λονδίνου.
’ Πάνος Παναγιώτου - Διευθυντής ΕΚΤΑ

ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ ΚΑΙ << ΚΡΙΣΕΙΣ >>

http://video.google.com/videoplay?docid=6671484139631740437#

Η EΛΛΑΔΑ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΕΥΡΩΠΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

Αν μας ρωτούσε κανείς, σχετικά με την τάση του αμερικανικού δολαρίου, με τη διαμόρφωση καλύτερα της ισοτιμίας του σε σχέση με το ευρώ, θα απαντούσαμε (εσφαλμένα αλλά χωρίς δεύτερη σκέψη, εντελώς σίγουροι δηλαδή), ότι σύντομα θα «εισπράτταμε» δύο δολάρια, για κάθε ευρώ που θα «πουλούσαμε»। Τα προβλήματα της Οικονομίας των Η।Π.Α. ήταν και είναι τόσο μεγάλα (υπερχρέωση, τεράστια ελλείμματα, αποβιομηχανοποίηση, ανεργία κλπ), που μόνο με την συνεχή εκτύπωση νέων χαρτονομισμάτων (πληθωριστική αντιμετώπιση των χρεών), καθώς επίσης με την ανεξέλεγκτη έκδοση ομολόγων του δημοσίου (χωρίς φυσικά αντίκρισμα),

…………“Ευχαριστούμε Ελλάδα”, είναι ο τίτλος πρωτοσέλιδης δημοσίευσης στο φύλλο της 22ας Ιουλίου της γερμανικής οικονομικής εφημερίδας Handelsblatt, η οποία συνεχίζει την ανάλυση της ως εξής।

“Τι φόβοι ξέσπασαν πριν από μερικούς μήνες, όταν έγινε γνωστή η ελληνική κρίση, με τι δραματικά χρώματα περιγράφηκε η πτώση του ευρώ! Οι λαϊκές εφημερίδες έγραψαν ότι «καλούνται οι Γερμανοί να πληρώσουν τα σπασμένα», επειδή οι Έλληνες ξόδεψαν ασυλλόγιστα. Ήταν φοβερά δύσκολο να πείσεις τους Γερμανούς πολίτες για την αναγκαιότητα της οικονομικής στήριξης προς την Ελλάδα.

Δύο μήνες μετά το πακέτο στήριξης διαπιστώνουμε όμως κάτι άλλο: ειδικά οι Γερμανοί είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι από την ευρωπαϊκή κρίση. Η Γερμανία μετά την ελληνική κρίση έγινε η χώρα, με την οποία έπρεπε πια οι Ευρωπαίοι εταίροι να συγκρίνονται οικονομικά - έγινε το μέτρο για όλους. Όπως ακριβώς την παλιά καλή εποχή με το μάρκο.

Πριν από την κρίση ίσχυε στις χρηματοπιστωτικές αγορές ο κανόνας: «ένα νόμισμα-ενιαία επιτόκια». Τώρα, οι αγορές προσανατολίζονται με γνώμονα τη Γερμανία, την οικονομικά ισχυρότερη χώρα της Ευρώπης. Όλες οι άλλες χώρες πληρώνουν υψηλότερα επιτόκια δανεισμού, ενώ η Γερμανία πληρώνει χαμηλότερα επιτόκια από ό,τι πλήρωνε πριν από την κρίση.

Έτσι εξοικονόμησε μέχρι τώρα τέσσερα δισεκατομμύρια ευρώ ενώ επιπλέον, με κάθε νέα έκδοση γερμανικών κρατικών ομολόγων, αυξάνεται και το ποσόν εξοικονόμησης των τόκων. Έτσι η Ευρωζώνη διαθέτει ένα καινούργιο θεμέλιο, με τεράστια πλεονεκτήματα για τους Γερμανούς φορολογούμενους”…………………

Εάν τώρα σε όλα αυτά τα ποσά προσθέσουμε το αναμφίβολα τοκογλυφικό επιτόκιο ύψους 5% από το δάνειο στην Ελλάδα, δεν μπορεί παρά να κατανοήσουμε την επιχειρηματική «ευφορία», η οποία επικρατεί πλέον στη Γερμανία,

Μοναδική ίσως εξαίρεση αποτελεί το συνεχώς μειούμενο ύψος των αμοιβών των εργαζομένων της ισχυρής αυτής χώρας, αφού σε ποσοστό άνω του 20% ο μικτός μισθός ανά ώρα είναι χαμηλότερος από 5 € (πηγή: MM). Φυσικά, αυτό θα συμβάλλει ακόμη περισσότερο στην αύξηση της ενδοευρωπαϊκής και παγκόσμιας «ασυμμετρίας», αφού η ανάπτυξη της γερμανικής οικονομίας θα συνεχίσει να στηρίζεται στις εξαγωγές - ενώ η εσωτερική της κατανάλωση θα περιορίζεται διαρκώς

Περαιτέρω, από τα παραπάνω γεγονότα μπορούμε να κατανοήσουμε πλήρως τη «δυσφορία, η οποία επικρατεί στην Ελλάδα, σύμφωνα με όσα «καταγράφονται» σχεδόν καθημερινά
Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε τι ακριβώς σημαίνει ένα επιτόκιο ύψους 5% για μία χώρα, η οποία «διανύει» μία περίοδο ύφεσης, με αρνητική ανάπτυξη τουλάχιστον -3%
Ανεξάρτητα όμως από αυτά, ο πιθανολογούμενος διπλός «ρόλος» της χώρας μας («πειραματόζωο» δύο αντιμαχομένων «συστημάτων», τα οποία όμως τίποτα δεν εμποδίζει να συνεργασθούν στο μέλλον – εάν βέβαια κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει ήδη), συνειδητός εκ μέρους της κυβέρνησης μας ή μη, είναι από μόνος του εξαιρετικά δυσάρεστος – αν όχι υπερβολικά επικίνδυνος, αφού απειλείται τα μέγιστα η εθνική μας κυριαρχία.

Συνεχίζοντας, το «παιχνίδι» δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί με τις Η.Π.Α. να έχουν εναποθέσει τις περισσότερες «ειρηνικές» ελπίδες τελικής επικράτησης τους στο ΔΝΤ στην Ελλάδα, στην «κερκόπορτα» της ζώνης του Ευρώ

Εάν τυχόν δε οδηγούσαν στη χρεοκοπία μία χώρα της Ευρωζώνης, η συνέχιση της διεθνούς κυριαρχίας του δολαρίου θα ήταν εξασφαλισμένη - υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι, τόσο το αμερικανικό, όσο και το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, θα είχαν τη δυνατότητα να ανταπεξέλθουν (απαιτείται προφανώς χρόνος προετοιμασίας).

Όμως, τα οικονομικά προβλήματα της υπερδύναμης είναι εξαιρετικά μεγάλα, με κυριότερο ίσως όλων την «ανάπτυξη εντάσεως ανεργίας», την οποία έχουμε ήδη επισημάνει σε ένα παλαιότερο κείμενο μας.
Παρά το ότι λοιπόν τα επίσημα ποσοστά ανεργίας καταγράφονται με 9,5%, στην πραγματικότητα πλησιάζουν επικίνδυνα το 20%

Πόσο μάλλον όταν, η «δανειακή» εξάρτηση των Η.Π.Α. από την Κίνα είναι κάτι παραπάνω από «οδυνηρή» - συμπέρασμα που «ενισχύεται» από την πρόσφατη, προσεκτικότατη τοποθέτηση του ΔΝΤ, σε σχέση με το επικίνδυνα υποτιμημένο νόμισμα (γουάν) της ανερχόμενης ασιατικής δύναμης (η επίσκεψη της γερμανίδας Καγκελαρίου στην Κίνα, με στόχο τη διεύρυνση της συνεργασίας των δύο χωρών, επιβεβαιώνει τη αυξανόμενη γεωπολιτική και οικονομική σημασία της μεγάλης αυτής χώρας).

Ολοκληρώνοντας, ας ελπίσουμε ότι τελικά θα βρει η Ελλάδα τον πραγματικό εαυτό της, «κλείνοντας» την πόρτα σε όλους τους επίδοξους κατακτητές της - σώζοντας την Ευρώπη από την τεράστια, διπλή απειλή άλωσης της, καθώς επίσης τη Δημοκρατία από μία ακόμη επώδυνη ήττα.

Άλλωστε, τα προβλήματα της χώρας μας δεν είναι τόσο δύσκολο να επιλυθούν Αρκεί η (πολιτική) βούληση για μείωση των υπερβολικά διογκωμένων δημοσίων δαπανών, (και όχι του ιδιωτικού κλάδου των μικρομεσαίων) καθώς επίσης η ανάπτυξη - με κεντρικό «στήριγμα» τόσο τους βασικούς κλάδους της Οικονομίας (Ναυτιλία, Τουρισμός, Γεωργία, Ενέργεια), όσο και την ορθολογική, σταθερή φορολόγηση Κυρίως βέβαια, η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των Ελλήνων σε ένα Κράτος Δικαίου

Ο «δημιουργικός συνδυασμός» των παραπάνω ενεργειών, θα μπορούσε να έχει κάλλιστα σαν αποτέλεσμα την «απελευθέρωση» της χώρας μας, με την επί πλέον βοήθεια της εσωτερικής χρηματοδότησης (εθνικά ομόλογα) μέρους των δημοσίων χρεών της – ειδικά επειδή το συνολικό χρέος της Ελλάδας (δημόσιο και ιδιωτικό), είναι χαμηλότερο ακόμη και από το αντίστοιχο της Γερμανίας (πηγή: McKinsey Global Institute). Εναλλακτικά η συμπληρωματικά, θα μπορούσε να βοηθήσει η «αναδιάρθρωση» του δημοσίου χρέους μας - η επιμήκυνση δηλαδή του χρόνου πληρωμής των υποχρεώσεων μας, με χαμηλά επιτόκια (λύση δεν θα αποτελούσε, κατά την άποψη μας, σε καμία περίπτωση η άρνηση πληρωμής και η χρεοκοπία – εάν επιθυμούμε να μην εξελιχθούμε σε «ετερόφωτη αποικία»).

Προφανώς, είναι πολύ πιο «ορθολογικό» το να δανείσουμε εμείς την πατρίδα μας, από το να αρνηθούμε την όποια συνδρομή μας – παραμένοντας «σκλαβωμένοι» και επιτρέποντας την πιθανολογούμενη λεηλασία τόσο της δημόσιας, όσο και της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων. Εκτός αυτού, είμαστε μάλλον υποχρεωμένοι να δώσουμε εμείς το παράδειγμα, εάν πράγματι απαιτηθεί η επιμήκυνση του χρόνου πληρωμής των υποχρεώσεων μας.

οι ελεύθεροι Πολίτες είναι αυτοί, οι οποίοι κρατούν τα κλειδιά

Σε μία Δημοκρατία λοιπόν, οι ελεύθεροι Πολίτες είναι αυτοί, οι οποίοι κρατούν τα κλειδιά, για τον έλεγχο των «διαβόλων»

Σύμφωνα με τον Κ. Popper, τα χρήματα, αυτά καθαυτά, δεν είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα। Γίνονται όμως επικίνδυνα, εάν μπορούν να αγοράσουν δύναμη - είτε άμεσα, είτε έμμεσα, είτε με την υποδούλωση των οικονομικά αδύναμων, οι οποίοι αναγκάζονται να «πουλήσουν» τον εαυτό τους για να ζήσουν.

Οι σημερινές συνθήκες της εντυπωσιακής τρομοκρατίας του «πλήθους», με «αιτία» τον κίνδυνο χρεοκοπίας των κρατών, μάλλον τεκμηριώνει τα μέγιστα την τεράστια «ισχύ» των χρημάτων - εάν υπάρξουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις.
Περαιτέρω, η Πολιτεία είναι σε θέση, μέσω του νόμου (Κράτος Δικαίου), να εγγυηθεί την ίση (δίκαιη) αντιμετώπιση όλων των Πολιτών της, καθώς επίσης ότι, ο καθένας που θέλει να εργασθεί, θα μπορεί να κερδίσει τα μέσα συντήρησης του. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει κανένας ουσιαστικός λόγος, για τον οποίο δεν θα ήταν κάτι τέτοιο εφικτό.

Από αυτήν την πλευρά, η «πολιτική δύναμη» αποτελεί το κλειδί της προστασίας μας, απέναντι στις προσπάθειες της οικονομικής μας υποδούλωσης. Επομένως, η λύση των προβλημάτων μας είναι η πολιτική δύναμη και ο έλεγχος της - αφού κανένας δεν επιθυμεί την απόλυτη κυριαρχία της οικονομικής δύναμης.

Εάν χρειασθεί λοιπόν, η οικονομική δύναμη οφείλει να καταπολεμηθεί, έτσι ώστε να τεθεί κάτω από τον έλεγχο της πολιτικής εξουσίας.
Κατ’ επέκταση, το κεντρικό πρόβλημα των ανθρωπίνων κοινωνιών είναι ο έλεγχος της πολιτικής εξουσίας, η οποία είναι η μόνη που μπορεί να ελέγξει την οικονομική δύναμη.

Από τη στιγμή λοιπόν που θα καταφέρουμε να βρούμε τις μεθόδους ελέγχου της πολιτικής δύναμης, όλα τα υπόλοιπα προβλήματα της κοινωνικής ζωής είναι πολύ πιο εύκολο να επιλυθούν. Τότε, δεν θα υπάρχει πλέον λόγος να κατηγορούμε κανέναν άλλο – ούτε να «κραυγάζουμε» εναντίον των κακών οικονομικών διαβόλων, οι οποίοι δρουν στο «παραπέτασμα».

Σε μία Δημοκρατία λοιπόν, οι ελεύθεροι Πολίτες είναι αυτοί, οι οποίοι κρατούν τα κλειδιά, για τον έλεγχο των «διαβόλων» - επομένως, οι Πολίτες είναι αυτοί που έχουν τη δυνατότητα να τους «δαμάσουν»। Οφείλουν όμως να συνειδητοποιούν την τεράστια αυτή δύναμη τους, καθώς επίσης να χρησιμοποιούν σωστά τα «κλειδιά» που έχουν στη διάθεση τους.

Ο καλύτερος δυνατός τρόπος «χρήσης» των κλειδιών, είναι η επιμονή των Πολιτών στη διαμόρφωση θεσμών - συγκεκριμένων «πλαισίων» δηλαδή, σε σχέση με τη λειτουργία και τον έλεγχο της Πολιτείας. Οι θεσμοί αυτοί θα ελέγχουν δημοκρατικά την Πολιτική, υποχρεώνοντας την ταυτόχρονα να ελέγχει την οικονομική δύναμη - με στόχο την προστασία όλων από την οικονομική ή λοιπή «εκμετάλλευση».

Εν τούτοις, δεν πρέπει να υποτιμούμε το γεγονός ότι, κάθε δύναμη είναι επικίνδυνη – επομένως, τόσο η οικονομική, όσο και η πολιτική। Υπάρχει λοιπόν μία δεδομένη απειλή, στην περίπτωση που επιλέγουμε την αύξηση της ισχύος της Πολιτικής, με στόχο τον έλεγχο της οικονομικής εξουσίας.

Η προστασία μας τότε δεν είναι άλλη από τον καθορισμό του χαρακτήρα της Πολιτικής ο οποίος, όπως έχουμε ήδη τονίσει, πρέπει να είναι θεσμικός και όχι προσωπικός. Δηλαδή, δεν πρέπει να ψηφίζουμε με κριτήριο τα κόμματα ή τα πρόσωπα, αλλά με βάση τα προγράμματα διακυβέρνησης - τα οποία οφείλουν να αριστοποιούν διαρκώς τα πλαίσια λειτουργίας της κοινωνίας και του κράτους μας, προς όφελος του συνόλου των Πολιτών του.

Συνεχίζοντας, εάν επιλέξουμε τη «διεύρυνση» της εξουσίας της Πολιτικής, με στόχο την προστασία της ελευθερίας μας από την οικονομική εξουσία, θα πρέπει να σκεφθούμε ότι είναι δυνατόν κάποτε, αυτές οι διευρυμένες «πολιτικές» εξουσίες, να περιέλθουν στα χέρια λάθος προσώπων - οπότε θα πρέπει να λάβουμε έγκαιρα, σωστά μέτρα αντιμετώπισης τέτοιων κινδύνων. Η πιθανότητα αυτή τεκμηριώνει επίσης την άρνηση μας, να εμπιστευόμαστε την ηγεσία ενός κράτους σε κάποιους «εκλεκτούς» (Πλάτωνας) - επειδή κανένας δεν μας εγγυάται ούτε την «ποιότητα», ούτε τη διάρκεια ή τη συνέχεια αυτής της εξουσίας.

Ολοκληρώνοντας, επειδή θεωρείται ότι, η κρατική δύναμη, η πρωτοκαθεδρία της Πολιτικής δηλαδή, πρέπει να παραμείνει για πάντα ένα επικίνδυνο αλλά αναγκαίο κακό, αφού είναι η μοναδική «Αρχή», η οποία ελέγχεται από τους «Αρχόμενους», από τους Πολίτες και την ψήφο τους δηλαδή, οφείλουν να ενισχύονται συνεχώς οι δημοκρατικοί θεσμοί μας - ενώ δεν πρέπει ποτέ να «χαλαρώνουμε» την επαγρύπνηση μας, αφού οι αυξημένες δικαιοδοσίες στο κράτος, για «παρεμβατικό σχεδιασμό» της κοινωνικής ζωής, απειλούν τα μέγιστα την «ορισμένη», την οροθετημένη δηλαδή ελευθερία μας.

Προφανώς, αναφερόμαστε σε μία ελευθερία ενός επίσης θεσμικά καθορισμένου βαθμού - επειδή η ελευθερία αυτοκαταστρέφεται, εάν είναι απεριόριστη। Εάν όμως αυτοκαταστραφεί ή χαθεί η ελευθερία, τα πάντα είναι χαμένα – αφού μόνο η ελευθερία μπορεί να κάνει την ασφάλεια ασφαλή. Όταν δε επιλέγεται η υπερβολική ασφάλεια εις βάρος της ελευθερίας, όπως δυστυχώς συμβαίνει για παράδειγμα σε κάποιο βαθμό στη Γερμανία, ο κίνδυνος της επικράτησης ολοκληρωτικών καθεστώτων είναι σχεδόν αναπόφευκτος.

Όπως γράφει ο Russell, «Η οικονομική δύναμη μέσα στο κράτος, αν και σε τελευταία ανάλυση πηγάζει από το νόμο και την κοινή γνώμη, αποκτά εύκολα μία ορισμένη ανεξαρτησία. Μπορεί να επηρεάσει το νόμο με τη διαφθορά και την κοινή γνώμη με την προπαγάνδα. Μπορεί να θέσει τους πολιτικούς κάτω από υποχρεώσεις που παρεμβαίνουν ανασταλτικά στην ελευθερία τους. Μπορεί να απειλήσει ότι θα προκαλέσει οικονομική κρίση».

Η Πολιτική λοιπόν, αφού αποτελεί τη μοναδική ελπίδα διατήρησης της ελευθερίας μας, πρέπει να ελέγχεται συνεχώς, έτσι ώστε να μην είναι εφικτή η «υποδούλωση» της από την οικονομική εξουσία. Εν τούτοις, όπως διαπιστώνεται σήμερα διεθνώς, τόσο ο έλεγχος, όσο και η πραγματική εξουσία της, υπολείπονται κατά πολύ του επιθυμητού. Ταυτόχρονα, οι εργαζόμενοι αποδέχονται, παραδόξως σχεδόν εθελούσια, μειώσεις αμοιβών, περιορισμό των κεκτημένων δικαιωμάτων τους (συντάξεις, επιδόματα ανεργίας κλπ), καθώς επίσης αυξήσεις του χρόνου απασχόλησης τους και τόσα πολλά άλλα, τα οποία θα ήταν αδιανόητα στο παρελθόν – προφανώς «υπό το κράτος» της αδράνειας και του φόβου για το μέλλον τους.

Επομένως, δεν φαίνεται δυστυχώς να επαγρυπνούν, ενεργητικά και άφοβα, οι Πολίτες – ούτε ίσως να συνειδητοποιούν ότι, τόσο οι σημερινοί πόλεμοι, όσο και η κατάληψη της εξουσίας από ξένους, δεν προϋποθέτει αναγκαστικά τη χρήση όπλων (ενώ οι οικονομικές κρίσεις είναι δυνατόν να προκληθούν σκόπιμα, με στόχο την ιδιωτικοποίηση των κρατών). Πόσο μάλλον όταν ο έλεγχος της παγκόσμιας πληροφορίας (ειδήσεις, δημοσιογραφικές αναλύσεις κλπ), όπως και η οικονομική δύναμη, συγκεντρώνονται διαρκώς σε λιγότερους «ανθρώπους» - αυξάνοντας σε υπερβολικό, σε ανεξέλεγκτο καλύτερα βαθμό τη δύναμη τους.

ΟΙ ΣΚΙΩΔΕΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ

Οι σκιώδεις κυβερνήσεις, οι ιδιωτικές λέσχες τύπου Bilderberg, η απώλεια της πρωτοκαθεδρίας της Πολιτικής, οι ιδιαιτερότητες της δύναμης και οι προσπάθειες ιδιωτικοποίησης των κρατών

Όπως φαίνεται, πλησιάζουμε γρήγορα στα τελευταία στάδια των «φιλελεύθερων ιδιωτικοποιήσεων», Αφού προηγήθηκαν οι μεγάλες υπερμεγέθεις πολυεθνικές η διαδικασία «τείνει» στο τέλος της - με τις ενέργειες της ολοκληρωτικής «κατάληψης» της Πολιτείας

Η προσπάθεια «εγκατάστασης» τώρα τυπικών κυβερνήσεων στη ζώνη του Ευρώ, «σκιώδεις κυβερνήσεις» έχει ξεκινήσει από την Ελλάδα - η οποία πλέον διοικείται, μη δημοκρατικά, από μία «υπόγεια» εξουσία.
Ταυτόχρονα, γίνεται πια μεθοδική προσπάθεια «αποκλεισμού» της Γερμανίας, η οποία αποτελεί το πλέον ισχυρό «αμυντικό οχυρό» της Ευρώπης.

Παρά το ότι όμως οι απόκρυφοι στόχοι της μεγάλης αυτής χώρας δεν μας βρίσκουν καθόλου σύμφωνους (έντονα επεκτατική πολιτική, ανάληψη της ηγεσίας της ΕΕ, κατάλυση της δημοκρατίας, «αναθέρμανση» του ολοκληρωτισμού κλπ), δεν μπορούμε να «συμμερισθούμε» ούτε τις επιδιώξεις του μονοπωλιακού καπιταλισμού – έτσι όπως αυτές «δρομολογούνται», με τη βοήθεια του τοκογλυφικού κεφαλαίου, της παγκόσμιας τράπεζας, του ΔΝΤ, των αμερικανών κερδοσκόπων κλπ. Πόσο μάλλον να δεχθούμε, θετικά ή παθητικά, τις απίστευτες «μεθοδεύσεις», τις οποίες παρακολουθούμε σχεδόν καθημερινά – τελευταία, μέσω των «παρατηρήσεων» του G।Soros σε σχέση με τη Γερμανία, με τις τράπεζες, με το «επισφαλές» ευρωπαϊκό νόμισμα, καθώς επίσης με τα λάθη και με τις «αρνητικές προοπτικές» της ΕΕ.
Φυσικά, οι προσπάθειες θα συνεχισθούν με αυξανόμενο ρυθμό, έτσι ώστε να συνεχίσει στο δρόμο της υπερχρέωσης η Ευρώπη। Πολλά «σκάνδαλα», ειδικά σε σχέση με τη Γερμανία, θα «αποκαλυφθούν» ξαφνικά, συνοδευόμενα από «τρομοκρατικές» ενέργειες - οι οποίες αφενός μεν θα διατηρήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του «πλήθους» («άρτος και θεάματα»), αφετέρου δε θα δώσουν «δείγματα γραφής» σε όλους όσους σκέφτονται, έστω και υποσυνείδητα, να αντιταχθούν στα τεκταινόμενα।

Άλλωστε, έχουν προηγηθεί λεπτομερείς «εξωθεσμικές» αναλύσεις, στα πλαίσια των μυστικών συνεδριάσεων «ιδιωτικών λεσχών» τύπου «Bilderberg» - όπως το Davos,

Αναφέρουμε σαν παράδειγμα τέτοιων «ιδιότυπων διαδικασιών» το γεγονός ότι, το 1991 έλαβε μέρος στη σύσκεψη της λέσχης Bilderberg o B।Clinton - ο οποίος ήταν τότε κυβερνήτης της πολιτείας του Αρκάνσας. Στα πλαίσια της συγκεκριμένης συνάντησης, συζητήθηκε η προοπτική της δημιουργίας μίας ελεύθερης ζώνης εμπορίου στη Β. Αμερική (NAFTA). Ένα χρόνο αργότερα, ο B.Clinton εκλέχθηκε πρόεδρος των Η.Π.Α. - ενώ η ζώνη ελευθέρου εμπορίου λειτούργησε την 1.1.1994.

Η συμμετοχή συγκεκριμένων Ελλήνων πολιτικών στην ίδια «λέσχη», ιδιαίτερα η πρόσφατη στην Αθήνα, μας οδηγεί επίσης σε αναπόφευκτες υποθέσεις – σε σχέση τόσο με τις «προετοιμασίες», όσο και με τα αίτια ή με το «χειρισμό» της Ελληνικής κρίσης.

Σε κάθε περίπτωση, στην πρόσφατη συνάντηση της λέσχης Bilderberg στην Ελλάδα (η λέσχη αποκαλείται επίσης «Αρχιερέας της Παγκοσμιοποίησης»), την οποία ακολούθησε η αναπάντεχη «χρεοκοπία» της χώρας μας (μετά από μία εξαιρετικά παράδοξη και πρόωρη αλλαγή της κυβέρνησης μας, στο μέσον της θητείας της), υπήρξαν αρκετές διαδηλώσεις Πολιτών – μεταξύ των οποίων και στη Γερμανία. Πολλά ΜΜΕ αναφέρθηκαν στο θέμα, ενώ όταν ερωτήθηκε επίσημα η γερμανική κυβέρνηση, σε σχέση με το ποια μέλη της έλαβαν μέρος στη σύσκεψη, η απάντηση ήταν ότι, στη συνάντηση της Αθήνας δεν συμμετείχε κανένας γερμανός πολιτικός.

«Τέτοιες συναντήσεις», λέει γνωστός γερμανός κοινωνιολόγος, «επηρεάζουν σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό τις πολιτικές αποφάσεις। Μας αρέσει να συζητάμε για την πρωτοκαθεδρία της Πολιτικής, να πιστεύουμε ότι είναι αυτονόητη - ενώ η κυρία Merkel ανέφερε, σε μία τελευταία ομιλία της, η οποία είχε σχέση με την οικονομική κρίση, ότι είναι απαραίτητο να επανέλθει ξανά η πρωτοκαθεδρία της Πολιτικής। Όμως τόσο η κυρία Merkel, όσο και οι υπόλοιποι συνάδελφοί της διεθνώς, συμμετείχαν ενεργά στην απώλεια της πρωτοκαθεδρίας της Πολιτικής - η οποία έχασε προφανώς τη θέση της, από την οικονομική εξουσία».

Ολοκληρώνοντας, όπως γράφει ο ίδιος γερμανός κοινωνιολόγος: «Πρακτικά, μεταξύ του κόσμου της Πολιτικής και του κόσμου της Οικονομίας, δεν μεσολαβεί ούτε καν ένα λεπτό φύλο χαρτιού। Οι σύγχρονες τάσεις, με την πρωτοβουλία των μονοπωλιακών υπερεπιχειρήσεων, φαίνεται να μας οδηγούν στην επαναφορά της φεουδαρχίας। Αυτό σημαίνει ότι, δίπλα από τις τυπικές δομές, δίπλα δηλαδή από τα δημοκρατικά εκλεγμένα κοινοβούλια, η «άτυπη», η σκιώδης καλύτερα εξουσία, κερδίζει ξανά ειδικό βάρος - με συνεχώς αυξανόμενους ρυθμούς.

Οι εκλεκτοί της άτυπης εξουσίας τώρα, οι αυτοαποκαλούμενοι βέβαια εκλεκτοί, οι οποίοι κυβερνούν τον κόσμο εκ των άνω, κρύβονται όλο και περισσότερο από τους υπόλοιπους» – σε λέσχες με κρυφά, αυστηρώς εμπιστευτικά θέματα συζητήσεων, καθώς επίσης πίσω από τις «εκλεγμένες» κυβερνήσεις.

ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΑ στο άκουσμα της λέξης στ' αγγλικά: HΕLLAS !!!!

Παρακαλώ ακούστε το ΟΛΟ....
(ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΑΓΓΛΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΟ)


ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΞΕΝΟΙ
...ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ.
ΑΝ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΕΛΛΗΝΑΣ,
ΘΑ ΗΤΑΝ "ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ", "ΓΡΑΦΙΚΟΣ", "ΦΑΣΙΣΤΑΣ" κλπ.
Το παρακάτω τραγούδι να το ακούσετε αλλά οπωσδήποτε μία φορά! Γιατί;1. Σουηδικό
συγκρότημα ("βάρβαροι" του βορρά!)2. Εθνικιστικό περιεχόμενο (καμιά
σχέση με τον "πολυπολιτισμικό" μας παράδεισο...)
3. Είναι Heavy Metal (ξέρετε "σατανιστές" και τέτοια κουραφέξαλα).


Εγώ την ώρα που το άκουγα πραγματικά ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΑ
!!!! Και περισσότερο ακόμα ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΑ
στο άκουσμα της λέξης στ' αγγλικά: HΕLLAS !!!!



Ακούστε το πολίτες και πολιτικοί. Ακούστε το τραγουδοποιοί και
αναμεταδότες τραγουδιών. Ακούστε το διαμορφωτές της κοινής γνώμης
και ΜΜΕ και. ΝΤΡΑΠΕΙΤΕ όλοι
μαζί !!!

Sabaton - Coat of Arms [English and Greek lyrics][Full song]

ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟΝ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ

Προς τον πρόεδρο του Επιμελητηρίου Κέρκυρας
Κέρκυρα 16.06. 2010

Αξιότιμε κύριε πρόεδρε,

Σεβόμενος την θέση του Συμβούλου στο Επιμελητήριο της Κέρκυρας, σας στέλνω την δική μου άποψη για το τι συντελείται σήμερα στην Παγκόσμια κοινωνία, την Ευρωπαϊκή κοινωνία και την Ελληνική κοινωνία.

Λυπάμαι για την απαξία του Επιμελητηρίου αλλά και για την προχειρότητα αντιμετώπισης ενός τόσο σοβαρού θέματος (Ίσως του μοναδικού μέχρι σήμερα)

Λυπάμαι επίσης και για τους συνάδελφους που ενώ βρισκόμαστε όλοι στο ίδιο βουλιαγμένο καράβι δεν μπορούν να αντιληφθούν την κατάσταση.

Αντιλαμβάνομαι ότι οι αρμοδιότητες του οργάνου είναι περιορισμένες αλλά και καθαρά συμβουλευτικές προς την πολιτεία.

Αλλά, Πιστεύω πως έπρεπε να συγκαλέσετε Παγκερκυραική Επιχειρηματική ενημέρωση και δράση.

Σας υπενθυμίζω ότι αυτή είναι η τρίτη πρωτοκολλημένη επιστολή μου για την κρίση τα αίτια και τρόποι θεραπείας.

Κύριε Πρόεδρε. Όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ιδιαιτέρως του εξωτερικού (αλλά και η ελληνική κοινωνία) αναφέρουν ό,τι. Η Ελλάδα σιγά – σιγά μετατρέπετε επίσημα σε ένα προτεκτοράτο της Ευρωζώνης, κάτι που συντελείτε πλέον δια γυμνού οφθαλμού.

Σήμερα σας προβληματίζω για σχέδια διάλυσης της χώρας που σίγουρα θα σημαδέψουν τους Πολίτες της, ώστε να έχουν απολέσει ουσιαστικά όλα τους τα δικαιώματα – γεγονός που καθιστά τους υπεύθυνους, τους «εν ενεργεία» δηλαδή πολιτικούς της, στην κυριολεξία εγκληματίες και υπόλογους των Ελλήνων Ελευθέρων Πολιτών της

Κρίση
Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες συνομωσιολογικές θεωρίες – που έχει βρει αρκετή δημοσιότητα, σχετικά με τη σημερινή κρίση και τον ρόλο του Γ। Παπανδρέου είναι αυτή που δημοσίευσε ο Τάκης Μίχας.
Έχει σπουδάσει Εθνολογία και Φιλοσοφία στα πανεπιστήμια του Άρχους (Δανία), Ντουμπρόβνικ (Κροατία) και Σάντα-Κρουζ, (Καλιφόρνια) Έχει εργασθεί σε Δανικές και Ελληνικές εφημερίδες. Σήμερα εργάζεται στην Ελευθεροτυπία ενώ παράλληλα αρθρογραφεί στην Wall Street Journal (Europe). Είναι συγγραφέας του βιβλίου «Ανίερη Συμμαχία: η Ελλάδα και η Σερβία του Μιλόσεβιτς». Το 2002 τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας του ιδρύματος Μπότση: Ο Γιώργος Παπανδρέου ήρθε στην εξουσία με προφανείς εντολές. Να αφελληνίσει και να διαμελίσει το Ελληνικό κράτος σύμφωνα με τις επιταγές της παγκοσμιοποίησης. Οι τρεις τομείς μέσω των οποίων θα γίνει αυτός ο διαμελισμός είναι:
1. Ιθαγένεια στους μετανάστες
2. 2. Προώθηση της οικονομικής κατάρρευσης της χώρας
3. 3. Υλοποίηση του Καλλικράτη
Και τα τρία αυτά έγιναν με τέτοια προτεραιότητα και τόσο άγρια σπουδή που ακόμα και οι αδαείς καταλαβαίνουν πλέον τους απώτερους σκοπούς που υπηρετούν τα ανδρείκελα.
Ο Καλλικράτης θα είναι η ταφόπλακα, που μόλις τεθεί πάνω στο πτώμα της Ελλάδας, οι Παπανδρεϊκοί θα εγκαταλείψουν τη διακυβέρνηση και ίσως και την Ελλάδα και θα πάνε να ζήσουν ήρεμα και πλούσια στο Μαϊάμι!
Πως θα εξελιχθούν τα γεγονότα:
Από τις δεκατρείς περιφέρειες του Καλλικράτη, τρεις τουλάχιστον θα αυτονομηθούν από το ελληνικό κράτος και στη συνέχεια θα ενωθούν με τη μορφή συνομοσπονδίας ή κάτι παρόμοιο, η Θράκη με την Τουρκία, η Μακεδονία με τα Σκόπια και η Ήπειρος με την Αλβανία. Αυτό θα γίνει με τις αρμοδιότητες που θα δοθούν στους 13 αιρετούς περιφερειάρχες και τους 7 δοτούς τους ινστρούκτορες από την κυβέρνηση. Πώς θα γίνει πρακτικά; Με δημοψηφίσματα στα οποία θα ψηφίζουν οι μετανάστες που θα συγκεντρώνονται ανάλογα στην κάθε περιφέρεια. Αυτό βέβαια προϋποθέτει ότι η Ελλάδα θα έχει βγει από την Ευρωπαϊκή Ένωση και θα έχει προσκολληθεί στο άρμα της Αμερικής που για την ώρα έχει βάλει κάτω από την κηδεμονία της το Κόσοβο, τη Βοσνία, τα Σκόπια και τελικά τη Μακεδονία με τη συνένωση που επίκειται σύμφωνα με τα σχέδια που απεργάζονται.
Βεβαίως τα σχέδια αυτά για να υλοποιηθούν χρειάζονται κατάλληλες συνθήκες. Η κυριότερη από αυτές είναι η αποβολή της Ελλάδας από την ΕΕ. Για να γίνει αυτό χρειάζεται μια εσωτερική αναστάτωση-επανάσταση του λαού που θα γίνει είτε αυθόρμητα εφόσον συνεχώς θα πιέζεται οικονομικά ή ακόμα και με προβοκάτσια από τις ορδές του Σόρος ή των άλλων πρακτόρων σχετικών συμφερόντων που έχουν οργανωθεί ήδη μέσα στη χώρα. Πού είναι η ΕΕ; Η Γερμανία μόλις προχθές κατάλαβε το παιχνίδι που παίζεται από τις μυστικές υπηρεσίες της Αμερικής και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα των κερδοσκόπων.

Η Αμερική έχει βάλει τα παπαγαλάκια της να φωνάζουν δήθεν υπέρ των Ελλήνων και το τι τραβάνε οι Έλληνες με το ΔΝΤ και τα μέτρα, προτείνοντας όλοι, μα όλοι, με μια φωνή, Έλληνες επαναστατήστε! Εάν η Αμερική καταφέρει να κάνει τον ελληνικό λαό να επαναστατήσει κερδίζει διπλά. Δίνει ένα γερό χτύπημα στο ευρώ και προετοιμάζει την οριστική κατάρρευση της ΟΝΕ και τελικά της ΕΕ.

Δεύτερον, κερδίζει την έξοδό της στο Αιγαίο με τη συνένωση της μακεδονικής περιφέρειας με τα Σκόπια. Όλα αυτά θα γίνουν με τη συνδρομή της Τουρκίας που θα επιτηρεί και θα διαφεντεύει τις συνομοσπονδίες των Βαλκανίων. Σε αυτές τις περιοχές θα γίνουν σημαντικές επενδύσεις από ξένους επιχειρηματίες για να φαίνεται ότι ήταν καλή η συνένωση και σιγά - σιγά ο πλούτος της χώρας -υπέδαφος και πετρέλαια που υπάρχουν σε αυτές τις περιοχές- δεν θα ανήκουν πλέον στους Έλληνες

Αντίθετα μέχρι να γίνει η έκρηξη-εσωτερική επανάσταση δεν θα υπάρξει καμία επένδυση στην Ελλάδα, κανένα πρόγραμμα ανάπτυξης δεν θα κινείται και σε οτιδήποτε προτείνεται σαν ανάπτυξη θα μπαίνουν εμπόδια και καθυστερήσεις. Ο στόχος θα είναι να οδηγηθεί η Ελλάδα στην πλήρη εξαθλίωση και υποταγή.

Η ΕΕ τελευταία αρχίζει να καταλαβαίνει το παιχνίδι της Αμερικής και σίγουρα θα προσπαθήσει να αντιδράσει και να λάβει κάποια μέτρα. Εάν όμως οι κυβερνήσεις μας θέλουν τη λύση της Αμερικής -οικονομική εξαθλίωση και βαλκανοποίηση- δεν θα μπορέσουν να κάνουν απολύτως τίποτα μια και η Ελλάδα θα σπρώχνεται συνεχώς σε όλο και απεχθέστερο δανεισμό έως την τελική στάση πληρωμών και την πτώχευση.

Τι μπορεί να συμβεί τότε με όλους αυτούς τους μετανάστες που κανένας δεν θέλει να μετρήσει και που υπολογίζονται σε τρία τουλάχιστον εκατομμύρια;
Δεν θα σκοτώνουν ο ένας -Έλληνας- τον άλλον -μετανάστη- προκειμένου να επιβιώσουν; Και εάν δεν σκοτώνουν αυθόρμητα θα είναι δύσκολο σε ένα διαλυμένο κράτος να γίνει η μεγάλη προβοκάτσια; -όπου ένα τζιπ θα περνάει και θα σκοτώνει αδιακρίτως μετανάστες και Έλληνες και αυτή η ενέργεια θα αποδίδεται σε ακραία στοιχεία;

Το παιχνίδι θα παιχτεί σε μια διελκυστίνδα όπου οι δυνάμεις της ΕΕ θα προσπαθούν να συγκρατήσουν την Ελλάδα μέσα στην ΕΕ ενώ η Αμερική με όλα τα μέσα που διαθέτει θα προσπαθεί να αποσπάσει την Ελλάδα από αυτήν. Τι θα κάνει η επόμενη κυβέρνηση που θα έλθει όταν οι Παπανδρεϊκοί θα έχουν ολοκληρώσει το έργο τους; Διότι είναι σίγουρο ότι μόλις ολοκληρώσουν το έργο τους με τον Καλλικράτη δεν θα μπορούν πια να μείνουν στην εξουσία. Τι θα κάνει τότε ο λαός; Θα ακολουθήσει την Παπαρήγα και τον Τσίπρα για να υλοποιήσουν τα σενάρια made in USA ή θα αναδειχθεί κάποιος νέος ηγέτης μέσα από τα συντρίμμια που άφησαν οι προηγούμενοι ηγέτες;

Οι λεπτομερείς αιτιολογήσεις των παραπάνω συμπερασμάτων
1। Η ιθαγένεια θα αναμείξει τους πληθυσμούς και έτσι θα συρρικνωθεί ο αμιγώς ελληνικός πληθυσμός. Συγχρόνως θα προετοιμάσει τους μελλοντικούς ψηφοφόρους του Καλλικράτη και θα εξηγήσουμε γιατί. Για την απόφαση αυτή προβάλλονται βέβαια διάφορα λογικοφανή επιχειρήματα για να συσκοτισθεί ο πραγματικός στόχος.

2. Στην σκόπιμη και προσχεδιασμένη κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας συνηγορούν τα εξής γεγονότα:
Με την προηγούμενη κυβέρνηση μπορούσαμε να δανειστούμε με επιτόκιο κάτω απο 3%। Μόλις έλαβε την εντολή η κυβέρνηση Παπανδρέου διακήρυξε ότι η προηγούμενη κυβέρνηση εξαπατούσε τους ευρωπαίους συμμάχους μας στην ΟΝΕ δηλώνοντας μικρότερο χρέος από το πραγματικό. Προκλήθηκε τέτοιος παγκόσμιος σάλος που ούτε να τον ονειρευτούν δεν μπορούσαν τα κοράκια που παραμόνευαν για να ανεβάσουν τα spreads και να κατακρημνίσουν την αξιοπιστία της Ελλάδας. Έγιναν τόσο άγαρμπες κινήσεις από μέρους της κυβέρνησης που μόνο μαθητευόμενοι μάγοι μπορούσαν να τους ξεπεράσουν. Τα επιτόκια άρχισαν να ανεβαίνουν με τρελούς ρυθμούς και παρ’ όλο που υπήρχαν εναλλακτικές λύσεις, όπως δανεισμός από την Κίνα με 3%, δανεισμός από Ρωσία με 4,75% ακόμα και από το ΔΝΤ με 3,5%, εμείς προτιμήσαμε να δανειστούμε από τα κοράκια με 6% και πάνω! Διαλαλώντας συγχρόνως ότι μας εκμεταλλεύονται!

Πώς έγινε το μεγάλο κόλπο; Δυστυχώς με τη συνενοχή και τη συνεργασία της Τράπεζας της Ελλάδος, της Κυβέρνησης και της GoldmanSachs। Η Τράπεζα της Ελλάδος ξαφνικά και στα μουλωχτά ανέβασε τα Τ2 σε Τ10 -από δύο ημέρες σε δέκα- και οι λεγόμενοι σορτάκηδες οργίασαν, άρχισαν να πουλάνε και να αγοράζουν αέρα χωρίς να πληρώνουν επί μέρες, έτσι ώστε να έχουν αρκετό χρόνο να κάνουν παιχνίδι στην αγορά και να κερδίσουν δισεκατομμύρια με το ανεβοκατέβασμα της τιμής των ομολόγων. Ασύλληπτη κομπίνα που την αποκάλυψε μόνο το blog politis-gr.com. Γιατί ο εισαγγελέας δεν έψαξε να βρει ποιοι ωφελήθηκαν από αυτό το κόλπο; Η ουσία είναι ότι η χώρα θα μπορούσε να μην είχε φορτωθεί με τόσο μεγάλο χρέος σε τόσο μικρό διάστημα, κατά το οποίο σχεδόν όλοι τα είχαν χαμένα με τις τόσο ραγδαίες εξελίξεις.

Έπρεπε όμως να κηρύξει πτώχευση η Ελλάδα!
Η κυβέρνηση βιάζεται υπερβολικά, παρ´ ότι βρίσκεται εν μέσω οικονομικής κρίσης να ξοδέψει 4,5 δις για να περάσει το σχέδιο Καλλικράτης και να εγκαταστήσει ένα σύστημα διακυβέρνησης που όπως διαβεβαιώνουν οι ειδικοί και εμπνευστές του όπως η κ. Τζάκρη -και μάλιστα με περισσή αναίδεια- ότι δεν θα θίξει οικονομικά κανέναν από αυτούς που εργάζονται στις δημοτικές επιχειρήσεις. Εφόσον δεν θα μειωθεί ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων τι θα κερδίσουμε με την εφαρμογή του και μάλιστα μέσα σε τόσο μεγάλη οικονομική κρίση; Δηλαδή όχι μόνο δεν θα εξοικονομηθούν χρήματα αλλά θα αυξηθούν οι δαπάνες και μάλιστα για υψηλόβαθμα στελέχη που θα κοστίσουν ο Θεός μόνο ξέρει πόσα.

Η κυβέρνηση βιάστηκε υπερβολικά να δώσει την ιθαγένεια σε μετανάστες την ώρα που φεύγουν με εμβάσματα προς τις χώρες τους δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο. Επίσης η κυβέρνηση βιάστηκε να εκθέσει τη χώρα διεθνώς δημοσιοποιώντας τις «λαμογιές» όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων μειώνοντας την αξιοπιστία της χώρας και ανεβάζοντας τα επιτόκια δανεισμού από 3.8 που ήταν πριν τις εκλογές σε 7%, επιβαρύνοντας έτσι τις επόμενες γενιές με ένα δυσβάσταχτο οικονομικό χρέος και με συνέπειες που μπορεί να είναι τραγικές για την Ελλάδα.

Γιατί δεν θέλουν να κάνουν ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ;
Αυτοί οι τρεις άξονες εθνικής σημασίας, που αναφέρθηκαν παραπάνω, σπρώχνονται με απίστευτη ταχύτητα στην τελική τους ευθεία, χωρίς καν συζήτηση για δημοψήφισμα.
Σε αντιπαράθεση με αυτές τις βιαστικές κινήσεις -εξαιρετικά αρνητικές για τους Έλληνες- η κυβέρνηση καθυστερεί να πάρει αποφάσεις για θέματα που θα ανακούφιζαν την οικονομία, καθυστερεί μέτρα ανάπτυξης και επενδύσεων που θα έπρεπε να είναι στην άμεση προτεραιότητα της. Και όχι μόνο δεν προωθούνται οι επενδύσεις αλλά εξακολουθούν να μπλοκάρονται εξαιτίας ενός αναποτελεσματικού και γραφειοκρατικού κράτους που φαίνεται να μην ενδιαφέρεται καθόλου για τέτοιου είδους αποφάσεις.

Από την άλλη δεν βάζουν φρένο στην παροχή εκατομμυρίων ευρώ προς τις μη κυβερνητικές οργανώσεις που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να βάζουν και αυτές τροχοπέδη -ανάλογα με τις επιδιώξεις τους- σε αποφάσεις που θα ανακούφιζαν την οικονομία. Καθυστερούν να ανοίξουν το πόθεν έσχες των πολιτικών και όλων αυτών των φορέων που διασπάθισαν το κρατικό χρήμα όπως των εφοριακών, των δημοσίων υπαλλήλων για τους οποίους υπάρχουν καταγγελίες και των υπαλλήλων της πολεοδομίας.

Σημείωση
Γιατί να τα κάνει όλα αυτά η Αμερική, όταν η συμμαχία της Ελλάδας είναι δεδομένη;

Το Ισλάμ, ούτως ή άλλως θα κυριαρχήσει στην ΕΕ σε λίγες δεκαετίες έχοντας την πλειοψηφία όλων των ευρωπαϊκών κρατών και θα βγάλει αρχηγούς κρατών Μουσουλμάνους.
Aυτό είναι που φοβούνται οι Αμερικανοί; οι Ευρωπαίοι Αγγλοσάξωνες; οι Καθολικοί και οι Εβραίοι;… Αυτή είναι η απειλή; γιατί το Ισλάμ δεν είναι κάτι ορατό και χειροπιαστό να μπορέσεις να το εξολοθρέψεις… ούτε είναι δυνατό να εξολοθρέψεις δισεκατομμύρια ανθρώπους που πιστεύουν στο Ισλάμ…

Η Ελλάδα, ούτως ή άλλως, δεν απείλησε ποτέ την Αμερικανική Κυριαρχία γιατί ασχολείται μαζί μας; Τι φοβούνται από τους Έλληνες; …(βλέπε δηλώσεις Κίσσινγκερ)

Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Είμαστε σχεδόν βέβαιοι πως, κανένας Έλληνας Πολίτης δεν πιστεύει ότι είναι δυνατόν να φέρει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα το οικονομικό πρόγραμμα της «κυβέρνησης». Εάν όμως κάτι τέτοιο είναι τόσο εμφανές σε όλους εμάς, τότε δεν μπορεί παρά να ισχύει το ίδιο, τόσο για την κυβέρνηση μας, όσο και για αυτούς που μας το επέβαλλαν - με την «υποταγή» φυσικά της πολιτικής μας ηγεσίας. Αναρωτιέται λοιπόν εύλογα κανείς, ποιος είναι ο αληθινός σκοπός της διαδικασίας «συρρίκνωσης» που δρομολογείται - τι δηλαδή «κρύβεται» πίσω από την εικονική πραγματικότητα, η οποία «προβάλλεται» σε όλους εμάς;
Με δεδομένο τώρα ότι, το «ΔΝΤ-πρόγραμμα» δεν αγγίζει σχεδόν καθόλου τις βασικές «πηγές» των προβλημάτων της Ελλάδας (Ισοζύγιο Εξωτερικών Συναλλαγών, Ανταγωνιστικότητα), η οποία παραμένει κράτος-μέλος της Ευρωζώνης, χωρίς πλέον κανενός είδους πλεονεκτήματα, ο στόχος δεν είναι άλλος, από την προστασία των πιστωτών της χώρας μας, σε συνδυασμό με την εξουδετέρωση του εκρηκτικού μηχανισμού, ο οποίος ευρίσκεται εντός της - απειλώντας τη σταθερότητα όχι μόνο της Ευρωζώνης (€), αλλά ολόκληρου του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Η διαδικασία αυτή, την οποία έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας το ΔΝΤ, έχοντας την απαραίτητη εμπειρία, οδηγεί φυσικά στην απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, καθώς επίσης την εξαθλίωση των Πολιτών της χώρας μας – όπως ακριβώς έχει συμβεί σε πολλά άλλα κράτη στο παρελθόν.

Δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί κανείς, τι ακριβώς εξυπηρετεί όλους εμάς η «αδιαμαρτύρητη» αναμονή των προδιαγεγραμμένων αποτελεσμάτων – κυρίως όμως, το πως θα μπορούσαμε να αντιδράσουμε. Πόσο μάλλον όταν είναι γνωστό το ότι η μάχη, η οποία δεν κερδίζεται σήμερα, είναι ίσως χαμένη για πάντα – ενώ η μοναδική αληθινή ιδιοκτησία μας είναι ο χρόνος. Ο Θεός, εάν περιμένουμε τελικά από Αυτόν βοήθεια, δεν έχει άλλα χέρια από τα δικά μας,

Έχουμε την άποψη ότι, ο πλέον «εύκολος» εχθρός μας, στην αντιμετώπιση του, είναι η υπερχρέωση του δημοσίου τομέα μας.
Αρκεί να μετατρέψουμε άμεσα ένα μεγάλο μέρος του εξωτερικού χρέους σε εσωτερικό, εκδίδοντας εθνικά ομόλογα στη θέση αυτών που κάθε φορά λήγουν - εφαρμόζοντας παράλληλα μόνοι μας κάποιες από τις μεθόδους του ΔΝΤ (εσωτερική υποτίμηση), για να επιλύσουμε διαχρονικά το πρόβλημα.

Ταυτόχρονα βέβαια, αφού θα διακινδυνεύουμε «έντιμα» τα δικά μας χρήματα, θα εντείνουμε αναγκαστικά τον έλεγχο των κυβερνήσεων μας, έτσι ώστε να καταπολεμήσουμε δραστικά όλες τις σπατάλες του δημοσίου (ειδικά στον τομέα των δημοσίων έργων και του εξοπλισμού), με αποτέλεσμα να μετατραπεί το ελλειμματικό ισοζύγιο σε πλεονασματικό – οι ζημίες δηλαδή σε κέρδη, τα οποία θα αποπληρώνουν σιγά-σιγά το δανεισμό.
Έτσι θα σταματήσουμε την αναδιανομή των εισοδημάτων μας προς όφελος των ξένων πιστωτών μας ή των διαφθορέων, οι οποίοι «εργάσθηκαν», με στόχο την υπερχρέωση μας, ενώ θα ενισχύσουμε την εσωτερική κατανάλωση, κατά το ποσόν των τόκων των ομολόγων. Άλλωστε φαίνεται καθαρά ότι έχουμε (ακόμη) τη δυνατότητα να το επιτύχουμε, εάν εκμεταλλευθούμε σωστά,
(α) την τεράστια περιουσία του δημοσίου (300 δις € ακίνητα, συν 35 δις € επιχειρήσεις), πριν λεηλατηθεί από το ΔΝΤ και τους «εταίρους» μας, από τους δανειστές μας δηλαδή, καθώς επίσης
(β) τα πλεονεκτήματα του ιδιωτικού τομέα μας ο οποίος, όπως φαίνεται, είναι συγκριτικά κατά πολύ υγιέστερος από αρκετά άλλα κράτη.
Άλλωστε, εάν δεν το κάνουμε και αφεθούμε στα χέρια των άλλων, όχι μόνο θα επιδεινωθούν «ανεπιστρεπτί» τα μεγέθη της χώρας μας, αλλά και η ιδιωτική μας περιουσία (ακίνητα, οικόπεδα κλπ), η οποία θα απολέσει τουλάχιστον το 50% της αξίας της, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα – μία τεράστια καταστροφή, τόσο για τη δική μας, όσο και για τις επόμενες γενεές.
Όμως, υπάρχει και ο δύσκολος εχθρός ο οποίος, όχι μόνο θα αντισταθεί με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο, αλλά και δεν θα μας επιτρέψει ποτέ να αντιμετωπίσουμε «ορθολογικά» τον «εύκολο» (δημόσιο χρέος, ελλείμματα). Ο εχθρός αυτός δεν είναι άλλος από το «τοκογλυφικό» κεφάλαιο, σε συνδυασμό με τις πολυεθνικές υπερεπιχειρήσεις – μία «δίδυμη παγκόσμια απειλή», η οποία μεγεθύνεται με τη βοήθεια των «εργαλείων» του Bretton-Woods (Παγκόσμια Τράπεζα, ΔΝΤ), σε συνεργασία με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, καταλύοντας, αργά αλλά σταθερά, τα εθνικά κράτη.

Στη θέση τους εγκαθίσταται η «άπατρις παγκόσμια διακυβέρνηση» (stateless global governance), η οποία τοποθετεί δύο ξεχωριστά είδη Κοινοβουλίων:
(α) το δημοκρατικά εκλεγμένο Κοινοβούλιο, αυτό δηλαδή που επιλέγεται από τους Πολίτες (όσο μπορούμε να πιστεύουμε στην ελεύθερη βούληση, όταν η πληροφορία είναι απολύτως ελεγχόμενη, συχνά σκόπιμα διαστρεβλωμένη), καθώς επίσης
(β) το «σκιώδες» Κοινοβούλιο (εικονικό, virtual), το οποίο «διέπεται» από τους νόμους της ζήτησης και της προσφοράς. Αφού αυτό αποφασίζει για τη «μοίρα» των ανθρώπων και των πραγμάτων.

Το κράτος, πρέπει να χαρακτηρίζεται από την «αλληλεγγύη» των Πολιτών του, καθώς επίσης από ισχυρούς νόμους και θεσμούς, οι οποίοι προστατεύουν έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων - τόσο στις μεταξύ τους σχέσεις, όσο και απέναντι στους εχθρούς τους. Το κυρίαρχο «στοιχείο» της ανθρώπινης εξέλιξης είναι η αλληλεγγύη).
Όταν όμως οι βασικοί κανόνες λειτουργίας ενός κράτους «παραλύουν», σαν αποτέλεσμα της επιβολής της δικτατορίας του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου (όπως συμβαίνει όταν εγκαθίσταται το ΔΝΤ σε μία χώρα), τότε η κοινωνία καταλύεται - απειλούμενη με την επικράτηση των κανόνων της ζούγκλας.
Συνεχίζοντας, οι θεμελιώδεις αρχές του μονοπωλιακού καπιταλισμού, οι οποίες επιβάλλονται σε μία ηττημένη χώρα με τη βοήθεια του ΔΝΤ (μεγαλύτερη δυνατή κερδοφορία των πολυεθνικών επιχειρήσεων, μικρότερη δυνατή φορολόγηση τους, απεριόριστος ανταγωνισμός χωρίς κανόνες, παγκοσμιοποίηση της ανταλλαγής εμπορευμάτων, πλήρη ελευθερία κίνησης και λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, καταστροφή των αυτοχθόνων πολιτισμών), καταλύουν εντελώς την εθνική της κυριαρχία - ενώ αντιτίθενται σε όλες τις αξίες του «διαφωτισμού», οι οποίες αποτελούν τα θεμέλια της σημερινής ευρωπαϊκής κουλτούρας.
Τέλος, μετά την καταστροφή της συνεκτικής μεσαίας τάξης, η κοινωνία διαιρείται σε δύο κατηγορίες, στους πλούσιους και τους εξαθλιωμένους - έτσι ώστε να υποτάσσεται καλύτερα στο απολυταρχικό καθεστώς (κατά το «παράδειγμα» των Η.Π.Α., όπου τα γκέτο, γεμάτα εξαθλιωμένους ανθρώπους, ευρίσκονται σε ελάχιστη απόσταση ακόμη και από το Λευκό Οίκο).

Για να κατανοήσει κανείς το βαθμό της απώλειας του ελέγχου των κρατών στις εθνικές τους οικονομίες, αρκεί να γνωρίζει ότι, είναι απαγορευμένη σε κάθε κυβέρνηση η βοήθεια ενός κλάδου της Οικονομίας της, μέσω φορολογικών ελαφρύνσεων, δασμών ή επιδοτήσεων. Επομένως, είναι αδύνατον πλέον να ακολουθήσει κάποια χώρα μία εθνική οικονομική πολιτική – με απώτερο στόχο την πλήρη κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας όλων των κρατών.
Εάν όμως δεν υπάρχει η δυνατότητα χάραξης μίας εθνικής οικονομικής πολιτικής, πως είναι δυνατόν να ανταγωνισθεί μία ελληνική βιομηχανία, η οποία παράγει δημητριακά, για παράδειγμα τη Nestle; Η Nestle διαθέτει όχι μόνο πολύ μεγάλα κεφάλαια με το χαμηλότερο δυνατό κόστος (επιτόκιο), αλλά και τα πλέον μοντέρνα μηχανήματα, ενώ έχει στη διάθεση της έναν μηχανισμό διαφήμισης, διακίνησης και πώλησης των εμπορευμάτων της, ο οποίος είναι κατά πολύ αποτελεσματικότερος.
Εκτός αυτού, υπαγόμενη φορολογικά στη μητρική της, έχει τη δυνατότητα να φοροαποφεύγει, με μεθόδους «αποφυγής» φορολογίας που ουσιαστικά η ίδια επιβάλλει στα κράτη. Επομένως, η Ελληνική ανταγωνίστρια βιομηχανία δεν έχει καμία απολύτως δυνατότητα να ανταγωνισθεί τη Nestle – ούτε την Aldi, τη Lidl, την Praktiker, την Carrefour κλπ. Άρα, πολύ σύντομα οι επιχειρήσεις της Ελλάδας θα πάψουν να υφίστανται, ενώ η φορολογική της βάση θα περιορισθεί σε αυτήν των μισθωτών, οι οποίοι θα επωμίζονται διαχρονικά όλο και μεγαλύτερα βάρη – «επιδοτώντας» ουσιαστικά το διεθνές κεφάλαιο και τις πολυεθνικές του. Επομένως, τα περί αύξησης της ανταγωνιστικότητας, μέσω της μείωσης των μισθών, η οποία ουσιαστικά θα ωφελήσει τις πολυεθνικές, είναι πολύ δύσκολο να μας πείσουν για την ορθότητα τους.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Δυστυχώς, η ελεύθερη οικονομία έχει πάψει πια να υφίσταται, ο δημοκρατικός σοσιαλισμός επίσης, ενώ η «ανοιχτή κοινωνία» απαιτεί επίπεδα καλλιέργειας και «συνείδησης», τα οποία θα αργήσουμε πολύ να αποκτήσουμε. Ουσιαστικά λοιπόν, οι επιχειρηματίες και οι εργαζόμενοι ευρίσκονται πλέον στην ίδια πλευρά, ενώ δεν μπορεί να μας βοηθήσει ούτε ο Marx, ούτε ο Keynes.
Ακόμη όμως και να τα κατάφερνε μόνη της η Γερμανία, δεν θα έπρεπε να υποτιμήσει την τεράστια «απειλή» στο εσωτερικό της. Δηλαδή, όπως κάποτε οι «ναζί» κατάφεραν να κυριαρχήσουν στην πολιτική της χώρας τους, έτσι και αύριο οι γερμανικές πολυεθνικές, σε συνεργασία τόσο με την Οικονομική Αστυνομία, όσο και με τη Μυστική Υπηρεσία, μπορεί επίσης να τα καταφέρουν - υποδουλώνοντας κατ’ αρχήν τους Γερμανούς Πολίτες.
Ολοκληρώνοντας, όπως διαπιστώνεται τόσο η Ευρωζώνη, όσο και η ΕΕ των 27, ξεπερνούν κατά μέσον όρο το 70% (δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ), πλησιάζοντας επικίνδυνα το 90% - μετά το ξεπέρασμα του οποίου, μειώνονται «δραματικά» (περίπου στο ήμισυ) οι αναπτυξιακές δυνατότητες μίας Οικονομίας. Η «ισπανική γρίπη» δε, όπως ονομάζεται η μεγάλη ασθένεια της οικονομίας της χώρας, η οποία συνδυάζει στοιχεία τόσο της ελληνικής κρίσης (έλλειμμα, ανταγωνιστικότητα), όσο και της αμερικανικής (ακίνητα, τράπεζες), «απειλεί» να επεκταθεί σε ολόκληρη την ΕΕ.
Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ξεχνάμε την κατάρρευση του ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος, την περίοδο 1992/93 – τη μεγαλύτερη κρίση της Ευρώπης, μετά το 2o παγκόσμιο πόλεμο. Η ισπανική πεσέτα τότε, καθώς επίσης η ιταλική λιρέτα, έχασαν μέσα σε μία νύχτα το 40% της αξίας τους - οδηγώντας τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία, καθώς επίσης τις υπόλοιπες στο χείλος της καταστροφής (η Ισπανία, μετά τη Γαλλία, είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας γερμανικών προϊόντων, συνολικής αξίας 31 δις € - με πτώση όμως 17% το 2009, σε σχέση με το 2008). Επομένως ο χρόνος επείγει, εάν δεν θέλουμε να καταλήξουμε όλοι σκλάβοι των αγορών, «διαγράφοντας» δεκάδες αιώνες εξέλιξης της κοινωνίας μας.

ΕΔΩ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΕΛΛΑΣ........

Αναγκαζόμαστε πλέον να αντιμετωπίσουμε ρεαλιστικά την πραγματικότητα, σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση μας «συνθηκολόγησε» (όχι οι Πολίτες), χωρίς να δώσει την παραμικρή μάχη (πως θα αντιδρούσαν αλήθεια οι Έλληνες το 1940, εάν αντί του «ΟΧΙ» ο τότε Πρωθυπουργός συμφωνούσε με την εισβολή του εχθρού; Πόσο μάλλον πριν ακόμη πλησιάσει στα σύνορα;), θεωρούμε ότι οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι για κάθε ενδεχόμενο

(α) Ένα από τα ενδεχόμενα είναι χωρίς καμία αμφιβολία η απομάκρυνση της κυβέρνησης, αφού πιθανολογούμε ότι, πολύ δύσκολα θα μπορέσει να αιτιολογήσει στους Έλληνες Πολίτες τόσο τα σφάλματα, όσο και, κυρίως, τη συμπεριφορά της (συνθηκολόγηση). Η «διάδοχος» όμως κατάσταση δεν είναι καθόλου εύκολο να προβλεφθεί, αφού αρκετές πολιτικές δυνάμεις της χώρας «συμμετείχαν» έμμεσα στη «παράδοση». Επομένως, πιθανότατα θα βρεθούμε αντιμέτωποι με συνθήκες «ακυβερνησίας», με όλα όσα δεινά κάτι τέτοιο συνεπάγεται.

(β) Ένα επόμενο είναι ο «αποπληθωρισμός» - μία τεράστια ασθένεια, την οποία οι ξένες δυνάμεις που διοικούν πλέον τη χώρα «απολυταρχικά», προσπαθούν να μας την παρουσιάσουν σαν «φάρμακο» ο αποπληθωρισμός είναι το πλέον τρομακτικό σενάριο της οικονομικής κρίσης. Φυσικά, στις σημερινές συνθήκες που «προγραμματίζονται», ο αποπληθωρισμός θα προέλθει από τη μείωση των αμοιβών των εργαζομένων, καθώς επίσης από την ανεργία (προβλέπεται να ξεπεράσει το 20%) – γεγονότα που θα συμβάλλουν στην τεράστια μείωση της ζήτησης, η οποία με τη σειρά της θα περιορίσει το ΑΕΠ, αυξάνοντας τη σχέση του δημοσίου χρέους προς αυτό, ενώ θα μηδενίσει τις νέες επενδύσεις, «υποτιμώντας» τις ήδη υπάρχουσες.

Σε τελική ανάλυση, η χώρα μας θα οδηγηθεί σε έναν καθοδικό σπειροειδή κύκλο χωρίς επιστροφή Η πιστωτική παγίδα είναι μια βαριά ασθένεια και δεν μπορεί να θεραπευθεί βραχυπρόθεσμα ονομάζεται και ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ, από τον οποίο πολύ δύσκολα θα ξεφύγει Φυσικά η μείωση όλων των αξιών είναι δεδομένη, ειδικά αυτή των ακινήτων, η οποία θα εντείνει ακόμη περισσότερο την κρίση τελικα η χώρα θα οδηγηθεί στην πτώχευση, παρά τα όσα μέχρι τότε θα αναγκασθούν να υποστούν οι πολίτες της

(γ) Ένα τρίτο ενδεχόμενο θα είναι η «μετάλλαξη» μας σε προτεκτοράτο. Έχουμε ξαναγράψει πως σήμερα γίνονται οι χώρες ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ μέσω οικονομικών κατακτήσεων αφού ο δανεισμός μας όχι μόνο δεν θα αποπληρωθεί, αλλά θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο, σαν αποτέλεσμα της λεηλασίας του εθνικού πλούτου μας (δημόσιου και ιδιωτικού), από τους εισβολείς, διότι για εισβολή μιλάμε χειρότερη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου μιλάμε για παράδοση ανευ όρων.

(δ) Επομένως, το τέταρτο ενδεχόμενο είναι η λεηλασία της χώρας με διάφορες μεθόδους αφού, όπως έχουμε ήδη αναφέρει,

“Το ΔΝΤ, έχοντας ουσιαστικά σαν στόχο την εξόφληση των δανειστών της «υπό κατάληψη» χώρας, περιορίζει τα μέγιστα τις δαπάνες, αυξάνει τη φορολογία (κυρίως των χαμηλών εισοδηματικών τάξεων) και «εκποιεί» δημόσιο πλούτο - έτσι ώστε, αφενός μεν να μην «διογκώνεται» το χρέος από τα ελλείμματα, αφετέρου δε να αποπληρώνεται, τόσο από τη φορολόγηση, όσο και από την πώληση των παγίων του δημοσίου। Όπως είναι κατανοητό, τόσο η μία μέθοδος, όσο και η άλλη, έχουν σαν αποτέλεσμα την ύφεση – άρα τη μείωση του ΑΕΠ. Με δεδομένο τώρα ότι η μείωση του ΑΕΠ αυξάνει το χρέος ως προς το ΑΕΠ, η χώρα εισέρχεται σε ένα ανατροφοδοτούμενο καθοδικό ρεύμα, με άγνωστη κατεύθυνση” Αλήθεια όλοι αυτοί οι σύμβουλοι και ειδήμονες που αμοίβονται με παχυλούς μισθούς δεν το βλέπουν; Τι συμβουλεύουν; Αλλιώς μόνον ως προδοσία μπορεί να το δει κάποιος απο δω και πέρα, μιλάμε για ΠΡΟΔΟΣΙΑ παράδοση της χώρας χωρίς καμμία αντίσταση.


ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Τα σημερινά, πρώτα μέτρα που ανακοινώθηκαν από την πολιτική ηγεσία της χώρας μας (της Γερμανίας/ΔΝΤ καλύτερα, αφού δεν έχουμε ουσιαστικά ελεύθερη κυβέρνηση – ενώ βέβαια δεν ψηφίσαμε ούτε την κυρία Merkel, ούτε τον κ S Kahn), αποδεικνύουν χωρίς καμία αμφιβολία τη θέση μας.
Άλλωστε, η διεθνής επιβράβευση των μέτρων της «κυβέρνησης» μας ακολούθησε σχεδόν αμέσως μετά: Υποβαθμίσθηκαν «ξαφνικά» εννέα μαζί τράπεζες μας από την Moody’s Ολοκληρώνοντας το τελικό τους χτύπημα. Αναφέρουμε ακόμη μία φορά την περιγραφή του ΔΝΤ και κίνδυνοι για την Ελλάδα Οι ΣΥΝΔΙΚΟΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ Αμερικανικό κυριαρχικό δόγμα. Από το γνωστό καναδό οικονομολόγο:

“Όταν μία αντιπροσωπεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου «επισκέπτεται» μία χώρα, θέτοντας σαν προϋπόθεση για την εκχώρηση δανείων τον περιορισμό των κοινωνικών και λοιπών δαπανών, η διαφορά δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, σε σχέση με τη φυσική καταστροφή που θα προκαλούσε ένας βομβαρδισμός εκ μέρους του ΝΑΤΟ. Το ΔΝΤ απαιτεί το κλείσιμο νοσοκομείων, σχολείων και βιομηχανιών, με ένα πολύ χαμηλότερο κόστος «εισβολής» για τη Δύναμη που εκπροσωπεί, από αυτό που θα είχε ο ανελέητος βομβαρδισμός των νοσοκομείων, των σχολείων και των βιομηχανιών - όπως στο παράδειγμα της Γιουγκοσλαβίας. Το αποτέλεσμα όμως, για τη χώρα «υποδοχής» του, είναι σχετικά το ίδιο: Η απόλυτη καταστροφή της” (M.Chossudovsky).

Επίσης, θυμίζουμε ορισμένα γεγονότα, τα οποία έχουμε αναφέρει στο παρελθόν, την Άλωση της Βραζιλίας που οδήγησαν την χώρα στην παρακμή, η είσοδος του ΔΝΤ και η εφαρμογή του προγράμματος του.
“Στην περίπου οκταετή «θητεία» μίας κυβέρνησης (1994-2002), αποτελούμενης χωρίς καμία αμφιβολία από τα ικανότερα άτομα της προικισμένης με τεράστιο ορυκτό και λοιπό πλούτο χώρας, εκποιήθηκε σχεδόν το σύνολο των κερδοφόρων, δημοσίων επιχειρήσεων της. Μοναδική εξαίρεση η εθνική εταιρεία Petrobras, η οποία παρέμεινε στην ιδιοκτησία του κράτους, χάρη στις τεράστιες «αμυντικές» προσπάθειες των εργαζομένων της. Η πολιτική ηγεσία της χώρας, αιτιολόγησε ως εξής τις ιδιωτικοποιήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων: «Οι κρατικές εταιρείες μας είναι υγιείς και εξαιρετικά κερδοφόρες. Θα χρησιμοποιήσουμε τα έσοδα από την πώληση τους, για να ελαφρύνουμε τα βάρη του λαού της Βραζιλίας, οδηγώντας τον στην ανάπτυξη».

Το αποτέλεσμα ήταν να πουληθούν πράγματι όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις, σε σχετικά συμφέρουσες τιμές για το κράτος. Όμως, τα δισεκατομμύρια δολάρια που εισπράχθηκαν, χάθηκαν στην κυριολεξία στον αέρα. Όπως υποθέτουν οι ειδικοί, ένα μέρος από αυτά χρησιμοποιήθηκε πράγματι για να καλύψει τα «παραδοσιακά» ελλείμματα του προϋπολογισμού. Ένα άλλο μεγάλο μέρος όμως, κατευθύνθηκε στο εξωτερικό – στους ιδιωτικούς λογαριασμούς υπουργών, δικαστών, στρατιωτικών, υψηλόβαθμων δημοσίων λειτουργών και τραπεζιτών. Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑ γνωρίζει, η ιστορία και η φιλοσοφία που την διέπει είναι η απειλή μιας τευτονικής ΕΥΡΩΕΝΩΣΗΣ.
Τέλος, σε σχέση με την εισβολή του ΔΝΤ για πρώτη φορά σε μία ανεπτυγμένη Οικονομία, οφείλουμε να επαναλάβουμε τις μεθόδους, οι οποίες πιθανότατα θα χρησιμοποιηθούν, έτσι ώστε να «ελαχιστοποιηθούν», όσο το δυνατόν, οι υγιείς κοινωνικές αντιδράσεις:

“Αντίθετα τώρα, στις οικονομίες που αναπτύσσονταν πλέον, υιοθετώντας συνήθως δημοκρατικά πολιτεύματα (πόσο μάλλον στις ανεπτυγμένες οικονομίες), η εφαρμογή των «ΔΝΤ-προγραμμάτων» απαιτούσε αυξημένες γνώσεις Πολιτικής, καθώς επίσης εξαιρετικά εκλεπτυσμένες μεθόδους. Για παράδειγμα, δημόσιες σχέσεις (καταχωρήσεις στις εφημερίδες, «θετικά» άρθρα από επιφανείς δημοσιογράφους, «ευμενείς» αναλύσεις από οικονομολόγους «υποχρεώσεις» των Πολιτών μέσω «διαγγελμάτων» της στρατευμένης πολιτικής κλπ) με στόχο την ωραιοποίηση της εισβολής, λεπτές πολιτικές διαπραγματεύσεις με έναν μεγάλο αριθμό «ιθυνόντων», θετική αντιμετώπιση εκ μέρους της «τοπικής» ελίτ και των Πολιτών κοκ”.

Ενώ συνεχίζει να «διακωμωδεί» με απίστευτη θρασύτητα τον Ελληνικό Πολιτισμό, τοποθετώντας μία τούρκικη σημαία στην Ακρόπολη, οι ευθύνες της Γερμανίας για την προσφυγή μας στο ΔΝΤ είναι τεράστιες - ενώ δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ποτέ μία πραγματικά ενωμένη Ευρώπη. Πρέπει να «αποστασιοποιηθεί» (Η ΕΥΡΩΠΗ ) εντελώς από τη Γερμανία. Φυσικά κάτι τέτοιο θα την οδηγούσε για ακόμη μία φορά ( την ΓΕΡΜΑΝΙΑ ) στην απομόνωση, με δυσοίωνες συνέπειες τόσο για τους Πολίτες της (οι οποίοι ήδη υποφέρουν τα πάνδεινα από τη σημερινή τους Εξουσία), όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο”

Δίκαιο που ίσχυε κατά τον 5ο π.Χ. αιώνα,

Δίκαιο που ίσχυε κατά τον 5ο π.Χ. αιώνα, δηλαδή του Χρυσού Αιώνα της Δημοκρατίας της … Ελλάδας μας.

Aναφέρεται εδώ η περίπτωση του πολίτη που ήθελε να γίνει βουλευτής.

Ο νόμος απαιτούσε τα εξής:

1) Να είναι Έλλην πολίτης,
2) 2) Nα κατέχει την Ελληνική θρησκεία και παιδεία,
3) 3) Nα μην είναι κίναιδος και
4) 4) Να καταγραφεί ΟΛΗ η περιουσία του κυρίου, μέχρι και τα σανδάλια που φοράει, καθώς και η οικογενειακή του περιουσία.

Εάν τηρούνταν όλα αυτά, τότε ο εν λόγω κύριος μπορούσε να γίνει βουλευτής. Αν ο κύριος αυτός πρότεινε και περνούσε νόμο ο οποίος αποδεικνυόταν οικονομικά ζημιογόνος για την Αθήνα, τότε έπρεπε να κατασχεθεί από την καταγεγραμμένη περιουσία του, όλο το ποσόν κατά το οποίο ζημιώθηκε οικονομικά η Αθήνα.

Αν δεν έφθανε η περιουσία του τότε έπρεπε να κατασχεθεί ΟΛΗ η περιουσία του (μέχρι και τα σανδάλια που κατεγράφησαν) και το υπόλοιπο που αδυνατεί να καλύψει να το εξοφλήσει ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΡΓΑ.

Αν ο νόμος που πρότεινε και πέρασε ο κύριος αυτός, ζημίωνε ΗΘΙΚΑ την Αθήνα η ποινή ήταν: AΥΘΗΜΕΡΟΝ ΤΕΛΕΥΘΗΣΑΤΩ ! Δηλαδή, το Σύστημα, μόλις διαπίστωνε την…απάτη… του έδινε αμέσως ένα δυνατό… σουτ στα…οπίσθιά του και τον έστελνε από εκεί που ήλθε!

Στείλτε το στα σημερινά.. παχύδερμα που αποδεικνύουν κάθε μέρα ότι δεν δίνουν δεκάρα για το διασυρμό στον οποίον υπόκεινται…

ΠΡΟΜΗΝΥΜΑ ΜΕΓΑΛΩΝ ΣΥΜΦΟΡΩΝ

Με τον κοινό νου που διαθέτω, δεν μπορώ να εξηγήσω και ακόμα περισσότερο να δικαιολογήσω την ταχύτητα με την οποία κατρακύλησε η χώρα μας από τα επίπεδα του 2009 σε τέτοιο σημείο, ώστε με το ΔΝΤ να απολέσουμε ένα μέρος της εθνικής μας

κυριαρχίας και να τεθούμε σε καθεστώς κηδεμονίας.

Και είναι περίεργο ότι κανείς έως τώρα δεν ασχολήθηκε με το πιο απλό, δηλαδή την οικονομική μας διαδρομή με αριθμούς και στοιχεία από τότε έως τώρα, ώστε να καταλάβουμε κι εμείς οι αδαείς τους πραγματικούς λόγους αυτής της πρωτοφανούς και ιλιγγιώδους εξελίξεως, που έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της εθνικής μας αυτοτέλειας και μαζί της την διεθνή ταπείνωση.

Ακούω για το χρέος των 360 δισεκατομμυρίων, όμως συγχρόνως βλέπω ότι τα ίδια και μεγαλύτερα χρέη έχουν πολλές άλλες χώρες. Άρα δεν μπορεί να είναι αυτή η βασική αιτία της κακοδαιμονίας. Επίσης με προβληματίζει το στοιχείο της υπερβολής στα διεθνή χτυπήματα με στόχο την χώρα μας, μαζί με ένα τόσο καλά εναρμονισμένο συντονισμό εναντίον μιας ασήμαντης οικονομικά χώρας, που καταντά ύποπτος. Έτσι οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι κάποιοι μας ντρόπιασαν και μας φόβισαν, για να μας οδηγήσουν στο ΔΝΤ, που αποτελεί βασικό παράγοντα της επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ και όλα τα άλλα περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ήταν στάχτη στα μάτια μας, για να μη φανεί ότι πρόκειται για μια καθαρά αμερικανική πρωτοβουλία, για να μας ρίξει σε μια εν πολλοίς τεχνητή οικονομική κρίση, ώστε να φοβηθεί ο λαός μας, να φτωχύνει, να χάσει πολύτιμες κατακτήσεις και τέλος να γονατίσει, έχοντας δεχθεί να τον κυβερνούν ξένοι. Όμως γιατί; Για να εξυπηρετηθούν ποια σχέδια και ποιοι στόχοι;

Παρʼ ό,τι υπήρξα και παραμένω οπαδός της ελληνοτουρκικής φιλίας, εν τούτοις πρέπει να πω ότι με φοβίζει αυτή η αιφνίδια σύσφιξη των κυβερνητικών σχέσεων, οι επαφές υπουργών και άλλων παραγόντων, οι επισκέψεις στην Κύπρο και η έλευση του Ερντογκάν. Υποψιάζομαι ότι πίσω απʼ αυτά κρύβεται η αμερικανική πολιτική με τα ύποπτα σχέδιά της, που αφορούν τον γεωγραφικό μας χώρο, την ύπαρξη υποθαλάσσιων κοιτασμάτων, το καθεστώς της Κύπρου, το Αιγαίο, τους βόρειους γείτονές μας και την αλαζονική στάση της Τουρκίας, με μόνο εμπόδιο την καχυποψία και την εναντίωση του ελληνικού λαού.

Όλοι γύρω μας, ποιος λίγο ποιος πολύ, είναι δεμένοι στο άρμα των ΗΠΑ. Η μόνη παραφωνία εμείς, που από την επιβολή της Χούντας και την απώλεια του 40% της Κύπρου ως τους εναγκαλισμούς με τα Σκόπια και τους υπερεθνικιστές Αλβανούς, δεχόμαστε συνεχώς χτυπήματα δίχως να βάλουμε μυαλό.

Θα έπρεπε λοιπόν να καταργηθούμε ως λαός και αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα. Καλώ τους οικονομολόγους, πολιτικούς, αναλυτές να με διαψεύσουν. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη λογικοφανής εξήγηση παρά το γεγονός ότι υπήρξε μια διεθνής συνωμοσία, στην οποία συμμετείχαν και οι Ευρωπαίοι φιλοαμερικανοί τύπου Μέρκελ, η ευρωπαϊκή Τράπεζα, ο διεθνής αντιδραστικός τύπος, που όλοι μαζί συνωμότησαν για το «μεγάλο κόλπο» της υποβάθμισης ενός ελεύθερου Λαού σε υποτελή. Τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να δώσω καμμία άλλη εξήγηση. Παραδέχομαι όμως ότι δεν διαθέτω ειδικές γνώσεις αλλά μιλώ βασισμένος στον κοινό νου. Ίσως και πολλοί άλλοι να σκέφτονται όπως εγώ κι αυτό ίσως το δούμε στις μέρες που θα ʽρθουν.

Πάντως θα ήθελα να προετοιμάσω την κοινή γνώμη και να τονίσω ότι εάν η ανάλυσή μου είναι ορθή, τότε η οικονομική κρίση (που όπως είπα μας επεβλήθη) δεν είναι παρά μόνο το πρώτο πικρό ποτήρι στο λουκούλειο γεύμα που θα ακολουθήσει και που αυτή τη φορά θα αφορά ζωτικά και κρίσιμα εθνικά μας θέματα, που δεν θα ήθελα ούτε να φανταστώ πού θα μας οδηγήσουν.

Μακάρι να έχω άδικο.


Αθήνα, 27.4.2010

Μίκης Θεοδωράκης