Σήμερα στον τόπο μας μόδα είναι ο ανθελληνισμός.

Ο σπουδαίος αρχαίος αττικός ρήτορας Ισοκράτης (436-338 π.Χ.) είχε πει: "Η δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται, διότι κατα-χράστηκε το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία". Μήπως φωτογραφίζει τη σημερινή μας πραγματικότητα;

Η ανάλυση και σκιαγράφηση του νεοελληνικού καθημερινού γεγονότος είναι δύσκολη. Ο αρχαίος ρήτορας όμως τα κατάφερε με την ευστοχία του λόγου του.

Η εκκλησία σέβεται τον κάθε άνθρωπο ως εικόνα Θεού, τον οποίο υπηρετεί πρόθυμα και αναπαύει εξαίσια. Η θεολογία του προσώπου, του μοναδικού και ανεπανάληπτου, του σεβαστού και αγαπητού, είναι ανάγκη να ξανακουστεί προσεκτικά. Το κράτος μεταχειρίζεται τον άνθρωπο ως υπήκοο και συχνά τον ταλαιπωρεί αφάνταστα. Μερικές φορές μάλιστα δεν ανταποκρίνεται ούτε στα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά του.

Οποιοσδήποτε είναι σήμερα ελεύθερος να λέει και να κάνει ό,τι θέλει. Δεν μπορεί όμως να υβρίζει δημόσια ιερούς θεσμούς, να καίει τη σημαία, να πατάει τις εικόνες, να ασχημονεί και να καταστρέφει ξένες περιουσίες. Η εικόνα που παρουσιάζει η χώρα μας στον έξω κόσμο είναι οικτρή. Κάποιοι θέλουν να καταστρέψουν ό,τι μας ενώνει με το παρελθόν. Κάνουν τους μοντέρνους, τους εκσυγχρονιστές και τους προοδευτικούς, μα ταυτίζονται με τον κ. Κίσιγκερ, ο οποίος το 1974 ομολόγησε: "Οι Έλληνες είναι δύσκολο να τιθασευτούν. Γι' αυτό πρέπει να τους χτυπήσουμε βαθιά στις πολιτιστικές τους ρίζες. Τότε ίσως αναγκαστούν να συμμορφωθούν. Εννοώ να πλήξουμε τη γλώσσα τους, τη θρησκεία τους, τα πνευματικά και ιστορικά τους αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε τη δυνατότητά τους να αναπτυχθούν, να διακριθούν, να επικρατήσουν, ώστε να μην παρενοχλούν στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή στρατηγικής σημασίας για μας". Να λοιπόν με ποιους ταυτίζονται κάποιοι εγχώριοι "μοντερνιστές".

Παρ' όλα αυτά, η άρνηση του μακαρίτη Τάσσου Παπαδόπουλου στο σχέδιο Ανάν για την Κύπρο, το βέτο στα Σκόπια και η από Ρωσία σχέση στον ενεργειακό τομέα δεν αρέσει στους πέραν του Ατλαντικού. Έτσι ορισμένοι στην πρόσφατη αναστάτωση εντάσσουν σε ξενοκίνητα σχέδια. Όπως ξαναείπαμε, η παράταση εκκλησιαστικών σκανδάλων θέλει να δημιουργήσει φθορά στην εκκλησία. Η πατρίδα μας έχει τον πλούτο της ορθόδοξης παράδοσης, που δημιούργησε έργα υψηλού πολιτισμού και μορφές ιερές. Η ζωηφόρος αυτή παράδοση αποτελεί ασφάλεια, παρηγοριά και ελπίδα. Είναι κάτι το ιδιαίτερα σημαντικό και αξιοπρόσεκτο.

Κατά τον σοφό Ισοκράτη, δημοκρατία δεν είναι η ανελευθερία και η ανισότητα, αλλά ούτε η ασυδοσία, η αυθάδεια, η αναρχία και η αναίδεια. Χρειάζεται αυτοσυγκράτηση και επαγρύπνηση. Η διατήρηση ιερών θεσμών είναι απαραίτητη. Το κύρος μας είναι οι θεσμοί μας. Δεν μπορεί τόσο εύκολα να ποδοπατούνται τα ιερά και τα όσια. Η επιτυχία κάθε κυβέρνησης είναι η υπεράσπιση των θεσμών και η έμπνευσή της στο λαό. Είναι μεγάλη ανάγκη να αναπτερωθεί το ηθικό και αγωνιστικό φρόνημα του λαού. Η εμπιστοσύνη στην εκκλησία είναι καταφυγή και δύναμη. Στους δύσκολους καιρούς μας, με τη μεγάλη οικονομική αλλά και πνευματική κρίση, χρειάζεται αποκούμπι και όχι ξεθεμελίωμα των πάντων.

Ο Ισοκράτης νωρίς είπε τι καταστρέφει τη δημοκρατία. Ο Κίσιγκερ είπε τι θα διαλύσει την Ελλάδα. Μην παρασυρόμεθα από λόγια δίχως βάση. Μην αυτοπυροβολούμεθα. Μην γκρεμίζουμε ότι ανύψωσαν οι αιώνες. Οι άγιοι και οι ήρωες είναι η παραγωγή μας. Καλούμεθα να τη συνεχίσουμε και όχι να τη μειώσουμε. Σήμερα στον τόπο μας μόδα είναι ο ανθελληνισμός. Εμείς όμως ας επαναφέρουμε το ιερό στη ζωή και στις σχέσεις μας.

Μοναχός Μωυσής, αγιορείτης

ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΑΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...

Οι περισσότεροι πολιτικοί αναλυτές κάνουν σήμερα λάθος να πιστεύουν ότι ο ΓΑΠ εξεβίασε τον ελληνικό λαό με εκλογές για να κερδίσει κάποιες περιφέρειες στις αυτοδιοικητικές εκλογές και να συνεχίσει να κυβερνά. Ο ΓΑΠ είναι πολύ πιο έξυπνος και δολοπλόκος απ' όσο συνήθως τον νομίζουν.

Θέλει να απεγκλωβισθεί το γρηγορότερο -μέχρι τον Απρίλιο, Μάιο- με οικουμενική ή με εκλογές ή και με τα δύο γιατί γνωρίζει σε ποιες αποφάσεις θα τον ωθήσουν...
Ο ΓΑΠ έχει πιεσθεί αφάνταστα από διάφορες συγκυρίες και κέντρα εξουσίας του εξωτερικού -που θα αναλύσουμε εν συντομία παρακάτω - αλλά ο κύριος λόγος που τον ωθεί στο να πάρει αυτή τη στάση είναι ο ΦΟΒΟΣ για την προσωπική του επίβιωση. Έπειτα έρχονται όλα τα άλλα. ΓΙΑΤΙ?

Διότι βρέθηκε στη δίνη ενός προβλήματος που δεν το περίμενε να πάρει τέτοιες διαστάσεις. Τον είχαν δασκαλέψει διαφορετικά -ότι τα μέτρα θα πετύχουν το στόχο- τα ακολούθησε και με το παραπάνω και όμως απέτυχαν και το μήνυμα των πρόωρων εκλογών στάλθηκε κυρίως σε αυτούς που τον χρησιμοποίησαν. "Κύριοι θα εγκαταλείψω και έρχεται χάος και τότε δεν θα πάρετε ούτε ένα ευρώ. Επομένως μην με πιέζετε άλλο αν θέλετε να μείνω και να εξυπηρετώ τα συμφέροντα σας.
Ο ΓΑΠ θέλει να απεγκλωβισθεί το γρηγορότερο -με οικουμενική ή με εκλογές ή και με τα δυο- γιατί γνωρίζει τι θα του ζητήσουν να κάνει μετά τις εκλογές: άγρια οικονομικά μέτρα ενάντια στην πλειοψηφία του λαού (οι δικοί μας έχουν όλοι βολευτεί). Φοβάται ακόμα γιατί παίρνει μηνύματα ότι η αρχή του τέλους έχει φτάσει και ξέρει καλά τι σημαίνει αυτό.
Η Ελλάδα έχει μπει στο στόχαστρο, που σημαίνει προετοιμασία της διεθνούς κοινής γνώμης για να παιχθεί η τελική πράξη, ότι οι Έλληνες είναι απείθαρχοι, τεμπέληδες, κλέφτες, θέλουν να ζουν πλουσιοπάροχα σε βάρος των άλλων και είναι και τρομοκράτες (βλ. τις τελευταία γεγονότα με τις βόμβες), επομένως όταν ακούσετε ότι το κράτος τους διαλύεται και τεμαχίζεται, μην κουνήσετε το δαχτυλάκι σας να τους σώσετε.
Φοβάται επομένως την έκρηξη μιας παλαϊκής εξέγερσης και την τρομακτική ένταση που θα προκύψει από αυτήν. Φοβάται για την ίδια του τη ζωή. Βεβαίως οι αφέντες του δεν θα κινητοποιήσουν -για την ώρα τουλάχιστον- τις μάζες εναντίον του, όπως έκαναν με τον Καραμανλή, αλλά δεν ξέρει πότε θα ξεσπάσει η αντίδραση από το σύστημα Σόρος που τον στηρίζει σήμερα. Ξέρει πως οι τράπεζες το απεύχονται αλλά δεν είναι σίγουρος ότι και η ΕΕ σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο. Η ΕΕ στην πραγματικότητα παραπαίει και περιμένει ανήμπορη να δει τις εξελίξεις παρά να επέμβει δραστικά και να τις σταματήσει.

Οι συγκυρίες μέσα στις οποίες βρέθηκε είναι τόσο πολύμορφες, τόσο πολλές και τόσο πολύπλοκες, τα κέντρα εξουσίας που τον επηρεάζουν τόσα πολλά και διαφορετικά, με διαφορετικούς και πολλές φορές αντίθετους στόχους, ώστε κανείς να μην μπορεί να δει τη λύση αυτού του παζλ.

Ας δούμε τους παίκτες που επηρεάζουν τον ΓΑΠ και την πορεία της Ελλάδας και τις προτεραιότητες του καθενός απο αυτούς:

1. Η επίσημη Αμερική

Προσπαθεί με όλα τα μέσα που διαθέτει να αποδυναμώσει και, εάν ειναι δυνατόν, να διαλύσει την ΕΕ. Πως θα το κάνει αυτο? Κυρίως με το να ωθεί κράτη-μέλη της ΕΕ σε οικονομική εξαθλίωση (μέσω Goldman Sachs και λοιπών αμερικανότροφων τοκογλύφων) ώστε να αγανακτήσουν και να επαναστατήσουν οι λαοί και επομένως μέσα από το χάος που θα προκύψει να αναγκασθεί η ΕΕ να τα αποπέμψει. Η προεργασία για την επέμβαση-αποδόμηση της Ελλάδας έχει γίνει από καιρό, μέσω Ρεπούση, Δραγώνα, Τρεμόπουλου και λοιπά παπαγαλάκια του Σόρος, προετοιμάζοντας την Ελλάδα να δεχθεί την υποταγή της στην Τουρκία είτε με ύπουλες και πλάγιες διαδικασίες (λαθρομετανάστες ώστε να αλλοιωθει ο πληθυσμός) και με "μη πόλεμο" είτε με στρατιωτική σύγκρουση με την Τουρκια. Μεχρι πρότινος η Αμερική προωθούσε αυτό το σενάριο γιατί θεωρούσε την Τουρκία πιστή της σύμμαχο και υπάκουη στα κελεύσματα της.


Ο κύριος λόγος της προσπάθειας υποταγής της Ελλάδας (όχι ο μόνος) είναι η συνεκμετάλλευση των πετρελαϊκών κοιτασμάτων του Αιγαίου με ενδιάμεσο μία εταιρεία αμερικανικών συμφερόντων που θα έχει το 40%. Πρέπει όλα αυτά να γίνουν σύντομα μέσα στο δόγμα του ΣΟΚ και ΔΕΟΣ, ώστε να μην προλάβει να αντιδράσει ο λαός.

Η Αμερική φοβάται κατεξοχήν τη συνένωση-συμμαχία της ΕΕ με τη Ρωσία και τη δημιουργία ενός άξονα που θα είναι αυτάρκης σε ενέργεια, σε στρατιωτική και σε οικονομική δύναμη. Επομένως αυτάρκης και ισχυρός.


Η Αμερική δεν θέλει με κανένα τρόπο να βγει η Ρωσία στο Αιγαίο. Αυτός είναι ο λόγος που άφησαν την Κίνα να έχει πρόσβαση στο Αιγαίο μέσω Πειραιά (COSCO ) και ανέστειλαν μέσω ΓΑΠ τον αγωγό Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολης που θα έδινε πρόσβαση στη Ρωσία. Συγχρόνως προωθεί με χίλιους τρόπους την προσάρτηση της Μακεδονίας στο προτεκτοράτο των Σκοπίων -είτε με δόλιους τρόπους είτε με απειλές για συγκρούσεις.


Κάποιοι από την ΕΕ έχουν καταλάβει τι παίζεται στο παρασκήνιο και γι' αυτό το λόγο προωθούν το σενάριο της συμμαχίας αργά αλλά σταθερά. Οι Ευρωπαίοι κατάλαβαν επιτέλους τι τους συμφέρει και τι τους περιμένει εάν επιμένουν στην απομάκρυσνή τους απο τη Ρωσία.


Η Αμερική τρομάζει σε αυτή την πιθανότητα προσέγγισης ΕΕ-Ρωσίας. Γι' αυτό έχει πλησιάσει τη Ρωσία μέσω του Προέδρου Μεντβέντεφ, που τον θεωρούν δικό τους, για να μπορούν να περάσουν τις απόψεις και τα σχέδια τους.

Ξέρουν ότι ο Μεντβέντεφ, εάν δεν τον στηρίξουν ανοικτά, θα πάρει πόδι σύντομα και γι' αυτό βιάζουν τις εξελίξεις:

Θέλουν η Ελλάδα να γίνει ο χώρος πειραματισμού. Να επέλθει η εσωτερική σύγκρουση με τους μετανάστες και η δημιουργία χάους ώστε να καθοδηγήσουν-ελέγξουν τις εξελίξεις. Αναρχία, χάος και εγκατάσταση δικών τους αχυρανθρώπων.

Ο ΓΑΠ είναι ο δικός τους άνθρωπος και επομένως θέλουν να τον κρατήσουν στην εξουσία.

2. Το εβραϊκο λόμπι στην Αμερική

Το οποίο επηρεάζει καθοριστικά την εξωτερική πολιτική της Αμερικής και κινείται κυρίως σε δύο άξονες:

α. να εξασφαλίσει ότι η παγκόσμια οικονομική δύναμη θα παραμείνει κατά ένα μεγάλο μέρος στα χέρια εβραίων και φιλοεβραίων μεγιστάνων

και β. να εξασφαλίσει την επιβίωση του κράτους του Ισραηλ. Όχι ότι πάντα υπακούει στα κελεύσματα του Ισραηλ αλλά με πάθος το υποστηρίζει.

Πριν από λίγο καιρό, όταν το Ισραήλ ήταν σύμμαχος με την Τουρκία, το Ισραήλ μας είχε παραπετάξει και δεν αντιδρούσε καθόλου στον εξισλαμισμό μας ή καλύτερα τον εκτουρκισμό της Ελλάδας αφού θεωρούσε την Τουρκία σύμμαχο του και γνώριζε ότι αυτό επιζητούσε και η Αμερική. Με τη σύγκρουση Τουρκίας-Ισραήλ τα δεδομένα άλλαξαν και το Ισραήλ αναζήτησε τη βοήθεια της Ελλάδας για να εξασφαλίσει τα νώτα του από μία αντίδραση της Τουρκίας σε μια πιθανή περίπτωση που (το Ισραήλ) θα εξαπολύσει επίθεση στις πυρηνικές εγκαταστάσεις στο Ιράν στο άμεσο μέλλον.

3. Η Τουρκία

που ακολουθούσε με ύπουλο τρόπο την προώθηση του σχεδίου εκτουρκισμού της Ελλάδας μέσω των λαθρομεταναστών (το ονόμαζαν σύμφωνο μη πολέμου για να μειωθούν οι εξοπλισμοί), αναμένει ότι η πίεση που ασκεί προς την Ελλάδα θα μας αναγκάσει να παραδοθούμε είτε αμαχητί είτε με τη δημιουργία χάους και τέτοιας αναστάτωσης ώστε να περάσει η συμφωνία για συνεκμετάλλευση του Αιγαίου αλλά και ότι άλλο ήθελε προκύψει.

4. Το Ισραήλ

μετά την επιφανειακή τουλάχιστον διαμάχη με την Τουρκία, το Ισραήλ στέλνει συνεχώς μηνύματα στην Τουρκία ότι δεν θα της συγχωρήσει την αποστασία και την σύνταξη της στο πλευρό των Παλαιστινίων.

Προσπαθεί με κάθε τρόπο να δημιουργήσει προβλήματα στον Ερντογάν (εσωτερικά με το στρατό και εξωτερικά με υποδαυλίσεις) - που όμως αποδεικνύεται σκληρός παίκτης- και θα δούμε επανειλημμένα τρομοκρατικά χτυπήματα από τους Κούρδους που θα τους έχουν οργανώσει δίνοντας τους στρατιωτική βοήθεια και τεχνογνωσία.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για τα μηνύματα που στέλνουν είναι ότι προσκάλεσαν τον πρόεδρο του κοινοβουλίου της Κύπρου στο Ισραήλ και τον τίμησαν σαν πρόεδρο της Δημοκρατίας της Κύπρου, στρώνοντας του ακόμα και κόκκινο χαλί. Ένα μήνυμα ότι τάσσονται στο πλευρό των Κυπρίων.

Συγχρόνως άρχισαν να μιλούν για συνεκμετάλλευση στα πετρέλαια της περιοχής με του Κυπρίους.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια πλησίασαν τον ΓΑΠ μέσω Ρόντου και λοιπών φιλοεβραϊκών στοιχείων, να αγνοήσει την φιλοτουρκική προσέγγιση και να υποστηρίξει στα μετόπισθεν με στρατιωτικά μέσα την επίθεση που προετοιμάζει το Ισραηλ εναντίον των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν.

5. Η Ευρωπαϊκή Ένωση

βρέθηκε εντελώς απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει μια τεράστια οικονομική κρίση ανάμεσα στα μέλη της και όταν ξέσπασε το πρόβλημα με την Ελλάδα άρχισε να παραπαίει χωρίς συγκεκριμένες κατευθύνσεις στο τι έπρεπε να γίνει.
Από την μια φαινόταν ότι ήθελε να σώσει την Ελλάδα και από την άλλη φαινόταν σαν να ήθελε να την αφήσει να βουλιάξει. Εάν δεν υπήρχε ο φόβος ότι αφήνοντας την Ελλάδα να πτωχεύσει, θα μπορούσε αυτό να γίνει έναυσμα για την οριστική της διάλυση πιθανόν να την είχε αφήσει ήδη να πτωχεύσει.
Επομένως η οικονομική σωτηρία της Ελλάδας περνά μέσα από το φόβο ότι εάν αφήσει κάποια από τα μέλη της να καταρρεύσουν οικονομικά χάνεται οριστικά το όραμα μιας ενωμένης Ευρώπης. Όμως η κακή συμπεριφορά της Ελλάδας σε σχέση με την πολιτική που ακολουθούν οι ταγοί της, έχει φέρει την ΕΕ σε μια τέτοια θέση ώστε να σκέφτεται εάν αξίζει τον κόπο να βοηθήσει μια τέτοια χώρα να ορθοποδήσει ή να την αφήσει να μπει στο χάος και την καταστροφή.
Που σημαίνει ότι σε μια τέτοια απόφαση, τα συμφέροντα της ΕΕ σε σχέση με την Ελλάδα θα ταυτισθούν με αυτά της Αμερικής που προωθεί το διαμελισμό της Ελλάδας με παρόμοιο τρόπο με αυτόν που διέλυσε την Γιουγκοσλαβία.
Ο ΓΑΠ παίρνει επομένως μηνύματα που δεν είναι ξεκάθαρα και δυνατά από την ΕΕ ενώ έχει συγχρόνως ξεκάθερες εντολές από την Αμερική.

6. Η Ρωσία

Η σχέση Ελλάδας-Ρωσίας έχει ήδη αποδυναμωθεί απο τη συμπεριφορά του ΓΑΠ που υπάκουσε στις εντολές της Αμερικής να αναστείλει τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης. Οι Ρώσοι απογοητεύτηκαν από τον ΓΑΠ και θα ήθελαν να φύγει. Αντίθετα ο Ερντογάν πλησίασε τη Ρωσία αμέσως μετά την ψύχρανση των σχέσεων Ρωσίας-Ελλάδας και έκανε μια έξυπνη συμφωνία που άφησε άφωνους τους Έλληνες οι οποίοι έχασαν την ευκαιρία μιας συνεργασίας με την Ρωσία και τη δυνατότητα να είχε παίξει η Ελλάδα έναν σημαντικό ρόλο στην προσέγγιση ΕΕ - Ρωσίας. Αλλά ήθελε έναν τέτοιο ρόλο ο ΓΑΠ? ή ακόμα, μπορούσε να σηκώσει το βάρος ενός διπλού διπλωματικού παιχνιδιού χωρίς συνέπειες τύπου Γιουγκοσλαβίας?

Αυτές είναι μερικές μόνο από τις συγκυρίες μέσα στις οποίες βρέθηκε ο ΓΑΠ.

Μπορεί κανείς να καταλάβει εύκολα τον κυκεώνα των πιέσεων και των εντολών έξωθεν αλλά και την αδυναμία του να ισσοροπήσει τις καταστάσεις με τα πραγματικά συμφέροντα της Ελλάδας. Ένας μόνο άνθρωπος με τις ικανότητες του ΓΑΠ, χωρίς ένα μόνιμο συμβούλιο εξωτερικής πολιτικής, χωρίς ένα συμβούλιο εθνικής ασφάλειας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο εκάστοτε πρωθυπουργός να μιλά μόνος του με τους ξένους και να παίρνει σχεδόν μόνος του τις αποφάσεις μετά από εντολές με τους εξωτερικούς παράγοντες και τα συμφέροντα τους.

Αυτές είναι οι ευθύνες που τον γονάτισαν και επείγεται να αποχωρήσει με εθνικές εκλογές -που ξέρει ότι θα χάσει - για να ακολουθήσει το χάος και η σύγκρουση που έχει πραγραμματισθεί και που θα δώσει την ευκαιρία στους "εξωτερικούς παράγοντες" να πραγματοποιήσουν τα σχέδια τους. Η Ελλάδα παραπαίει και οι πολιτικοί της κοιμούνται και ονειρεύονται..

ΠΛΗΡΩΣΤΕ ΑΜΕΣΩΣ ΤΟ ΔΝΤ και ΑΝΑΖΗΤΕΙΣΤΕ ΝΕΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

Η αποκλειστική ευθύνη είνα της Πολιτείας, οι κυβερνήσεις έχουν στη διάθεση τους ένα ορισμένο «budget», έτσι όπως εμφανίζεται στον εκάστοτε ετήσιο προϋπολογισμό, δεν ξοδεύουν, όπως ο κάθε συνετός «οικογενειάρχης», το ποσόν που ευρίσκεται στα ταμεία τους, αλλά δανείζονται πολύ περισσότερα - χωρίς καθόλου να ρωτήσουν τους Πολίτες που εκπροσωπούν (κάτι που συμβαίνει συνεχώς, τουλάχιστον τα τελευταία 30 χρόνια).

Το ΑΕΠ μας αυξήθηκε από το 2003 έως το 2009 κατά 51% περίπου, ενώ τα δημόσια έσοδα κατά 40%, οι δαπάνες κατά 62% και το έλλειμμα σχεδόν κατά 7 φορές. Η διαφορά της αύξησης των εσόδων, σε σχέση με την αύξηση του ΑΕΠ, είναι σε τέτοιο βαθμό «μη ισορροπημένη», επειδή η μεγέθυνση του ΑΕΠ προήλθε κυρίως από την προς τα πάνω «αναθεώρηση» των στοιχείων (παρά το ότι σήμαινε αυξημένες «εκροές» προς τα ταμεία της Ε.Ε., αφού προσδιορίζονται ως ποσοστό επί του ΑΕΠ) και όχι από «φυσιολογικές» προϋποθέσεις (ανάπτυξη).

Παραδόξως, το δημόσιο χρέος μας προβλέπεται να αυξηθεί κατά 42 δις € περίπου, όταν μας ανακοινώνεται έλλειμμα για το 2010, το οποίο δεν υπερβαίνει τα 20 δις € (18.467 €). Όμως, εάν προσθέσουμε το έλλειμμα του 2010 στο χρέος του 2009 (298.524 €), καταλήγουμε στα 316.991 εκ. € και όχι στα 340.680 εκ. €, τα οποία αναφέρει η κυβέρνηση στο προσχέδιο του προϋπολογισμού. Πρόκειται λοιπόν για μία ανησυχητική διαφορά, ύψους 23,7 δις €, η οποία μάλλον δεν θα περάσει απαρατήρητη από τις «αγορές». Για το 2011, η κυβέρνηση καταγράφει το δημόσιο χρέος της κεντρικής κυβέρνησης στα 360.080 εκ. € - μία αύξηση δηλαδή κατά 20 δις € (έλλειμμα 2011 στα 17 δις € περίπου), στο 155,1% του ΑΕΠ.

Η ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ

Ανεξάρτητα τώρα από τα μεγέθη της ελληνικής οικονομίας, θεωρούμε απαραίτητη μία μικρή αναφορά μας στη φοροδιαφυγή - την οποία επικαλούνται δυστυχώς όλες οι κυβερνήσεις, στις ατυχείς προσπάθειες τους να αιτιολογήσουν τις συνεχείς αποτυχίες τους. Σε σχέση λοιπόν με τη φοροδιαφυγή, με τη «βοήθεια» της οποίας οι κυβερνήσεις προσπαθούν πιθανότατα να «μετακυλήσουν» την ευθύνη στους Πολίτες, θεωρούμε ότι αποτελεί μία ακόμη «αυθαιρεσία». Αφενός μεν πρόκειται κυρίως για τους άμεσους φόρους (το 30% των συνολικών), αφετέρου δε τα «διαφυγόντα» αυτά έσοδα, «όφειλαν» πρώτα να εισπραχθούν και μετά να δαπανηθούν – σε καμία περίπτωση το αντίθετο. Για παράδειγμα, η Πολιτεία θα έπρεπε να κατασκευάζει δρόμους ή άλλα έργα, μετά την είσπραξη των εσόδων από την (όποια) πάταξη της φοροδιαφυγής και όχι πριν.

Εκτός αυτού, οι συντελεστές φόρων στην Ελλάδα είναι από τους υψηλότερους στην Ευρώπη. Σε λίγες μόνο χώρες, όπως στις Σκανδιναβικές, οι άμεσοι φόροι είναι υψηλότεροι. Εκεί όμως στους φόρους συμπεριλαμβάνονται και οι ασφαλιστικές εισφορές, οι καταβολές για την υγεία, καθώς επίσης τα τέλη κυκλοφορίας. Αν υπολογισθούν και αυτά στην Ελλάδα, τότε το ποσοστό της άμεσης φορολογίας θα μεγαλώσει ακόμη περισσότερο – πόσο μάλλον όταν, οι υπηρεσίες εκ μέρους του δημοσίου, οι οποίες προσφέρονται στους Έλληνες φορολογουμένους, δεν έχουν απολύτως καμία σχέση, με αυτές των υπολοίπων ευρωπαϊκών κρατών.

Συμπερασματικά λοιπόν, αφενός μεν έχει εξαντληθεί η φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων, αφετέρου η συνεχώς μεγαλύτερη φορολόγηση οδηγεί με ασφάλεια σε μία κλιμακούμενη ύφεση η οποία, σε συνδυασμό με το φορολογικό πληθωρισμό ύψους 6% (ελάχιστα), με τα τοκογλυφικά επιτόκια (ύψους επίσης 6%), με τις μειωμένες ονομαστικές και πραγματικές αμοιβές των εργαζομένων, με την τεράστια ανεργία, με το κλείσιμο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, με την απελευθέρωση των αγορών μας (ΔΕΗ, ΟΤΕ κλπ) στους ξένους, με το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων προς όφελος των πολυεθνικών, καθώς επίσης με την ανυπαρξία αναπτυξιακών προγραμμάτων, θα καταστρέψει εντελώς την Ελλάδα.

Επομένως, η πιστή τήρηση του μνημονίου θα μας οδηγήσει χωρίς την παραμικρή αμφιβολία σε ένα σκόπιμα μονοδρομημένο αδιέξοδο, το οποίο οφείλουμε πάση θυσία να αποφύγουμε - πληρώνοντας αμέσως το ΔΝΤ, από το οποίο έχουμε λάβει 8 δις € μέχρι σήμερα και αναζητώντας νέους δρόμους.

Κλείνοντας, απορούσαμε πάντοτε, ενώ συνεχίζουμε να απορούμε, σχετικά με το πώς ακριβώς «συγκεκριμενοποιείται» το ύψος της παραοικονομίας στη χώρα μας – στο 30% τους ΑΕΠ, στα 100 δις € ή σε οτιδήποτε άλλο ακούγεται. Μέσω ποίων δεικτών ή μεθόδων αλήθεια ισχυριζόμαστε (η Τράπεζα της Ελλάδος, η κυβέρνηση μας, το ΔΝΤ κλπ) ότι γνωρίζουμε το ύψος της φοροδιαφυγής, καθώς επίσης ότι η «πάταξη» της θα λύσει ως δια μαγείας όλα μας τα προβλήματα;

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ

Θεωρώντας, όπως θα τεκμηριώσουμε στη συνέχεια ότι, η ελαχιστοποίηση του δημοσίου χρέους αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα, θα εξετάσουμε συνοπτικά τις δυνατότητες μας, επιλέγοντας την, κατά την άποψη μας, καλύτερη δυνατή. Στα πλαίσια αυτά, ο Πίνακας V που ακολουθεί βοηθάει στην κατανόηση τους θέματος, για το οποίο αναζητούνται λύσεις:

Όπως φαίνεται, οι τόκοι του 2011 αντιστοιχούν σχεδόν στο σύνολο των ελλειμμάτων. Επομένως, ένας ενδεχόμενος μηδενισμός του χρέους, θα σήμαινε την ίδια στιγμή ανάλογο μηδενισμό των ελλειμμάτων και είσοδο της χώρας μας στην κερδοφορία. Το ενδεχόμενο αυτό και μόνο θα επέλυε «ως δια μαγείας» όλα τα υπόλοιπα προβλήματα της Οικονομίας μας - δανεισμός από τις αγορές, ανάπτυξη κλπ. Επομένως, θα πρέπει να επικεντρωθούμε στο πρόβλημα του χρέους – αν και δεν θα έπρεπε να περιοριστούμε μόνο σε αυτό. Οι δυνατότητες τώρα «διαχείρισης» του χρέους μας είναι κυρίως οι εξής:

(α) Η ολοκληρωτική άρνηση χρέους: Η άρνηση αυτή έχει υπάρξει στο παρελθόν σε άλλες χώρες, αναφέρεται στην οικονομική βιβλιογραφία (A.Smith, D.Ricardo), «τιμωρείται» πολύ αυστηρά από το διεθνές κεφάλαιο («αιώνια» απαγόρευση πρόσβασης στις δυτικές αγορές) και έχει πάρα πολλές παρενέργειες. Η (νομική) αιτιολογία της μπορεί να είναι το ότι, τα χρήματα που έχει δανειστεί το κράτος, δεν χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος του λαού. Σε κάθε περίπτωση, είναι μία λύση που δεν μπορεί κανείς να την παραβλέψει.

(β) Η διαγραφή μέρους του χρέους από τους δανειστές: Έχει επίσης λειτουργήσει στο παρελθόν, όπως για παράδειγμα στην Αργεντινή. Εν τούτοις, η συγκεκριμένη χώρα δεν παραχώρησε την εθνική της κυριαρχία, όπως η Ελλάδα με την υπογραφή του μνημονίου, εναντίον του οποίου δεν μπορεί να καταφύγει στα Ελληνικά δικαστήρια (!), αλλά σε αυτά του Λουξεμβούργου, με το αγγλικό Δίκαιο – το μοναδικό «Δίκαιο» στον κόσμο, το οποίο εξασφαλίζει αποκλειστικά και μόνο τους δανειστές, εις βάρος των οφειλετών. Κατά την άποψη μας, δεν αποτελεί την ιδανική λύση – ενώ δεν είναι σε καμία περίπτωση ριζική, εάν υποθέσουμε ότι είναι ακόμη εφικτή, μετά τις απίστευτες ενέργειες της κυβέρνησης μας, «ερήμην» της (δήθεν;) ανεξάρτητης Ελληνικής Δικαιοσύνης.

(γ) Ο μηδενισμός του χρέους, με τη δική μας συμμετοχή: Είναι ουσιαστικά ένας ωφελιμιστικά έντιμος τρίτος δρόμος, ο οποίος όμως απαιτεί πειθώ και μεγάλες διαπραγματευτικές ικανότητες από την κυβέρνηση που θα το επιχειρήσει – πόσο μάλλον πατριωτικά συναισθήματα, επιμονή, ήθος και επάρκεια. Στη λύση αυτή έχουμε αναφερθεί αναλυτικά σε ιδιαίτερο άρθρο μας («Ο μηδενισμός του χρέους»).

(δ) Η απλή «αναδιάρθρωση» του χρέους: Η επιμήκυνση δηλαδή του χρόνου πληρωμής των υποχρεώσεων μας, με χαμηλότερα επιτόκια. Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ το ότι, μία μείωση του επιτοκίου δανεισμού μας κατά 1%, θα σήμαινε λιγότερη επιβάρυνση του προϋπολογισμού μας κατά 3,4 δις € ετήσια.

(ε) Η εθνικοποίηση του χρέους: Θεωρώντας πολύ πιο εφικτό το δανεισμό του κράτους μας εκ μέρους των Πολιτών του (σε σχέση με την εθελούσια παρακράτηση των καταθέσεων κλπ, έτσι όπως την αναλύσαμε στο άρθρο μας «Ο μηδενισμός του χρέους»), καθώς επίσης γνωρίζοντας ότι, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο αντιμετωπίσθηκε με επιτυχία το χρέος από την Ιαπωνία, η έκδοση Εθνικών Ομολόγων με ελάχιστο επιτόκιο, καθώς επίσης η πώληση μέρους της δημόσιας περιουσίας σε Έλληνες, θα μπορούσε να λύσει ριζικά το πρόβλημα - χωρίς να απαιτηθεί η παραμικρή συμμετοχή ξένων. Σε κάθε περίπτωση, η αποδοχή αυτής της λύσης εκ μέρους των Ελλήνων είναι κατά πολύ πιο συνετή, από την ήδη επιχειρούμενη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας τους στο δημόσιο, μέσω των φόρων - ακόμη και αν χρειαστεί να πουλήσουν μέρος της ακίνητης περιουσίας τους, για την αγορά των εθνικών ομολόγων.

Προφανώς είναι δυνατόν να υπάρξουν και άλλες λύσεις, ο οποίες να αποτελούνται από επιλεκτικούς «συνδυασμούς» των παραπάνω ή άλλων δυνατοτήτων. Κατά την άποψη μας όμως ο προτιμότερος συνδυασμός θα ήταν

(α) η «εθνικοποίηση» ενός μέρους του χρέους – για παράδειγμα, η σταδιακή έκδοση 30ετών εθνικών ομολόγων, συνολικού ύψους 150 δις €, με επιτόκιο 1%, με την ταυτόχρονη

(β) «αναδιάρθρωση» (αναδιαπραγμάτευση) του υπολοίπου – για παράδειγμα, με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των υποθετικά 190 δις € που θα απέμεναν, σε 30 έτη, με επιτόκιο επίσης 1% (είτε από τους υφιστάμενους κατόχους των ομολόγων μας, είτε από νέους δανειστές – Κίνα, Ιαπωνία, Ρωσία κλπ – με χαμηλό επιτόκιο και εξόφληση των προηγουμένων).

Στην περίπτωση αυτή, το κόστος για την Ελληνική οικονομία θα ήταν περίπου 3,4 δις € ετήσιοι τόκοι, συν 6,33 δις € χρεολύσια (δόσεις) για τους ξένους δανειστές μας – συνολικά λοιπόν περίπου 10 δις €, εκ των οποίων μόνο τα 3,4 δις € θα επιβάρυναν τον προϋπολογισμό μας. Στην περίπτωση δε που δεν θα μας δανείζουν πλέον οι «αγορές» (μάλλον θα έπρεπε να το ευχόμαστε, παρά να το φοβόμαστε, αν και η «δύση» δεν είναι πια μονόδρομος), τα δημόσια έσοδα (ύψους περί τα 50 δις € ετήσια) καλύπτουν πλήρως τις ανάγκες της Οικονομίας μας (συντάξεις, λειτουργικό κόστος κλπ) – πόσο μάλλον όταν οι δημόσιες δαπάνες, οι οποίες μπορεί και πρέπει να περιορισθούν, είναι τουλάχιστον της τάξης των 10-15 δις €.

Θεωρούμε λοιπόν ότι μία τέτοια λύση θα μπορούσε να «επιβληθεί» τόσο στους Έλληνες Πολίτες, όσο και στους ξένους τοκογλύφους, από μία ικανή φυσικά κυβέρνηση, αφού είναι κατά πολύ πιο συμφέρουσα από οποιαδήποτε άλλη. Για τους Έλληνες Πολίτες είναι προτιμότερη από τη χρεοκοπία ή τη μεταβίβαση (μέσω των φόρων) της περιουσίας τους στους ξένους (παράλληλα με την ύφεση, την ανεργία κλπ), ενώ για τους ξένους δανειστές είναι καλύτερη από τη διαγραφή μέρους του χρέους, η οποία θα ακολουθήσει αργά ή γρήγορα (την υπολογίζουμε τουλάχιστον στο 40%) – πόσο μάλλον από την άρνηση του χρέους, στην οποία ίσως αναγκαστούμε θα καταφύγουμε (ειδικά εάν δεν εξοφλήσει η Γερμανία τα χρέη της απέναντι μας, τα οποία αποφεύγει να πληρώσει - βραβεύοντας ακόμη και τον Πρωθυπουργό μας, προφανώς για την παράδοξη απροθυμία του να τα απαιτήσει).

ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ

Στην περίπτωση τώρα που θα αργήσουμε να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις, τότε η μοναδική λύση που θα μας απομείνει, δεν θα είναι άλλη από τη διαγραφή ενός πολύ μεγάλου μέρους των χρεών μας (ευθέως ανάλογου του χρόνου αργοπορίας μας), παράλληλα με την αναδιάρθρωση των υπολοίπων. Προφανώς δεν θεωρούμε λύση την υποδούλωση μας, έτσι όπως τη φαντάζεται το ΔΝΤ, η Γερμανία, ο συνδυασμός τους ή ο οποιοσδήποτε άλλος (Κίνα κλπ).

Αναλυτικότερα, όπως έχουμε ήδη αναφέρει (Η τελική, αντίστροφη μέτρηση), η χώρα μας δεν έχει ανάγκη από χρήματα – αντίθετα, πρέπει να πάψει αμέσως να δανείζεται από τους εχθρούς της (Γερμανία, ΔΝΤ), ζητώντας ταυτόχρονα από τους «φίλους» και συμμάχους της, από τους «μη εχθρούς» της καλύτερα, να ανοίξουν τις αγορές τους στα κύρια προϊόντα της (τουρισμός, πολιτισμός, γεωργία και ναυτιλία). Παράλληλα, οφείλει να απαιτήσει πλέον μία «γενναία» (40-50%) διαγραφή των δημοσίων χρεών της (default), αφού το μεγαλύτερο μέρος τους έχει ήδη αποσβεσθεί από τους οφειλέτες της.

Ας μην ξεχνάμε πως οι σημερινοί ιδιοκτήτες των ελληνικών ομολόγων τα έχουν αποκτήσει με έκπτωση/discount έως και 30% - οπότε έχουν ήδη χάσει οι προηγούμενοι διαχρονικά ανάλογα ποσά, ενώ οι καινούργιοι απλά κερδοσκοπούν, αναλαμβάνοντας (και ασφαλίζοντας) το ρίσκο της «διαγραφής». Συμπληρωματικά οφείλουμε να τονίσουμε εδώ το ότι, οι αγοραστές ομολόγων, όπως επίσης αυτοί των λοιπών χρηματοπιστωτικών προϊόντων (μετοχές κλπ), επενδύουν με στόχο το κέρδος - αποδεχόμενοι φυσικά το ρίσκο. Θα ήταν λοιπόν εντελώς άδικο να εξαθλιωθεί ένας ολόκληρος λαός και να καταστραφεί η ΕΕ, για χάρη κάποιων ελάχιστων κερδοσκόπων.

Στη συνέχεια, η Ελλάδα οφείλει να επαναδιαπραγματευθεί τη χρονική διάρκεια σταθερής αποπληρωμής των υπολοίπων χρεών της (τοκοχρεολύσια για 30-40 έτη), με επιτόκιο που δεν θα υπερβαίνει το 1% - ενδεχομένως με κυμαινόμενο, το οποίο θα είναι ανάλογο του ρυθμού ανάπτυξης της. Στην αντίθετη περίπτωση, εάν δηλαδή δεν επιτύχει μία τέτοια εύλογη συμφωνία, οφείλει να εθνικοποιήσει το εναπομένων χρέος, με την έκδοση εθνικών ομολόγων (είτε υποχρεωτικών, δια μέσου ακόμη και της δέσμευσης καταθέσεων, είτε προαιρετικών).

Παράλληλα, οφείλει να δημιουργήσει ένα σταθερό, απλό πλαίσιο λειτουργίας των επιχειρήσεων της (άνοιγμα και ιδίως κλείσιμο), έτσι ώστε να προέλθει η ανάπτυξη από τις μικρομεσαίες εταιρίες της, να μειώσει άμεσα τους υπέρογκους φόρους, να προσφέρει αναπτυξιακά κίνητρα στους Έλληνες (και όχι στους ξένους), να σταματήσει να υποτάσσεται στις διαταγές του Καρτέλ (διατήρηση των ζημιογόνων τραπεζών, άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, «άτακτη» απελευθέρωση των αγορών κλπ) και να εξορθολογήσει τη λειτουργία των κοινωφελών επιχειρήσεων της (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κλπ).

Επίσης, να αυξήσει την παραγωγικότητα των εργαζομένων της, με κεντρικό στόχο την αύξηση των εξαγωγών (αντί να μειώνει «υφεσιακά» τους μισθούς, θα μπορούσε, για παράδειγμα, να αυξήσει τις ώρες εργασίας), και να «αναδιαρθρώσει» αποτελεσματικά το δημόσιο τομέα της, κυρίως μέσω της σωστής στελέχωσης του με «επαρκείς» εργαζομένους - αλλά και της καθιέρωσης του διαφανούς (διαδίκτυο) διπλογραφικού λογιστικού συστήματος, παράλληλα με τους ετήσιους Ισολογισμούς, τόσο του ίδιου του Κράτους, όσο και των δημοσίων/δημοτικών «αρχών».

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ολοκληρώνοντας, η μη εκμετάλλευση των τεράστιων πλεονεκτημάτων που μας προσέφερε γενναιόδωρα η σημερινή κρίση, θα ήταν ένα πραγματικό έγκλημα – αν όχι «ηχηρή» προδοσία, εις βάρος της πατρίδας μας. Σε κάθε περίπτωση, τα συμφέροντα μας (Ελλάδα), είναι εντελώς αντίθετα από τα συμφέροντα των «εχθρών» μας (Γερμανία, ΔΝΤ, Καρτέλ).

Εμάς μας ενδιαφέρει το δημόσιο χρέος, αφού μόνο εάν περιορισθεί δραστικά, με παράλληλη ελαχιστοποίηση των επιτοκίων, θα διατηρήσουμε την περιουσία μας, το βιοτικό μας επίπεδο, τις θέσεις εργασίας μας, τις επιχειρήσεις μας, την ποιότητα της ζωής μας και όλα τα παιδιά μας υγιή στην πατρίδα τους – αφού τότε μόνο θα αναπτυχθεί η οικονομία μας (όλα τα υπόλοιπα είναι «εκ του πονηρού»). Απλά και μόνο η ριζική μείωση των υπέρογκων τόκων (16 δις € προσεχώς), σε συνδυασμό με την ανάπτυξη, θα «εξαφανίσει» τα ελλείμματα.

Οι εχθροί μας ενδιαφέρονται για το έλλειμμα, αφού μόνο εάν περιορισθεί, θα εισπράττουν με ασφάλεια συνεχώς αυξανόμενους τόκους διατηρώντας μας στον «ορό», θα πουλούν πανάκριβα τα όπλα τους, θα εξάγουν με κέρδος τα προϊόντα τους και θα κατασκευάζουν υπερτιμημένα έργα στη χώρα μας, διαφθείροντας ως συνήθως τους πολιτικούς μας.

Φυσικά μας ενδιαφέρουν και εμάς τα ελλείμματα - πόσο μάλλον όταν οφείλονται στο «κομματικό» κράτος και όχι στο «κοινωνικό», το οποίο δυστυχώς καλείται να τα μηδενίσει (τόσο στην Ελλάδα, όσο και διεθνώς). Υπάρχουν όμως αρκετές «ορθολογικές» λύσεις για την καταπολέμηση τους, επί πλέον της μείωσης των τόκων και της ανάπτυξης, όπως έχουμε αναφέρει στο παρελθόν (άρθρο μας).

Εν τούτοις, εάν προηγουμένως δεν επιλυθεί ριζικά το πρόβλημα του χρέους (μηδενισμός), δεν πρόκειται να υπάρξει «ελεύθερο» μέλλον για τη χώρα μας. Μεταφορικά, είναι σαν να προσθέτει κανείς νερό σε έναν σκοτεινό «λάκκο» χωρίς πυθμένα, ή σαν να προσπαθεί να κάνει οικονομία στο ηλεκτρικό ρεύμα, όταν η τράπεζα απειλεί με πλειστηριασμό το υπερχρεωμένο σπίτι του. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τους «εχθρούς» μας, τους οποίους δυστυχώς εμείς (το κομματικό κράτος) προκαλέσαμε/προσκαλέσαμε, θεωρώντας ότι οι αγνοί «λύκοι» θα λύσουν τα προβλήματα του διεφθαρμένου «κοπαδιού προβάτων» (ο οργανισμός «διεθνής διαφάνεια», ο οποίος έχει έδρα την «πατρίδα» της Siemens, έτσι όπως τον περιγράψαμε στο άρθρο μας «Διεθνής Διαφθορά ΑΕ», τεκμηριώνει απόλυτα τη θέση μας).

Επομένως, μόνο εκείνη η κυβέρνηση, η οποία θα μπορέσει να μας υποσχεθεί ότι θα αγωνισθεί για το μηδενισμό του δημοσίου χρέους, καθώς επίσης για το άνοιγμα νέων αγορών για τα προϊόντα μας (Κίνα, Ρωσία κλπ), αξίζει την ψήφο μας – σε καμία περίπτωση αυτή που θα μας μιλάει για περιορισμό των ελλειμμάτων, με φόρους και θυσίες προς όφελος των δανειστών μας.

Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Έχουμε ήδη γράψει ότι (Ο Θάνατος της Δημοκρατίας – ένα γεγονός επίκαιρο τη σημερινή ημέρα), η Ελλάδα αποτελεί μία «ιδιάζουσα» περίπτωση, αφού κατέφυγε στο ΔΝΤ πριν ακόμη διαπιστώσει την αδυναμία δανεισμού της. Όπως τονίζουν δε τα διεθνή ΜΜΕ, «συνθηκολόγησε» χωρίς καν να αντιμετωπίσει τον «εχθρό», ενώ ο δρόμος, ο οποίος της επιβλήθηκε ήταν Πιθανότατα «προμελετημένος».

Παραλληλίζοντας τώρα τον «οικονομικό» πόλεμο με το «συμβατικό», θα ήταν σαν η κυβέρνηση μας να είχε παραδώσει τη χώρα στον εχθρό, πριν ακόμη πλησιάσει στα σύνορα της - χωρίς να δώσει δηλαδή την παραμικρή μάχη. Όσον αφορά δε τα εκβιαστικά διλήμματα, με τα οποία επιχειρείται η επόμενη «υπεξαίρεση» της ψήφου των Ελλήνων Πολιτών, είναι πιθανότατα «προσχεδιασμένα»

Περαιτέρω για να τεκμηριώσουμε τη θέση μας, σχετικά με το ότι η Ελλάδα ευρίσκεται στον προθάλαμο μίας «ελεγχόμενης χρεοκοπίας», αμέσως μετά την υπογραφή της δανειακής σύμβασης με τους «Γερμανία, ΔΝΤ-Καρτέλ», αρκεί να αναφέρουμε ότι με κάθε δόση του δανείου, από την οποία πληρώνονται οι προηγούμενοι δανειστές μας, μετατρέπεται η αντίστοιχη οφειλή μας από μη εγγυημένη σε «ενυπόθηκη» υπό την επίβλεψη του «συνδίκου του διαβόλου» με τη βοήθεια της μεταφοράς περιουσιακών στοιχείων από τον ιδιωτικό, προς το δημόσιο τομέα, δια μέσου των υπερβολικών φόρων, με την καταναγκαστική πώληση περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου, με τη λεηλασία των κοινωφελών επιχειρήσεων κλπ).

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΤΩΝ ΜΑΣ

Όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενο κείμενο μας (Έξοδος από την κρίση), η δανειοδότηση μας από το ΔΝΤ, αφενός μεν μεταθέτει απλά το πρόβλημα επαυξημένο στο μέλλον (στη χρονική στιγμή δηλαδή που θα κληθούμε να πληρώσουμε τα 110 δις €, επιβαρυμένα με τοκογλυφικά επιτόκια), αφετέρου «επιδεινώνει» σημαντικά τις αιτίες που το προκάλεσαν – δηλαδή, τις πολιτικές, τις κοινωνικές και τις πολιτισμικές «δυσλειτουργίες» της χώρας μας.

Ο δανεισμός της Ελλάδας από το μηχανισμό στήριξης για τα έτη 2010-2013, εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο την αποπληρωμή των πιστωτών της - αφού λήγουν ομόλογα συνολικής αξίας 103,7 δις € και δανείζεται 110 δις € (τα 110 δις € του ταμείου στήριξης, είναι ουσιαστικά τα 103,7 δις € που χρωστάμε, συν τους τόκους τους). Επομένως, όλα όσα ακούγονται περί δανεισμού της χώρας μας για την πληρωμή συντάξεων, μισθών κλπ. είναι απολύτως ανακριβή και σκόπιμα ψευδή. Τα χρήματα παρέχονται εμφανώς με στόχο τη διάσωση των ευρωπαϊκών τραπεζών - αφού αυτές είναι οι κύριοι δανειστές μας (ακριβώς για τα λόγο αυτό συμμετέχει στα 110 δις € με 73% η Ευρωζώνη, ενώ το ΔΝΤ μόλις με 27% - πιθανότατα με άλλα ανταλλάγματα).

Συμπερασματικά λοιπόν η Ελλάδα θα χρειασθεί, απλά για την εξυπηρέτηση του υφιστάμενου δανεισμού της έως το 2013, το ποσόν των 103,7 δις €. Το 2014, θα χρειασθεί ακόμη 31,6 δις € για τα επόμενα ληξιπρόθεσμα ομόλογα, συν τα 110 δις € (συνολικά 141,6 δις € πλέον τόκους) για την αποπληρωμή της εκταμίευσης του μηχανισμού στήριξης. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να δανείζεται ποσά αντίστοιχα με τα ετήσια ελλείμματα της, τα οποία θα διαμορφωθούν, σύμφωνα με το προσχέδιο του προϋπολογισμού 2011,

Τα συνολικά ελλείμματα της Ελλάδας για την περίοδο 2010-2014 θα διαμορφωθούν (αισιόδοξα) στα 67,252 δις €, τα οποία πρέπει επίσης να χρηματοδοτηθούν. Όμως, ακόμη και αν δεχθούμε ότι θα βρεθούν πρόθυμοι δανειστές, κάτι για το οποίο αμφιβάλλουμε, η εξόφληση των 110 δις € το 2014 είναι εκτός κάθε πραγματικότητας. Απλούστερα, το 2014 η Ελλάδα θα χρειαζόταν 110 δις € (ΔΝΤ-ΕΕ δάνειο), συν 31,6 δις € (ομόλογα δημοσίου), συν 67,25 δις € (ελλείμματα): συνολικά λοιπόν 208,85 δις € ή το 89% του ετησίου ΑΕΠ της – κάτι που προφανώς ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια της φαντασίας.

Η ΑΝΕΡΓΙΑ

Όσον αφορά τώρα την ανεργία, θεωρούμε εγκληματική την αποδοχή της αύξησης της από την κυβέρνηση μας, η οποία και εδώ «εμπορεύεται» στην κυριολεξία το θάνατο της Ελληνικής κοινωνίας – ιδιαίτερα της μεσαίας τάξης, η οποία «ευθύνεται» για την κοινωνική συνοχή.

15,0% Άνεργοι 741.000

Η μείωση της απασχόλησης, την οποία έχουμε παρουσιάσει αναλυτικά στο άρθρο μας «Ο εφιάλτης της ανεργίας» προκαλεί, μεταξύ άλλων, τεράστιες ψυχικές «νευρώσεις», οδηγώντας με ασφάλεια στην αύξηση της εγκληματικότητας, στην εξαθλίωση των ανθρώπων των πόλεων, στη δημιουργία τρομακτικών γκέτο, στη δίνη των ναρκωτικών, στην ανάπτυξη μίας ανεξέλεγκτης παραοικονομίας και σε τόσα πολλά άλλα, τα οποία είναι αδύνατον να αποδεχθεί κανείς αδιαμαρτύρητα.

Περαιτέρω, τα «παραδείγματα» των χωρών, στις οποίες δραστηριοποιήθηκε στο παρελθόν («φορο-εισπρακτικά») το ΔΝΤ, όπως τα έχουμε παρουσιάσει (Η άλωση της Βραζιλίας κλπ), δεν επιτρέπουν καμία απολύτως αμφιβολία, σε σχέση με τη σκόπιμη δημιουργία ανεργίας (συμπίεση των μισθών κλπ), καθώς επίσης με τα αποτελέσματα της στις ανθρώπινες κοινωνίες. Με τους φόρους να αποτελούν μία από τις σημαντικότερες αιτίες της ύφεσης, του (φορολογικού) πληθωρισμού και της ανεργίας (υπολογίζεται ότι, σε σύνολο 800.000 μικρομεσαίων επιχειρήσεων, θα κλείσουν μέχρι το τέλος του 2011 περίπου 175.000, αυξάνοντας τους ανέργους κατά 300.000, δηλαδή στο 20% των απασχολουμένων και όχι στο 15% που θεωρεί η κυβέρνηση μας), θεωρούμε ότι, η μεταφορά πόρων από τον ιδιωτικό τομέα στο δημόσιο (και από εκεί στο ΔΝΤ), με τον τρόπο αυτό (χωρίς καμία απολύτως πιθανότητα διάσωσης της χώρας μας από τη χρεοκοπία), είναι τουλάχιστον εγκληματική.

Η μάχη της Ευρώπης και η μεγάλη ευκαιρία για την Ελλάδα

Ο νέος τριαδικός θεός του ανθρώπου είναι τα τρία νομίσματα: ένα ευρώ, ένα δολάριο και ένα γουάν. «Ο σημερινός άνθρωπος αναφωνεί αυτή είναι η δική μου τριάδα», Ακούγοντας κανείς αυτά τα λόγια, δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί, εάν είναι δυνατόν να έχει συνέχεια ο «πολιτικά» μονοδιάστατος, «θεολογικά» (ηθικά) εντελώς αποστασιοποιημένος, «πολιτιστικά» αδιάφορος και «κοινωνικά» καταστροφικός σημερινός πολιτισμός μας. Επίσης, εάν μπορεί να διατηρηθεί η ειρήνη στον πλανήτη, όταν μάχονται με τέτοια μανία, χωρίς καθόλου ηθικούς φραγμούς, τα δύο κυρίαρχα πλέον, τα δύο «ζωώδη» καλύτερα καπιταλιστικά «εκτρώματα»: ο μονοπωλιακός καπιταλισμός, εναντίον της εξαιρετικά επικίνδυνης απολυταρχικής εκδοχής του, η οποία φαίνεται να έχει τις περισσότερες πιθανότητες μίας τελικής επικράτησης της.

«Ο οικονομικός άνθρωπος (Homo economicus) είναι ένα κατασκεύασμα, η υποτιθέμενη φύση του οποίου - απομονωμένος, ακοινωνικός, άπληστος, ανταγωνιστικός,

διαπιστώνουμε σήμερα ότι,

(α) μάχεται πια ένα και μόνο σύστημα τον εαυτό του

(β) δύο «οικονομικοπολιτικές» εκδοχές του συστήματος μεταξύ τους - ο μονοπωλιακός καπιταλισμός, το Καρτέλ δηλαδή, εναντίον του απολυταρχικού καπιταλισμού και

(γ) τρείς ουσιαστικά χώρες, για την κατάκτηση της κυρίαρχης οικονομικής θέσης στον κόσμο: οι Η.Π.Α. (διοικείται από το Καρτέλ, κυρίως από το χρηματοπιστωτικό), η Γερμανία (η εξουσία ανήκει επίσης στο Καρτέλ, κυρίως σε αυτό της βαριάς βιομηχανίας) και η Κίνα (το κράτος έχει όλες τις εξουσίες).

Όλες οι υπόλοιπες χώρες του πλανήτη, με διαφορετικό βέβαια ειδικό βάρος η κάθε μία (προηγούνται η Ιαπωνία, η Ρωσία, η Γαλλία, η Μ Βρετανία, η Βραζιλία κλπ), είναι περισσότερο ή λιγότερο θεατές της μάχης - παρακολουθώντας τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο , χωρίς να μπορούν να αντιδράσουν.

Με σημείο αναφοράς τη Wall Street - όπως στο παράδειγμα της Goldman Sachs. Στο γερμανικό καρτέλ τώρα υπερτερούν οι ισχυρές βιομηχανικές οικογένειες (κάτι σαν τους ευγενείς του παρελθόντος), οι οποίες συνεργάζονται στενά κυρίως μεταξύ τους, αλλά και με «επιλεγμένους» τρίτους.

Η απόβαση της Κίνας στην Ευρώπη ξεκίνησε από την Ιταλία (Cosco), διευρύνθηκε στο Βέλγιο (η Cosco Pacific Ltd έχει συμμετοχές στο λιμάνι του Βελγίου, εκτός από αυτές στην Κίνα, στο Χονγκ Κονγκ, στην Αίγυπτο και στη Σιγκαπούρη, με 189,9 εκ. $ κέρδη το πρώτο εξάμηνο του 2010 – άνοδος κατά 82%) και συνέχισε στην Ελλάδα – η οποία παραμένει δυστυχώς στο μάτι του κυκλώνα, όχι μόνο της αμερικανοευρωπαϊκής διαμάχης, αλλά και των τριών μαζί αντιμαχομένων δυνάμεων του πλανήτη. Δεν είμαστε βέβαια στόχος των Πολιτών τους, των αμερικανών, των κινέζων ή των γερμανών δηλαδή, οι οποίοι έχουν ανάλογα ή ακόμη και χειρότερα προβλήματα από τα δικά μας, αλλά των εκάστοτε κέντρων εξουσίας τους.

Χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες, πιστεύεται σήμερα με σχετική ασφάλεια το ότι, η Γερμανία συμφώνησε να θυσιάσει το νόμισμα της και να υιοθετήσει το Ευρώ, σαν αντάλλαγμα της ένωσης της με την πρώην Ανατολική Γερμανία – απαιτώντας επί πλέον τη μόνιμη εγκατάσταση της ΕΚΤ στη Φρανκφούρτη. Από την άλλη πλευρά η Γαλλία θεώρησε εσφαλμένα ότι, η υιοθέτηση του Ευρώ θα ήταν επωφελής για την ίδια, ενώ θα παρέμενε ασφαλής απέναντι σε μία πανίσχυρη, ενωμένη Γερμανία, εάν την υποχρέωνε να συμμετέχει σε μία κοινή νομισματική ένωση – στη σημερινή Ευρωζώνη.

Κατά την άποψη μας, η πλέον έξυπνη κίνηση της Γερμανίας στην «ευρωπαϊκή σκακιέρα», ήταν ή δήθεν θέση της, σχετικά με την απαίτηση της να ενωθεί πολιτικά η Ευρώπη,

Από όλα τα παραπάνω συμπεραίνουμε λοιπόν ότι, η μάχη για την κατάκτηση της Ευρώπης είχε ξεκινήσει πολύ πριν το αντιληφθούν οι Η.Π.Α., η Κίνα, αλλά και οι υπόλοιπες δυνάμεις του πλανήτη – ουσιαστικά, λίγο μετά την ήττα της Γερμανίας στο 2^ο παγκόσμιο πόλεμο. Έκτοτε, η Γερμανία ακολουθούσε με μεθοδικότητα και συνέπεια το συγκεκριμένο, μακροπρόθεσμο αυτό στόχο, «κάτω από τα μάτια» των αντιπάλων συμμαχικών δυνάμεων, οι οποίες δεν μπόρεσαν ποτέ να αντιληφθούν τις πραγματικές προθέσεις της.

Συνεχίζοντας, αμέσως μετά τη «θυσία» του νομίσματος της, η Γερμανία άρχισε ξανά να λειτουργεί «νομισματικά». Έτσι, με τη βοήθεια της μεθοδικής εσωτερικής υποτίμησης, τη διατήρησης δηλαδή των μισθών σε χαμηλά επίπεδα, ταυτόχρονα με τη συνεχή αύξηση της παραγωγικότητας της, κατάφερε με θαυμαστό τρόπο να δημιουργήσει ένα ισχυρό γερμανικό Ευρώ, αντιστρέφοντας τους όρους και αναγκάζοντας τους «εταίρους» της σε εσωτερικό πληθωρισμό, σε συνδυασμό με την εκτόξευση των ελλειμμάτων, καθώς επίσης με την υπερχρέωση τους. Το αποτέλεσμα των ενεργειών της είναι το λιγότερο εκπληκτικό, αφού είτε με ανατιμημένο, είτε με υποτιμημένο Ευρώ, η επιτυχία της εξαγωγικής της βιομηχανίας, του βασικού της όπλου δηλαδή, καθώς επίσης του επεκτατικού λιανικού της εμπορίου, είναι απολύτως εξασφαλισμένη.

Εάν λοιπόν δεν γινόταν θύμα της αμερικανικής ληστείας, του «κόλπου» δηλαδή με τα ενυπόθηκα δάνεια χαμηλής εξασφάλισης (CDS κλπ), τα οποία ζημίωσαν σε τεράστιο βαθμό τις τράπεζες της (ιδίως τις ομοσπονδιακές), η ολοκληρωτική ηγεμονία της στην Ευρώπη, η PAX GERMANICA καλύτερα (μεταξύ άλλων με την προώθηση σχεδίων ελεγχομένης χρεοκοπίας των «εταίρων» της, έτσι ώστε να αναλαμβάνει την «σκιώδη» διακυβέρνηση τους), θα ήταν ήδη γεγονός.

Δυστυχώς για τα σχέδια της μεγάλης αυτής χώρας χάθηκε πολύτιμος χρόνος, μέσα από την κρίση που προκάλεσαν οι Η.Π.Α., ενώ δόθηκε η ευκαιρία, αφενός μεν να επιτεθεί το ΔΝΤ στην ΕΕ, υπό την ηγεσία του Γάλλου προέδρου του (προφανώς δεν είναι τυχαία η «διπλή» καταγωγή του κ. Strauss-Kahn), αφετέρου να εισβάλλει αποφασιστικά η Κίνα – με απροσδιόριστες πλέον συνέπειες, τόσο για την τελική έκβαση της μάχης της Ευρώπης, όσο και του πρώτου παγκοσμίου οικονομικού πολέμου.

Ολοκληρώνοντας, οφείλουμε να προσθέσουμε ότι, η μάχη της Ευρώπης ωφελεί ποικιλοτρόπως το Καρτέλ, αφού παράλληλα δημιουργούνται οι κατάλληλες προϋποθέσεις μίας συντριπτικής ήττας των απασχολουμένων μικρομεσαίων επιχειρήσεων και εργαζομένων. Η μείωση των εισοδημάτων τους στα επίπεδα της Κίνας, χωρίς διαμαρτυρίες και εξεγέρσεις, είναι πλέον ορατή - αφού η βίαια επιβολή της παγκοσμιοποίησης δημιούργησε δυστυχώς συγκοινωνούντα δοχεία, μέσω των οποίων έγινε εφικτή η «εξίσωση», η αναδιανομή καλύτερα των εισοδημάτων, στα επίπεδα «ανοχής» του Καρτέλ (σε αισθητά χαμηλότερα επίπεδα για τη δύση, σε ελαφρώς υψηλότερα για τον υπόλοιπο κόσμο).

Για παράδειγμα (όσον αφορά τα «συγκοινωνούντα δοχεία της παγκοσμιοποίησης), όταν ενώσει κανείς δύο διαφορετικά δοχεία, εκ των οποίων το ένα είναι γεμάτο νερό και το άλλο άδειο, το νερό θα μοιρασθεί εξίσου - υποχρεωτικά λοιπόν και στα δύο δοχεία, αφού τότε μόνο «ισορροπεί». Αντίστοιχα λειτουργεί και η παγκοσμιοποιημένη αγορά όχι βέβαια για το Καρτέλ, το οποίο δεν συμμετέχει παθητικά, αλλά έντονα ενεργητικά στην όλη διαδικασία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

(Σας θυμίζω τα 6 στάδια όπως τα καταγράψαμε τον Μάρτιο του 2010

(α) Το πρώτο στάδιο της κρίσης κορυφώθηκε με την αγορά ακινήτων στις Η.Π.Α.,
(β) Το δεύτερο στάδιο, η χρηματοπιστωτική κρίση, κορυφώθηκε πιθανότατα το 2008,
(γ) Το τρίτο στάδιο, η κρίση στην πραγματική αγορά,
(δ) Το τέταρτο στάδιο, οι κοινωνικές εξεγέρσεις
ε) Το πέμπτο στάδιο νομισματικοί πόλεμοι και οι πολιτικές ανακατατάξεις
(στ) Το έκτο και τελευταίο στάδιο είναι οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις. )

Όπως φαίνεται, εισερχόμαστε με γρήγορο ρυθμό στο 5^ο (νομισματικοί πόλεμοι) και 6^ο στάδιο της κρίσης: στις γεωπολιτικές εξελίξεις, οι οποίες «εγκυμονούν» τεράστιους κινδύνους – πόσο μάλλον αφού ο οικονομικός πόλεμος μπορεί ανά πάσα στιγμή να εξελιχθεί σε έναν «συμβατικό», που όμως δεν αποκλείει τη χρήση των υφισταμένων πυρηνικών και λοιπών υπερόπλων. Εν τούτοις, η χώρα μας δεν είναι σε θέση να εμποδίσει μία τέτοια «περιπλοκή», αφού δεν ανήκει στις ηγετικές δυνάμεις του πλανήτη – οπότε δεν έχει κανένα λόγο να ασχοληθεί με ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Αυτό όμως που μπορεί να κάνει η Ελλάδα, συνειδητοποιώντας ότι παραδόξως ευρίσκεται στο κέντρο των εξελίξεων (ειδικά μετά τα τεράστια προβλήματα της Ιρλανδίας και τους κινδύνους που προδιαγράφονται για το Ευρώ), είναι να εκμεταλλευθεί τις «ανάγκες» των τριών αντιμαχομένων δυνάμεων, ενδεχομένως και της Ρωσίας, επιλύοντας ριζικά τα δικά της προβλήματα.

Φυσικά μπορούμε να κρίνουμε, ότι η κυβέρνηση μας δεν είναι σε θέση να λειτουργήσει «δημιουργικά», εκμεταλλευόμενη την τεράστια δυνατότητα που τις προσφέρεται στην κυριολεξία από το πουθενά. Εν τούτοις, οφείλουμε να ελπίζουμε για το καλύτερο, αφού είναι ίσως μία μοναδική ευκαιρία για να ξεφύγει η Ελλάδα με μία κίνηση, καθώς επίσης με ελάχιστο κόστος, από όλα τα προβλήματα που συσσώρευσαν οι εξαιρετικά ανεπαρκείς και σε μεγάλο βαθμό «διεφθαρμένες» από το Καρτέλ κυβερνήσεις της των τελευταίων δεκαετιών, ειδικότερα, από την παγίδα του υπερβολικού δημόσιου χρέους.

το «Κτήνος», το οποίο προσωρινά στεγάζεται στις Η.Π.Α. και τη Wall Street, η οποία μάλλον θα μετονομασθεί σε Γουάν-Street), δεν έχει πατρίδα.

Έχει στο στόχαστρο του τις Η.Π.Α., τους Πολίτες της οποίας θα απομυζήσει μέχρι θανάτου, παράλληλα βέβαια και την ΕΕ.

Η Ελλάδα είναι ένας από τους λίγους εναπομείναντες παραδείσους του κόσμου για την πλειοψηφία των Πολιτών της (εάν εξετάσουμε τις πραγματικές συνθήκες ζωής της πλειοψηφίας των Αμερικανών πολιτών, των Γερμανών, των Ιαπώνων, των Ολλανδών κλπ, θα καταλάβουμε πόσο ευτυχισμένοι θα έπρεπε να είμαστε, ζώντας στην Ελλάδα), ακριβώς λόγω των διαρθρωτικών αλλαγών που δεν έχουμε δρομολογήσει, εξ αιτίας της (έμφυτης, γονιδιακής) ανυπακοής μας στις 10 εντολές του Καρτέλ, δεν μπορούμε παρά να οδηγηθούμε σε εντελώς διαφορετικά συμπεράσματα, από αυτά με τα οποία μας κατακλύζουν καθημερινά οι πιγκουΐνοι και τα βατράχια.

Χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες, θεωρούμε ότι το μέλλον της Ελλάδας οφείλει να αναγεννηθεί και να στηριχθεί ξανά στα πόδια του μέσα από τις αξίες και την πραγματική πίστη τον αληθινό Θεό όπως έκαναν οι πρόγονοι μας

Τέλος να εκμεταλλευτούμε σωστά την νέα νομοθεσία δημιουργούνται σύγχρονες Πόλεις-Κράτη, οι οποίες θα υπερτερούν - θα έχουν δηλαδή μεγαλύτερη εξουσία από τα κυβερνώντα κόμματα (αφού δυστυχώς απέτυχαν παταγωδώς) και θα λειτουργούν ανεξάρτητα από τις εκάστοτε εθνικές κυβερνήσεις τους. Μακριά από τις «έξωθεν εντολές» περί ανοίγματος επαγγελμάτων, απελευθερώσεως των αγορών, ιδιωτικοποιήσεων κοινωφελών επιχειρήσεων και λοιπών «δολοφονικών παγίδων», οφείλουμε να λειτουργήσουμε βασιζόμενοι στις «Καλλικράτειες» περιφέρειες μας.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Είναι πολύ δύσκολο να χαρακτηρίσει κανείς την κυβέρνηση μίας χώρας, η οποία αποφασίζει την προσφυγή της στο ΔΝΤ, την εθελούσια εκχώρηση δηλαδή της εξουσίας που της ανατέθηκε δημοκρατικά σε ξένους «εισβολείς», χωρίς την άδεια των Πολιτών της – μέσω δημοψηφίσματος ή, έστω, με τη σύμφωνη γνώμη του Εθνικού της Κοινοβουλίου. Εν τούτοις, η τοποθέτηση των Πολιτών αυτής της χώρας απέναντι σε «τετελεσμένα γεγονότα», για τα οποία ποτέ δεν ενημερώθηκαν (προεκλογικά ή μετεκλογικά), αποτελεί μία απίστευτη αυθαιρεσία, για την οποία δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχουν υπεύθυνοι – όπως δυστυχώς δεν υπήρξαν ποτέ μέχρι σήμερα, για τα όλα όσα συνέβησαν στο παρελθόν, με τελικό αποτέλεσμα τη «συλλογική συνθηκολόγηση».

Διαπιστώνοντας, εκτός των άλλων, ακόμη ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα του ρίσκου, αυτού δηλαδή που άλλοι αποφασίζουν, ενώ άλλοι καλούνται να πληρώσουν για τις αποφάσεις, θεωρούμε ότι είναι ίσως η κατάλληλη στιγμή για να αναλύσουμε/ιεραρχήσουμε τις ευθύνες όλων όσων συνέβαλλαν στην υποδούλωση της Ελλάδας, παρά τον πλούτο και τις τεράστιες δυνατότητες της.

Τέλος, πιστεύουμε ότι οφείλουμε να λάβουμε (και να δρομολογήσουμε ενεργητικά) τις αποφάσεις μας έγκαιρα, ψύχραιμα και λογικά, αφού εμείς είμαστε αυτοί που τελικά θα πληρώσουν το «ρίσκο» - άσχετα από το βαθμό συμμετοχής μας στην «επιλογή» του.

Κατά την άποψη μας, είμαστε «μακράν» οι κύριοι υπεύθυνοι της σημερινής μας κατάστασης. Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον για τις επιλογές μας, όπως και για την αδιαφορία μας σε σχέση με την παραγωγή πλούτου στη χώρα μας – δυστυχώς, απαραίτητο «συστατικό» της παραμονής μίας κοινωνίας σε ελεύθερο καθεστώς.

Περαιτέρω, οφείλαμε να γνωρίζουμε ότι, η έννοια «Πολίτης» αποτελεί ένα αξίωμα, για το οποίο όμως πρέπει να αγωνίζεται κανείς. Η συνεχής ενημέρωση, η δια βίου μάθηση, η συμμετοχή στα κοινά και η αλληλέγγυα στάση, είναι μερικά μόνο από όλα όσα συνοδεύουν αυτό το «αξίωμα» – το υψηλότερο ίσως σε μία Πολιτεία, η οποία θέλει να «διέπεται» από δημοκρατικές διαδικασίες.

Προφανώς, κρίνοντας, ως οφείλουμε, εκ του αποτελέσματος, αμελήθηκε εντελώς η υποχρέωση μας αυτή, οδηγώντας μας μελλοντικά στην απώλεια των ελευθεριών μας, στη μείωση του βιοτικού μας επιπέδου και στην απόλυτη καταστροφή – αν θεωρήσει βέβαια κανείς ότι, η εκχώρηση της εξουσίας, του ταμείου του κράτους μας καλύτερα, σε κάποιους που δεν εκλέγουμε, είναι συνώνυμο της παραπάνω λέξης (καταστροφή).

Τέλος, χωρίς να επεκταθούμε σε περισσότερες «τεκμηριώσεις» των ευθυνών μας (θα χρειάζονταν εκατοντάδες σελίδες κειμένου), εμείς εκθρέψαμε, καλλιεργήσαμε καλύτερα το έδαφος, επάνω στο οποίο αναπτύχθηκαν εκείνα τα «ζιζάνια», τα οποία μας οδήγησαν στα δίχτυα του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας - με την αναμφίβολη πλέον συμμετοχή της γερμανικής ολοκληρωτικής «πτέρυγας».

Η «φθηνή πώληση» της Ελλάδας, οι ευθύνες απέναντι στα παιδιά μας

Ίσως οφείλουμε να επισημάνουμε εδώ το ότι, η εκάστοτε «εισβολή» του ΔΝΤ επιτυγχάνεται συνήθως (όχι πάντοτε) μέσω ολοκληρωτικά φιλελεύθερων «νεοσοσιαλιστικών» κυβερνήσεων, των οποίων συχνά ηγούνται «καλόβολοι» πρωθυπουργοί, ήρεμοι, κατά προτίμηση με αγγελικό «προσωπείο», τους οποίους σπάνια «υποπτεύονται» οι Πολίτες (όπως στο παράδειγμα της Αργεντινής - ενώ είναι άριστα εκπαιδευμένοι και από αρκετά χρόνια πριν «προγραμματισμένοι», έτσι ώστε να φέρνουν με επιτυχία εις πέρας τη «διαβολική» τους «αποστολή».

Συνεχίζοντας στο θέμα μας, έχουμε την άποψη ότι, εάν υπάρξει μία συναινετική, μία εθελούσια πρόθεση μας (μία ελεύθερη δηλαδή απόφαση των Πολιτών της χώρας μας, μετά από δημοψήφισμα), να συμμετέχουμε σαν Πολίτες στην εξόφληση του χρέους, υπό την απαραίτητη φυσικά προϋπόθεση της άμεσης απομάκρυνσης του ΔΝΤ, η κατάσταση θα αλλάξει ραγδαία – αφού είμαστε σχεδόν βέβαιοι ότι, οι δανειστές μας απεύχονται μία τέτοια ενέργεια (μάλλον προτιμούν να είμαστε στον «ορό»).

Πιστεύουμε, χωρίς όμως να μπορούμε να το τεκμηριώσουμε, αφού δεν γνωρίζουμε το πραγματικό μέγεθος της «περιουσίας» μας (υπόγειος πλούτος κλπ), ότι οι «δανειστές» μας δεν θέλουν σε καμία περίπτωση να εξοφλήσουμε το χρέος μας. Φυσικά, δεν σκεφθήκαμε την «εισφορά» σαν «μέτρο», σαν «διαταγή» δηλαδή της κυβέρνησης, αλλά σαν μία από τις διαφορετικές λύσεις ( Εθνικά Ομόλογα κλπ) προς εξέταση (προφανώς θα υπάρχουν πολλές άλλες που εμείς δεν έχουμε σκεφθεί – αλλά θα έπρεπε να αναλύσει μία κυβέρνηση με τόσους οικονομικούς συμβούλους, η οποία δεν θα επιθυμούσε βέβαια να θεωρηθεί ότι «προδίδει» τους Πολίτες της), επειδή:

(α) Είναι κρίμα, αν όχι «εθνική αυτοκτονία», το να «αγοράσει» κανείς ολόκληρη την Ελλάδα, μόλις για 110 δις €, καθιστώντας τους κατοίκους της υποτελείς, θύματα και καταδιωκόμενα «φοροδοτικά υποζύγια» (αφού ψηφίζονται νόμοι, σύμφωνα με τους οποίους ένα απλό «φορολογικό σφάλμα», χαρακτηρίζεται σαν «κακουργηματική πράξη» – ξέπλυμα μαύρου χρήματος). Τουλάχιστον αυτά τα 110 δις € θα μπορούσαμε να τα διαθέσουμε μόνοι μας (ομόλογα) – πόσο μάλλον με τις συνθήκες που συμφώνησε η κυβέρνηση μας με το ΔΝΤ (εγγύηση τη δημόσια περιουσία, με δόσεις σε τρία χρόνια - δηλαδή, 37 δις το χρόνο). Σε κάθε περίπτωση, τις λύσεις ριζικού περιορισμού ή μηδενισμού του χρέους που αναλύσαμε, δεν τις θεωρούμε απλά έντιμες, ηθικές ή «πατριωτικές», αλλά συλλογικά «ιδιοτελείς» και ωφελιμιστικές.

(β) Η ελεύθερη Οικονομία βασίζεται και στις «ανατρεπτικές» λύσεις, οι οποίες όμως δεν μπορεί να είναι «δικτατορικές», αλλά συναινετικές. Βέβαια, θεωρώντας ότι «το πάθημα θα μας έγινε πια μάθημα», όλες οι (επώδυνες προφανώς) λύσεις, προϋποθέτουν τον στενό έλεγχο των κυβερνήσεων εκ μέρους μας, καθώς επίσης την αποκατάσταση του Κράτους Δικαίου – με την παραδειγματική τιμωρία εκείνων των Πολιτικών, οι οποίοι υπεξαίρεσαν δημόσια περιουσία, διεφθάρησαν από τις πολυεθνικές και οδήγησαν την Ελλάδα, όλους εμάς δηλαδή και τα παιδιά μας, στο χείλος της χρεοκοπίας.

(γ) Οι μικρομεσαίες ελληνικές επιχειρήσεις, έτσι ή αλλιώς, θα υποφέρουν - ενώ οι μεγάλες πολυεθνικές δεν θα είχαν κανένα οικονομικό πρόβλημα να «συνδράμουν» στην εξόφληση του χρέους. Οι όποιες επενδύσεις τους άλλωστε, οι οποίες ενδεχομένως θα προσελκυσθούν από την κυβέρνηση μας, θα βασίζονται, όπως συνήθως, σε ειδικές «φοροελαφρύνσεις» – οι οποίες θα επιδεινώσουν ακόμη περισσότερο τον προϋπολογισμό μας. Όσον αφορά τις τράπεζες (όσο ακόμη παραμένουν ελληνικές) και το πρόβλημα που θα τους προκαλέσει η «εισφορά», αφενός μεν ήδη υποφέρουν (πιστωτική συρρίκνωση), αφετέρου θα μας έφθανε ακόμη και μία τράπεζα - ενώ δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν «πόλεμοι», χωρίς οδυνηρές απώλειες.

(δ) Η «εισφορά» έχει ήδη λειτουργήσει στη Γερμανία το 1952, τέσσερα χρόνια μετά τη νομισματική μεταρρύθμιση του 1948 (άρα κάποιος συνταγματικός τρόπος θα υπάρχει, αφού θα ήταν βέβαια εκούσια), ενώ θωρήθηκε σαν μία από τις βασικότερες προϋποθέσεις του «γερμανικού θαύματος» (θαύματα δεν γίνονται). Επίσης, είναι «δίκαιη» (σε αντίθεση με τους έμμεσους φόρους, οι οποίοι επιβαρύνουν κυρίως τις χαμηλότερες εισοδηματικές τάξεις – ιδίως αυτές που η κατανάλωση για είδη πρώτης ανάγκης, απαιτεί σημαντικό ποσοστό της αμοιβής τους), αφού αυτός που δεν έχει αποταμιεύσεις δεν θα συμβάλει καθόλου, τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά επίσης όχι (οφείλουμε να επισημάνουμε εδώ ότι, τόσο ο πτωχευτικός νόμος, όσο και ο διακανονισμός των χρεών, ήταν μία εξαιρετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης μας), αυτός που έχει 10.000 € θα επιβαρυνθεί με 2.000 (20%), ενώ αυτός που διαθέτει 1.000.000 € θα πληρώσει 200.000 €.

(ε) Ακόμη και το 40% της εκούσιας «εισφοράς» από τις καταθέσεις μας (τα οποία θα μπορούσαν να μας επιστραφούν αργότερα επειδή, εάν εξοφλούσαμε τους δανειστές μας, ο προϋπολογισμός μας θα επιβαρυνόταν με λιγότερους τόκους έως και 20 δις € ετήσια – 6% επιτόκιο για άνω των 320 δις € χρέος), θα μας κοστίσει λιγότερο, σε μεσοπρόθεσμο διάστημα – πόσο μάλλον εν όψει μίας πολύ πιθανής χρεοκοπίας, με την ολοκληρωτική απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας.

Για παράδειγμα, με πάνω από 10% ετήσια μείωση της αγοραστικής αξίας των καταθέσεων μας (φορολογικός πληθωρισμός και αυξημένοι άμεσοι φόροι), οι 100.000 € αποταμιεύσεις, θα αντιστοιχούν το επόμενο έτος το πολύ σε 90.000 €, το μεθεπόμενο σε 81.000, μετά σε 72.900, σε 65.610 κοκ. Επομένως, μέσα σε τέσσερα χρόνια θα χαθούν ανεπιστρεπτί το ελάχιστο 34.390 € ή το 35% περίπου – ενώ σε μία δεκαετία θα μηδενισθούν (εκτός και αν μεταναστεύουμε όλοι μας στη Γερμανία, όπου οι καταθέσεις μας θα χάνουν μόλις 1%, όταν τις καταναλώνουμε, ενώ τα εισοδήματα μας θα αυξάνονται – αντί, όπως εδώ, να μειώνονται συνεχώς).

Ταυτόχρονα, θα περιορίζεται η αξία των ακινήτων μας ραγδαία (η Τουρκία, επί εποχής ΔΝΤ, υποχρεώθηκε σε τέσσερις υποτιμήσεις, σε μηνιαίους μισθούς 200 €, σε μαζικές απολύσεις, σε τεράστια πτώση της αγοράς ακινήτων κλπ), όπως επίσης και η απόδοση τους (ενοίκια). Δυστυχώς, για τους περισσότερους από εμάς, είναι δύσκολη η κατανόηση της έννοιας των «διαφυγόντων εσόδων» - από μειωμένα ενοίκια, υφέσεις, υποτιμήσεις, περιορισμό αγοραστικών αξιών κλπ.

Εν τούτοις, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε το τεράστιο μέγεθος τους, εάν θέλουμε οι αποφάσεις μας να στηρίζονται σε ρεαλιστικά κριτήρια και όχι στη διασπορά ψευδών ελπίδων, εκ μέρους των «ιθυνόντων». Με ύφεση της τάξης του -4%, με φορολογικό πληθωρισμό άνω του 7% και με επιτόκια μεγαλύτερα του 5%, η θανατική καταδίκη μίας χώρας είναι κάτι παραπάνω από βέβαιη – όπως επίσης η εξαθλίωση των Πολιτών της, σε συνδυασμό με την εξόντωση της μεσαίας τάξης και τον «ενταφιασμό» της κοινωνικής συνοχής.

Συνεχίζοντας, ο παρακάτω Πίνακας Ι αναδεικνύει τα αποτελέσματα μίας πιθανής εισφοράς μας - εάν βέβαια το δημόσιο, σταματούσε να παράγει ετήσια ελλείμματα, μειώνοντας τις υπέρογκες δαπάνες του και χωρίς αύξηση της φορολόγησης:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Εισφορά 40% επί καταθέσεων 200 δις €, από την «εξοικονόμηση» πληθωρισμού, φόρων και τόκων (σε δις €)

Έτος	Εισφορά	Εξοικονόμηση*	Εξοικονόμηση τόκων**
2011	80,00	20,00	4,80
2012		18,00	4,80
2013		16,20	4,80
2014		14,60	4,80
Όφελος		68,80	19,20

* Εξοικονόμηση αγοραστικής αξίας, από πληθωρισμό και άμεσους φόρους, ύψους 10% ετησίως. Θεωρούμε εδώ ότι οι επί πλέον φόροι πληρώνονται από τις καταθέσεις αφού, εάν πληρώνονται από τα μηνιαία εισοδήματα μας, το ποσόν αυτό δεν αυξάνει τις καταθέσεις – οπότε το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

** Επί δανείου 80 δις €, με 6% επιτόκιο (ακολουθούν λοιπές προϋποθέσεις)

Από τον Πίνακα Ι φαίνεται καθαρά ότι, μέσα σε τέσσερα μόλις χρόνια, το κράτος θα μπορούσε θεωρητικά να μας επιστρέψει τουλάχιστον τα 19,20 δις € της «εισφοράς» μας – ενώ, εάν συνυπολογίσουμε την αγοραστική αξία των χρημάτων μας, ύψους 68,80 δις €, η οποία δεν θα χανόταν, θα ήμασταν ωφελημένοι κατά συνολικά 8 δις € (88 δις μείον τα 80 δις της εισφοράς). Εάν σε αυτά υπολογίσουμε και την ωφέλεια μας από την πιθανή διαγραφή του 40% των δημοσίων χρεών από τους τοκογλύφους-πιστωτές μας (περί τα 100 δις €), το παραπάνω αποτέλεσμα είναι εξασφαλισμένο.

Πόσο μάλλον εάν η κυβέρνηση μας, αντί να «αναλώνεται» άσκοπα, ενεργούσε «ορθολογικά», επιταχύνοντας τη δημιουργία ενός αποτελεσματικού πλαισίου λειτουργίας των επιχειρήσεων, τη θεσμοθέτηση του διπλογραφικού λογιστικού συστήματος στο δημόσιο (επίσης στα κόμματα) και την κατάρτιση Εθνικού Ισολογισμού – στον οποίο να φαίνεται όχι μόνο το παθητικό της χώρας, αλλά και το Ενεργητικό, όχι δηλαδή μόνο οι υποχρεώσεις της, αλλά και τα συνολικά περιουσιακά της στοιχεία. Προφανώς, ένα από τα αποτελέσματα μίας τέτοιας μεθοδικής «καταγραφής», θα ήταν η αξιολόγηση μας από τις διεθνείς εταιρείες να είναι ουσιαστική - γεγονός που θα μείωνε αναμφίβολα τα επιτόκια δανεισμού τόσο της Ελλάδας (κατά τουλάχιστον 4%), όσο και των επιχειρήσεων της.

(στ) Οι λύσεις είναι σε άμεση συνάρτηση με το σωστό χρόνο εφαρμογής τους. Πολύ πιο γρήγορα ίσως από ότι φανταζόμαστε, θα χάσουμε πολύ περισσότερα, από αυτά που «συναινετικά» (όχι έντιμα από ηθικής πλευράς, αλλά από ωφελιμιστικής) και έγκαιρα θα δίναμε μόνοι μας. Ήδη φαίνεται ότι ο ΟΣΕ θα υποχρεωθεί σε εκχώρηση της ακίνητης περιουσίας του, έναντι των οφειλών του στο κράτος (!) – κάτι που αποκτά μόνο νόημα, εάν αποτελεί το «προ-στάδιο» της εκχώρησης της στους ξένους δανειστές μας. Όσο και αν είμαστε εναντίον των «επαγγελματιών» συνδικαλιστών, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, αυτοί κατάφεραν τελικά και έσωσαν τη μεγαλύτερη δημόσια επιχείρηση της Βραζιλίας από τα «νύχια» του Καρτέλ.

(ζ) Η Ελλάδα δεν πρόκειται να βγει από τα «μνημόνια» για πάρα πολλά χρόνια (όσο και αν προσπαθούν δυστυχώς να μας πείσουν για το αντίθετο κάποια «αλλοτριωμένα» ΜΜΕ), εάν δεν πάψει αμέσως να δανείζεται από το ΔΝΤ. Αδυνατούμε ειλικρινά να κατανοήσουμε τους «πανηγυρισμούς» για την εκταμίευση των δόσεων του ΔΝΤ (5,5 δις το Μάιο - 2,57 δις € τώρα), γνωρίζοντας ότι πληρώνουμε τοκογλυφικά επιτόκια πάνω από 5% (5% συν έξοδα), ότι απλά εξοφλούνται οι ξένοι ιδιοκτήτες των ομολόγων μας (ενώ μας ανακοινώνεται εσφαλμένα ότι οδηγούνται στην πληρωμή μισθών και συντάξεων), ότι σύντομα θα πρέπει να τα επιστρέψουμε και ότι σε καμία περίπτωση δεν θα καταφέρουμε να εξοφλήσουμε το ΔΝΤ – εκτός βέβαια εάν γυρίσει δεκαετίες πίσω η χώρα μας και εξαθλιωθούν οι Πολίτες της.

(η) Έχουμε φυσικά τη δυνατότητα να λειτουργήσει πλεονασματικά το κράτος μας στο απώτερο μέλλον, αλλά πολύ περιορισμένες πλέον πιθανότητες αποπληρωμής του σημερινού μας χρέους - πόσο μάλλον όταν «ενοικιαστεί» ερήμην μας, για 99 χρόνια, η δημόσια περιουσία μας (η κυβέρνηση μας δεν μπορεί να επιτρέψει την κατάσχεση των περιουσιακών μας στοιχείων, εάν δεν εξασφαλίσει τη συμφωνία των 3/5 του Κοινοβουλίου - παρά το ότι δυστυχώς συναίνεσε σε κάτι τέτοιο, σύμφωνα με τον ΔΣΑ). Για παράδειγμα, θα επιτρεπόταν να ενοικιασθεί η Ακρόπολη και οι υπόλοιποι αρχαιολογικοί χώροι, οι οποίοι προσφέρουν έσοδα, όπως επίσης άλλες ελληνικές «πλουτοπαραγωγικές πηγές» - τουριστικές και μη.

(θ) Η χώρα μας δεν πρέπει να υποχρεωθεί σε μία «ελεγχόμενη» χρεοκοπία και σε υποχρεωτική έξοδο της από την Ευρωζώνη. Ο μοναδικός ίσως λόγος σήμερα που πρέπει να μείνουμε στην Ευρωζώνη, είναι η αποφυγή ενός εμφύλιου πολέμου (ΔΥ εναντίον ΙΔ κλπ), ενός «συμβατικού» ή «τρομοκρατικού» (η απειλή μας έγινε «εμφανής», τόσο με την επίσκεψη του πρωθυπουργού της γείτονας χώρας το μήνα της εισβολής του ΔΝΤ, όσο και με τη βομβιστική ενέργεια στο υπουργείο προστασίας του Πολίτη), αλλά και μίας καταστροφικής Χρεοκοπίας.

Ολοκληρώνοντας, δεν υπάρχει προφανώς «συλλογική ευθύνη (θα ήταν μία «ολοκληρωτική» σκέψη), αλλά πρόκειται για ένα υπαρκτό πρόβλημα όλων μας, το οποίο μόνο συλλογικά μπορεί να επιλυθεί ριζικά. Ταυτόχρονα, θα επιτυγχανόταν μία δικαιότερη αναδιανομή εισοδημάτων (οι πλέον εύποροι Πολίτες μάλλον κέρδισαν περισσότερα από τη διαφθορά και τη διαπλοκή της Πολιτικής), οπότε δεν είναι άδικη η μεγαλύτερη επιβάρυνση τους - η οποία θα επιτάχυνε την έξοδο μας από την ύφεση και θα διευκόλυνε τα μέγιστα μία καινούργια αρχή, στηριγμένη σε υγιείς, «παραγωγικές» βάσεις.

Έτσι μόνο θα διατηρήσουμε ανέπαφη την εθνική μας κυριαρχία, γα την οποία οι πρόγονοί μας πλήρωσαν πολύ περισσότερα – θυσιάζοντας τις ζωές τους, ενώ εμείς απλά καλούμαστε να θυσιάσουμε ένα μέρος της περιουσίας μας. Διαφορετικά, θα αναγκασθούν τα παιδιά μας, τα οποία θα μεγαλώσουν άνεργα και υποδουλωμένα, να πληρώσουν πολύ περισσότερα για την απελευθέρωση της πατρίδας τους – για τον τόπο δηλαδή που θα ζήσουν τα ίδια, θα δημιουργήσουν και θα μεγαλώσουν τα δικά τους παιδιά. Τέλος, είμαστε σίγουροι ότι, τόσο ο πρωθυπουργός, όσο και η κυβέρνηση μας, γνωρίζουν ακριβώς τι είναι συμφέρον για την Ελλάδα και τους Πολίτες της - οπότε οφείλουμε να μην αμφιβάλουμε για την καλύτερη δυνατή (και τη χωρίς τυχόν λάθη πλέον) εκπλήρωση των καθηκόντων τους, τα οποία «απορρέουν» από το «λειτούργημα» τους

Ο ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η Ελλάδα είναι αντιμέτωπη με το τέρας πραγματικά του στασιμοπληθωρισμού, ενώ τα ΔΝΤ-μέτρα «εξυγίανσης» της Οικονομίας της είναι πολύ πιθανόν να την καταστήσουν «ετερόφωτο προτεκτοράτο» της Γερμανίας ή των Η.Π.Α. Ευρισκόμενη από πολύ ενωρίς στο μάτι του κυκλώνα, δεν φαίνεται να έχει τη δυνατότητα να ξεφύγει από το «μοιραίο» - τουλάχιστον όχι για εκείνο το χρονικό διάστημα, όπου δεν δραστηριοποιούνται οι Έλληνες Πολίτες. Πόσο μάλλον όταν «εγκατασταθεί μόνιμα» ο φορολογικός πληθωρισμός (5,5% τον Ιούλιο), ο οποίος θα αποδυναμώσει εντελώς τόσο τις Ελληνικές επιχειρήσεις, όσο και τα νοικοκυριά.



Το μέλλον της Ελλάδας λοιπόν, μέσα από τα απίστευτα «μέτρα» που έχουν ληφθεί, είναι «εν πολλοίς» προδιαγεγραμμένο: όπως φαίνεται από τον σημερινό τρόπο που επιλέχθηκε ερήμην των Πολιτών της χώρας, η Ελλάδα καταδικάζεται, χωρίς κανένα αντικειμενικό λόγο, στην «ελεγχόμενη πτώχευση» – δια της μεθόδου της αυτοκτονίας. Πριν ακόμη οδηγηθεί στη χρεοκοπία (όπως έχουνε τονίσει χωρίς κανένα λόγο, αφού τόσο το δημόσιο χρέος, όσο και τα ελλείμματα της είναι ακόμη διαχειρίσιμα μεγέθη – ενώ έχει το χαμηλότερο σχεδόν συνολικό χρέος ολόκληρης της αναπτυγμένης δύσης, φαίνεται ότι θα προηγηθεί η «απόσυρση» της από την παγκόσμια οικονομία.

Η επιχειρούμενη «απόσυρση» της Ελλάδας από τις διεθνείς αγορές, φαίνεται εν πρώτοις ότι έχει τους εξής στόχους:

(α) να αποφευχθούν οι συνέπειες «τύπου» Lehman Brothers - τις οποίες εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε, «συνεπικουρούμενοι» από την ανύπαρκτη ηγεσία της Ευρωζώνης, καθώς επίσης από τις οικονομικές συγκυρίες

(β) να μην εισπράξουν τα τεράστια ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) οι κερδοσκόποι – ποσά που αδυνατεί να εξοφλήσει το «σύστημα»,

(γ) να πραγματοποιηθεί η μεταφορά περιουσιακών στοιχείων από τους ιδιώτες, στο δημόσιο - αφού ο ιδιωτικός τομέας της χώρας μας είναι παγκοσμίως ο περισσότερο υγιής.


(δ) να ανοίξει πλήρως η αγορά της (κλειστά επαγγέλματα, ενέργεια κλπ), έτσι ώστε να αλωθεί από τις πολυεθνικές επιχειρήσεις (τράπεζες κλπ) - αφού προηγουμένως τοποθετηθούν οι διάφορες κοινωνικές ομάδες εχθρικά απέναντι (ΔΕΗ, ιδιοκτήτες φορτηγών, Δημόσιοι υπάλληλοι κλπ), με στόχο να αμβλυνθούν οι πάσης φύσεως αντιδράσεις των Πολιτών της, καθώς επίσης,



(ε) σε τελική ανάλυση, να λειτουργήσουν «πειραματικά» τόσο το ΔΝΤ, όσο και η Γερμανία, έτσι ώστε να ερευνηθούν οι τρόποι «αποικιοποίησης» μίας χώρας, καθώς επίσης οι δυνατότητες μίας ελεγχόμενης κρατικής πτώχευσης.



Εάν τυχόν επιτύχει το όλο εγχείρημα, γεγονός που προϋποθέτει τη συνεργασία της «τρόικας» (εννοούμε βέβαια της ενδοκυβερνητικής - όχι δηλαδή της απατηλής εικόνας που προβάλλεται προς τα έξω), τότε πιθανολογούμε ότι θα ανοίξει ο δρόμος της οικονομικής κατάκτησης πολλών άλλων αδύναμων δυτικών χωρών, από τις περισσότερο ισχυρές - με στόχο τη «δαρβίνεια» επιβίωση τους, εν όψει μίας άκρως ανταγωνιστικής παγκοσμιοποίησης.



Εν τούτοις, όλες οι καταστάσεις είναι ανατρέψιμες, ενώ δεν είναι λίγες εκείνες οι κυβερνήσεις που τελικά διορθώνουν τα λάθη τους και υπηρετούν «συνετά» τους Πολίτες της χώρας τους, όταν συνειδητοποιούν το μέγεθος των ευθυνών τους. Ακόμη λοιπόν και εάν κατ’ αρχήν «συνθηκολογούν» με τις άπληστες αγορές ή με κάποιες ισχυρές, επεκτατικές δυνάμεις, στο τέλος αντιστέκονται - τοποθετούμενες αποφασιστικά υπέρ της εθνικής κυριαρχίας και του κοινού συμφέροντος των Πολιτών τους.

Ποιός είναι ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΙΑΣΩΣΗΣ;

Εξετάζοντας προσεκτικά το πρόγραμμα αυτό, γίνεται αντιληπτό ότι ο στόχος είναι η όσο το δυνατόν γρηγορότερη μείωση του πρωτογενούς ελλείμματος (δηλαδή αυτού που δεν περιλαμβάνει το έλλειμμα από υποχρεώσεις που προκύπτουν από την καταβολή τόκων για τα δάνεια της χώρας). Οι τόσο μεγάλες περικοπές, πράγματι, θα έχουν ως αποτέλεσμα τη δραματική μείωση του πρωτογενούς ελλείμματος από το 8,6% του ΑΕΠ το 2009 στο 1% το 2011 και θα απομείνει μόνο το έλλειμμα από τους τόκους στο κρατικό χρέος.

Όμως, αυτή η πολιτική θα επηρεάσει ουσιαστικά την οικονομική δραστηριότητα και την αγορά εργασίας। Οι εκθέσεις του ΔΝΤ επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο με το να προβλέψουν μία συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 4% το 2010 και μία περαιτέρω συρρίκνωση της οικονομικής δραστηριότητας κατά 2,6% το 2011Το 2012 προβλέπεται πως η οικονομία θα ανακάμψει αλλά πως αυτή η ανάκαμψη θα είναι εξαιρετικά αδύναμη με ποσοστό αύξησης του ΑΕΠ μόλις στο 1,1% (από το σημείο στο οποίο θα έχει βουλιάξει μέχρι τότε)

Μετά το 2012 το ΔΝΤ προβλέπει ότι η οικονομία θα αναπτυχθεί σε πραγματικούς όρους με ετήσιους ρυθμούς της τάξης του 0,94%. Με βάση αυτό το σενάριο ανάπτυξης του ΔΝΤ η Ελλάδα ούτε το 2015 δε θα έχει πλησιάσει του ρυθμούς ανάπτυξης του πραγματικού ΑΕΠ που είχε το 2008.

Το κυριότερο, όμως, είναι πως είναι πολύ πιθανό το ΔΝΤ να υποτιμά την πραγματική επιρροή που θα έχει στην οικονομία το δημοσιονομικό πρόγραμμα που υιοθέτησε η Ελλάδα Για παράδειγμα, φαίνεται απίθανο η ελληνική οικονομία να αναπτυχθεί με ρυθμό 1,1% το 2012 όταν την ίδια χρονιά θα λάβει χώρα μία επιπρόσθετη δημοσιονομική μείωση ελλειμμάτων της τάξης του 2,4% του ΑΕΠ

Παρόλα αυτά δε χρειάζεται κανείς να αμφισβητήσει τα σενάρια ανάπτυξης για να δει τα αρνητικό αποτέλεσμα στην αγορά εργασίας। Ακόμη και με το σχετικά αισιόδοξο σενάριο του ΔΝΤ, η αγορά εργασίας θα μειωθεί κατά 6% και δεν θα έχει αναρρώσει μέχρι το 2015 Η ανεργία προβλέπεται να αυξηθεί από 9,4% το 2009 στο 14% το 2013/2014.

Είναι, επίσης, πολύ σημαντικό πως η αρχική κατάρρευση και στη συνέχεια το πάγωμα της οικονομικής δραστηριότητας θα δυσχεράνουν το δημοσιονομικό πρόγραμμα। Από τη μία πλευρά, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι τόκοι των δανείων το ονομαστικό χρέος θα συνεχίσει να αυξάνεται και από την άλλη πλευρά το ΑΕΠ θα κινηθεί χαμηλότερα και θα μείνει χαμηλότερα। Ο συνδυασμός ενός αυξανόμενου αριθμητή (ονομαστικό χρέος) και ενός αρχικά μειούμενου και στη συνέχεια σταθερού παρανομαστή (ΑΕΠ), θα οδηγήσει, σύμφωνα με το ΔΝΤ σε αύξηση του κρατικού χρέους στο 145% του ΑΕΠ μέχρι το 2014 όταν το 2009 ήταν 115% του ΑΕΠ.

Δυστυχώς το σημαντικότερο είναι πως η εικόνα δε βελτιώνεται ούτε μετά το 2014 καθώς ακόμη και αν λάβουμε υπόψη μας το σενάριο του ΔΝΤ, το 2020 το χρέος θα είναι ακόμη στο 120% του ΑΕΠ, πολύ επάνω απ’ ότι πριν την κρίση και από το 99% του ΑΕΠ που ήταν το 2008 Και προκειμένου να συμβεί αυτό το ΔΝΤ θέτει ως απαραίτητο στόχο την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος της τάξης του 6%, με την πρόβλεψη ότι αυτό θα απογειωθεί στο 3,1% μέχρι το τέλος του προγράμματος στήριξης το 2013 και στη συνέχεια θα απογειωθεί ξανά στο 5,9% στα επόμενα χρόνια। Ωστόσο, το ΔΝΤ δεν εξηγεί ποια μέτρα θα πρέπει να ληφθούν τότε ώστε να υπάρξει αυτή η επιπρόσθετη αύξηση στο πρωτογενές έλλειμμα

Τί θα γίνει, όμως, στην ρεαλιστικότερη περίπτωση που το πρωτογενές έλλειμμα δεν απογειωθεί στο 6% του ΑΕΠ όπως το ΔΝΤ αυθαίρετα υποθέτει αλλά παραμείνει στο (και πάλι εντυπωσιακό) 3%; Σε αυτήν την περίπτωση, το 2020 το χρέος θα βρίσκεται πάνω από το 140% του ΑΕΠ.
Αρκετά νωρίτερα, το 2014, η Ελλάδα θα πρέπει να βρει τα χρήματα για να ξεπληρώσει τα 110 δις του δανείου από το πακέτο στήριξης, ποσό που αντιστοιχεί περίπου στο 40% του ΑΕΠ. Επιπροσθέτως, η Ελλάδα θα πρέπει να αποπληρώσει το χρέος που λήγει στο υπόλοιπο της δεκαετίας. Με το χρέος να απογειώνεται στο 145% του ΑΕΠ είναι πιθανόν οι χρηματοπιστωτικές αγορές να συνεχίζουν να απαιτούν υψηλά επιτόκια προκειμένου να δανείσουν στην Ελλάδα γεγονός που είναι πιθανόν να οδηγήσει στην χρεωκοπία της χώρας. (Μία γεύση αυτής της κατάστασης έχουμε λάβει ήδη καθώς, παρά τα μέτρα και τα εύσημα, τα επιτόκια παραμένουν στα ύψη.)
Αυτή η ψήφος της ‘μη εμπιστοσύνης’ δεν πρέπει να προκαλέσει έκπληξη καθώς θα συνάδει με την απόλυτα φυσιολογική αντίδραση των αγορών στην πραγματική οικονομική κατάσταση της Ελλάδας.”
Η έρευνα κλείνει, μεταξύ άλλων, με το ακόλουθο συμπέρασμα:

‘Ποιος είναι ο πραγματικός στόχος της Ελληνικής Διάσωσης: αλλαγή ιδιοκτησίας του Ελληνικού χρέους ώστε να Σωθούν οι Ευρωπαϊκές Τράπεζες και οι Πιστωτές της Ελλάδας

Τόσο το ΔΝΤ όσο και η ΕΕ είναι σίγουρο ότι έχουν πραγματοποιήσει τους υπολογισμούς που κάναμε σε αυτήν την έρευνα και αναγνωρίζουν ότι είναι απίθανο το πακέτο σωτηρίας τους να αφήσει την Ελλάδα σε ένα σταθερό οικονομικό δρόμο. Υπό αυτήν την έννοια το πακέτο δε βαδίζει στα πλαίσια ενός τυπικού προγράμματος του ΔΝΤ το οποίο υποτίθεται ότι πρέπει να είναι δημοσιονομικά αξιόπιστο και έτσι να αποκαταστήσει την πρόσβαση της χώρας στις χρηματοπιστωτικές αγορές।

Στην περίπτωση της Ελλάδα το ΔΝΤ και η ΕΕ γνωρίζουν πως το πρόγραμμα τους, παρά τα σκληρά μέτρα, δε θα αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των αγορών στην Ελλάδα। Αυτό ίσως εξηγεί την αύξηση του από τα 40 δις στα 110 στην τελική του έκδοση, ώστε η Ελλάδα να παραμείνει εκτός αγορών για τα επόμενα δύο με τρία χρόνια.

Αυτό εγείρει το καίριο ζήτημα που πηγάζει από το αποκαλούμενο πακέτο σωτηρίας: αν η εμπιστοσύνη των χρηματοπιστωτικών αγορών στην Ελλάδα δεν αποκατασταθεί και την ίδια ώρα η ελληνική οικονομία ωθείται στην ύφεση, σε διψήφια ανεργία και αύξηση της φτώχιας, ποιο είναι το νόημα του; Ποιος ή τί ακριβώς σώζεται;

Τελικά, ο σκοπός του πακέτου είναι να αποπληρωθούν τράπεζες και επενδυτικά σχήματα που έχουν στα χέρια τους ελληνικό χρέος. Οι τράπεζες, οι ασφαλιστικές και τα συνταξιοδοτικά ταμεία είναι οι πραγματικοί αποδέκτες του πακέτου στήριξης και όχι η Ελλάδα.
Και η υπάρχει μία ευρωπαϊκή διάσταση σε όλο αυτό το θέμα καθώς το 80% του ελληνικού κρατικού χρέους δεν επιβαρύνει το ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα αλλά τους ισολογισμούς Γερμανικών, Γαλλικών και Βρετανικών τραπεζών. Η Ευρώπη και το ΔΝΤ δεν παρέχουν φρέσκια ρευστότητα στην Ελλάδα αλλά, πάνω από όλα, δημιουργούν μία ασπίδα προστασίας του ευρωπαϊκού χρηματιστηριακού συστήματος από τα 200 δις απωλειών που μπορούν να προκύψουν από το ενδεχόμενο μίας ελληνικής πτώχευσης। Περιέργως, περίπου το 25% του ελληνικού χρέους βρίσκεται στο Βρετανικό (και το Ιρλανδικό) χρηματιστηριακό σύστημα.

Οι προφανείς ευνοημένοι του πακέτου που παρέχεται από τα κράτη της Ευρωζώνης δεν είναι οι Έλληνες εργαζόμενοι και οι πολίτες που θα υποφέρουν από τις σκληρές περικοπές και από την ύφεση αλλά τα χρηματιστηριακά κέντρα όπως το City του Λονδίνου.
’ Πάνος Παναγιώτου - Διευθυντής ΕΚΤΑ